«Χρειαζεται αγωνας και μονο η ενοτητα του λαου μπορει να εχει αποτελεσματα»

Ο Ατές Φρατ, είναι μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης των πολιτικών κρατούμενων στην Τουρκία και το Κουρδιστάν. Στην Ελλάδα βρέθηκε πριν τρία χρόνια αιτώντας πολιτικό άσυλο. Υπήρξε απεργός πείνας και αποφυλακίσθηκε για λόγους υγείας

Προσωρινά για έξι μήνες. Μετά τους έξι μήνες έπρεπε να παραδοθει πάλι στις αρχές και να ξαναφυλακιστεί. Πριν τελειώσει το διάστημα ήρθε στην Ελλάδα και συνεχίζει να δίνει τον αγώνα ενημέρωσης της κοινής γνώμης για τα συμβαίνοντα στη γείτονα χώρα. Όπως λέει ο ίδιος «εμείς που έχουμε ζήσει στα λευκά κελιά, τις επιχειρήσεις, τα βασανιστήρια μετά από κάθε εικόνα που βλέπουμε στις τηλεοράσεις, πονάμε, υποφέρουμε. Όσο μπορούμε γινόμαστε η φωνή αυτών των ανθρώπων που βασανίζονται και διώκονται για τις αρχές τους, για τα πιστεύω τους. Τα ΜΜΕ μεταδίδουν, αλλά δε φτάνει αυτό»…

ΠτΘ: Πώς βρεθήκατε στην πόλη μας;

Φ.Α.: Το πρόγραμμα της Επιτροπής Αλληλεγγύης για αυτή τη χρονιά περιελάμβανε επισκέψεις σε όλη την Ελλάδα και στις πόλεις, ώστε να ερχόμαστε σε επαφή με άτομα, σωματεία, εκπροσώπους των συνδικαλιστικών και πολιτικών οργανώσεων, που ευαισθητοποιούνται σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να γνωστοποιήσουμε την κατάσταση στην Τουρκία, γιατί υπάρχουν γεγονότα που οι κάμερες δεν τα δείχνουν.

ΠτΘ: Σύμφωνα με δημοσιεύματα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης το Κουρδικό έχει αναθερμανθεί..

Φ.Α.: Πριν από λίγες ημέρες έγινε ένα συμβάν και οι διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες είναι εντονότερες έναντι κυρίως των παρακρατικών οργανώσεων, οι οποίες πραγματοποίησαν βομβιστικές επιθέσεις σε μία πόλη στα σύνορα του Ιράκ. Οι ένοχοι έγιναν γνωστοί και συνελήφθησαν. Ήταν άτομα που έφεραν στρατιωτικές ταυτότητες και μεταφέρονταν με αμάξι πάνω στο οποίο βρέθηκαν πέντε καλάσνικωφ, δέκα χειροβομβίδες και μία λίστα των αγωνιστών, δηλαδή των εκπροσώπων των κομμάτων που αγωνίζονται για το κουρδικό.

Ένα από τα μεγάλα θέματα στην Τουρκία είναι το Κουρδικό, όμως δεν είναι μοναδικό. Το κράτος ενώ ισχυρίζεται ότι από τη μία μεριά εκσυγχρονίζεται από την άλλη συνεχίζει να διαπράττει εγκληματικές ενέργειες, όπως οι βομβιστικές επιθέσεις των παρακρατικών οργανώσεων, οι εκατοντάδες συλλήψεις, τα γκλομπς που είδαμε πρόσφατα στις 24 Νοεμβρίου.

ΠτΘ: Έχει σημειωθεί πρόοδος στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Φ.Α: Θα σας απαντήσω χρησιμοποιώντας κάποια παραδείγματα. Πριν λίγες ημέρες στις 24 Νοεμβρίου γιορτάζονταν η ημέρα των δασκάλων. Στην Τουρκία λειτουργεί το Συνδικάτο Εκπαιδευτών, το οποίο ήθελαν να το κλείσουν και μετά από μήνυση που έκανε το Γενικό Επιτελείο Στρατού του επέβαλλαν να αλλάξει το καταστατικό, συγκεκριμένα το σημείο που αναφέρονταν ότι μεταξύ των άλλων το συνδικάτο θα αγωνισθεί για την εκμάθηση στο σχολείο της μητρικής γλώσσας του παιδιού, το οποίο θεωρήθηκε από τις αρχές έγκλημα. Για αυτό το λόγο ζήτησαν το κλείσιμο του Συνδικάτου. Το συνδικάτο άλλαξε το καταστατικό και συνέχισε τη λειτουργία του. Στις 24 Νοεμβρίου, ημέρα των δασκάλων, κήρυξε παντουρκικό συλλαλητήριο και στην Άγκυρα συγκεντρώθηκαν δάσκαλοι και καθηγητές σε μία πλατεία η οποία θεωρείται απαγορευμένη εδώ και χρόνια. Δηλαδή μέσα σε ένα κράτος υπάρχουν απαγορευμένοι χώροι στους οποίους δεν μπορείς να εκφράσεις τις απόψεις σου. Στην πορεία έγινε βάναυση επίθεση από τις αστυνομικές αρχές και 17 δάσκαλοι και καθηγητές τραυματίσθηκαν σοβαρά και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Πέραν αυτού συνελήφθησαν εκατοντάδες, γιατί μία διαδήλωση, μία συνέντευξη τύπου μπορεί να είναι δικαίωμα που απορρέει από το Σύνταγμα, μπορούν όμως να την απαγορεύσουν όποτε θέλουν και να παρέμβουν. Και επετέθησαν σε δασκάλους, σε ανθρώπους που εκπαιδεύουν τους νέους και πασχίζουν να τους μορφώσουν.

Πριν από αυτό έγινε μία διαδήλωση φοιτητών που ήθελαν να διαμαρτυρηθούν για τη λειτουργία του Ιδρύματος Ανώτατης Εκπαίδευσης το οποίο ιδρύθηκε από τη χούντα. Στην Τουρκία ακόμα και σήμερα λειτουργούν ιδρύματα της χούντας νόμιμα. Οι φοιτητές που συμμετείχαν στην διαμαρτυρία ξυλοκοπήθηκαν και βασανίσθηκαν ακόμα και μπροστά στις κάμερες. Παλιά οι ξυλοδαρμοί γίνονταν στα κρατητήρια και σε κλειστά μέρη. Σήμερα γίνονται ανοιχτά.

Επίσης σε πόλη της Τουρκίας βιβλιοπωλείο πρώην πολιτικού κρατούμενου, αγωνιστή της δημοκρατίας και της ελευθερίας ο οποίος διέθετε στο βιβλιοπωλείο του έντυπα διαφορετικών απόψεων των αγωνιστικών εφημερίδων και επαναστατικών περιοδικών έγινε στόχος βομβιστικής επίθεσης που πραγματοποιήθηκε από τρεις ανθρώπους, οι οποίοι συνελήφθησαν από τον απλό λαό που συγκεντρώθηκε και αποδείχθηκε ότι ήταν στρατιώτες, από την μυστική υπηρεσία του στρατού, η ίδρυση και η λειτουργία της οποίας δεν είναι αναγνωρισμένη από το κράτος. Υπάρχει όμως και λειτουργεί παρακρατικά από αξιωματικούς και απ’ όσους κάνουν δήλωση μετανοίας, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να ενημερώνουν για τα στέκια των αριστερών δυνάμεων για να βάζουν βόμβες, ή από ανθρώπους εξαφανισμένους, οι οποίοι είναι περίπου χίλιοι και δεν γνωρίζουμε την τύχη τους. Όλα αυτά τα παραδείγματα μας διδάσκουν ότι η Τουρκία δεν αλλάζει. Αυτή είναι η αλήθεια.

ΠτΘ: Πιστεύετε δηλαδή ότι δεν έχουν γίνει κάποια βήματα εκδημοκρατισμού, όρος που θεωρείται απαραίτητος για την είσοδό της στην ΕΕ;

Φ.Α.:Στην Τουρκία η αληθινή εξουσία δεν θα αλλάξει ποτέ, αυτό που λέγεται Εθνικό Συμβούλιο του Κράτους, απομεινάρι της χούντας, έχει την εξουσία, δηλαδή στην ουσία οι στρατιωτικές αρχές και σ’ αυτό συμμετέχουν όλοι οι συνταγματάρχες με την Κυβέρνηση. Καμία κυβέρνηση χωρίς την άδειά του δεν μπορεί να ψηφίσει νόμο. Το κράτος είναι στρατιωκρατούμενο και για να ανατραπεί αυτό το καθεστώς χρειάζεται λαϊκός αγώνας από όλους, όσους εναντιώνονται σε τέτοιες νοοτροπίες. Χρειάζεται αγώνας και μόνο η ενότητα μεταξύ του λαού μπορεί να έχει αποτελέσματα.

Στις ειδήσεις ακούσαμε ότι ένας κρατούμενος πολιτικός αθωώθηκε μετά από δεκαπέντε χρόνια. Δηλαδή η δίκη συνεχίζεται δεκαπέντε χρόνια, και τόσο διαρκούν όλες οι πολιτικές δίκες και η προφυλάκιση μόνο είναι τόσα χρόνια. Ένας άνθρωπος που συμμετέχει σε μία πορεία που η αστυνομία θεωρεί απαγορευμένη, ή ότι είναι προπαγάνδα παράνομων οργανώσεων, συλλαμβάνεται και μένει στις φυλακές για χρόνια.

Τι να περιμένει όμως κανείς από το δικαστήριο κρατικής ασφάλειας που είναι και αυτό δημιούργημα της χούντας, -γιατί στην Τουρκία δεν έπεσε η χούντα, δεν έγινε μεταπολίτευση, όπως στην Ελλάδα, απλά ο επικεφαλής τη χούντας ο Εβρέν μετά 4 χρόνια ανοικτής δικτατορίας του φασιστικού καθεστώτος το μόνο που έκανε ήταν να βγάλει τη στρατιωτική στολή, να φορέσει πολιτικά και να γίνει πρόεδρος της δημοκρατίας, -τι να περιμένει από μια δημοκρατία που είναι επικεφαλής της μια χούντας;

ΠτΘ: Και τα λευκά κελιά;

Φ.Α.: Στα λευκά κελιά κάθε ανθρώπινη επικοινωνία με τους άλλους συγκρατούμενους είναι απαγορευμένη. Σύμφωνα με γράμματα που μας έχουν στείλει από πολιτικούς κρατούμενους στα λευκά κελιά εδώ και έξι χρόνια δεν έχουν δει άλλο συγκρατούμενο, δεν έχουν μιλήσει ούτε για ένα λεπτό. Εγώ θέλω να ζήσω με τα πολιτικά μου οράματα, με τα ιδανικά μου. Τους υποβάλλουν να υποταχτούν, να μετανοήσουν, να αφήσουν τους αγώνες και να υποβάλλουν δήλωση μετανοίας. Κάθε μέρα τους βασανίζουν και τους έχουν σε πλήρη απομόνωση στα λευκά κελιά

Εμείς σε πολλές προκηρύξεις τα συγκρίνουμε σαν τα Goyantanamo της Αμερικής που ιδρύθηκαν στην Τουρκία και μέχρι σήμερα από αυτά τα λευκά κελιά βγήκαν 120 νεκροί και 600 βγήκαν ζωντανοί, όμως είχαν χάσει τη μνήμη τους, είχαν χάσει την ισορροπία τους. Πολλοί, εκτός από τους 120 που ανέφερα προηγουμένως, είναι αυτοί που σκοτώθηκαν από πυροβολισμούς, χημικές βόμβες. Πριν πέντε χρόνια στις 19 Δεκεμβρίου του 2000, 28 πολιτικοί κρατούμενοι σκοτώθηκαν σε μία νύχτα. Σκεφτείτε ένα κράτος επιτίθεται στους κρατούμενους που ελέγχει με μία στρατιωτική δύναμη τόσο μεγάλη αριθμητικά που ποτέ δεν την έχει χρησιμοποιήσει. Δηλαδή στην Κύπρο όταν έκαναν κατοχή, δεν χρησιμοποίησαν τόσο πολύ στρατό. Με ελικόπτερα, με αυτόματα όπλα, μπήκαν στις φυλακές και 28 άτομα κάηκαν ή πυροβολήθηκαν.

ΠτΘ: Υπήρξαν κάποιες εξελίξεις όσον αφορά στη θέση της Αριστεράς;

Φ.Α.: Με τις τελευταίες αλλαγές επετράπη στα κόμματα ο χαρακτηρισμός κομμουνιστικό, αλλά ισχυρίζονται ότι δεν μπορεί να έχει ως σύμβολο το σφυροδρέπανο. Το κράτος απαγορεύει τη σημαία, ή μπορεί να παρέμβει στο ποια σημαία μπορεί να έχει ένα κόμμα. Εδώ να σας θυμίσω το θέμα που είχε δημιουργηθεί όταν Κούρδοι βουλευτές στη βουλή θέλησαν να ορκιστούν στην κουρδική γλώσσα. Δώδεκα χρόνια έζησαν στη φυλακή μόνο για τη συμπεριφορά τους στη βουλή.

ΠτΘ: Πριν λίγες ημέρες στην Τουρκία δημιουργήθηκε θέμα με τη γυναίκα του Υπουργού Μεταφορών, η οποία σε επίσημο γεύμα κάθησε μακριά και ξεχωριστά από το σύζυγό της. Ποια είναι θέση της γυναίκας στην Τουρκία;

Φ.Α.:Η θέση των γυναικών στη χώρα μας είναι δευτερεύουσα και μάλλον είναι στην τρίτη θέση, γενικά σε ισλαμιστικές οργανώσεις δε συμμετέχουν γυναίκες και θεωρούνται σαν δεύτερης κατηγορίας άνθρωποι. Βέβαια στο δικό μας αγώνα, μπορώ να πω ότι το μισό μέρος τουλάχιστον είναι οι γυναίκες. Και αυτή είναι η χαρά μας, που οι γυναίκες καταλαβαίνουν την καταπίεση που δέχονται λόγω του φύλου τους , καταλαβαίνουν την εκμετάλλευση εκ μέρους των ανδρών και για να καταφέρουν να ανατρέψουν αυτό το γεγονός αγωνίζονται μαζί μας, δίπλα μας, στο πλάι μας. Αυτή είναι η χαρά μας.

ΠτΘ:Μιλάτε για γυναίκες Κούρδισες;

Φ.Α.: Όχι μόνο. Υπάρχουν κι άλλες. Θα σας μιλήσω για δύο φοιτήτριες πανεπιστημίου. Όπως ξέρετε στη Μαύρη Θάλασσα μιλούν τη λαζική διάλεκτο. Η μία ήταν 19 χρόνων, η άλλη 22 και συμμετείχαν σε έναν αγώνα όπως οι άλλοι, ανεξάρτητα από την θρησκεία, από την καταγωγή, και έδωσαν για αυτόν τη ζωή τους έξω από τις φυλακές, Οι κοπέλες δεν ήταν ούτε Κούρδισες, ούτε Τουρκάλες, ήταν από τη λαζική μειονότητα και συμμετείχαν σ’ αυτό τον αγώνα όπως πολλές γυναίκες παίρνουν μέρος, γιατί καταλαβαίνουν ότι είναι κοινός ο αγώνας και μας ενώνει.

ΠτΘ: Υπάρχουν πολλές μειονότητες στην Τουρκία;

Φ.Α.: Ναι, υπάρχουν πολλές. Στην Ελλάδα ήρθαμε τρία μέλη της επιτροπής, εγώ κουρδικής καταγωγής, ο άλλος αραβικής και ο τρίτος τουρκικής. Υπήρχε και ένας που έχασε τη ζωή του σε απεργία πείνας και ήταν λαζικής-ποντιακής καταγωγής.

ΠτΘ: Ποια είναι η άποψή σας για την Ελλάδα και ποια είναι η αντιμετώπιση που έχουν οι πολιτικοί πρόσφυγες;

Φ.Α.: Θα σας μιλήσω βάσει της εμπειρίας των τριών χρόνων που είμαι στην Ελλάδα και σαν πολιτικοποιημένος άνθρωπος που εξαναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα του λόγω των συνθηκών, λόγω των καταδίκων σε βάρος μου. Γνώριζα λοιπόν την ιστορία του ελληνικού λαού πριν ακόμη έρθω στην Ελλάδα, ήξερα ό,τι έχει ζήσει κι αυτός ο λαός, όμως στην ουσία όταν ήρθα ήταν όλα πολύ διαφορετικά. Θα μου επιτρέψετε να ξεχωρίσω τους Έλληνες σε δύο μέρη. Από τη μια ο λαός, τα κόμματα, οι οργανώσεις που μας στηρίζουν και πολιτικά και όσο μπορούν δίνοντάς μας τις ευκαιρίες να συμμετέχουμε σε όλους τους πολιτικούς, κοινωνικούς αγώνες, σε αντιιμπεριαλιστικές εκδηλώσεις, αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Είναι συγκλονιστικό να μιλάς με ηλικιωμένα άτομα που έχουν πάρει μέρος στην εθνική αντίσταση. Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν ζήσει τόσα πολλά πράγματα προσπαθούν να μας βοηθήσουν με κάθε μέσο, μας ακούνε, νιώθουν τον πόνο μας, που προσπαθούν να μας καταλάβουν. Από την πλευρά του κράτους όμως όπως ξέρετε εδώ και πέντε χρόνια έχουν σταματήσει τη χορήγηση του πολιτικού ασύλου σε όλους τους ανθρώπους. Γνωρίζετε τον Κούρδο αγωνιστή Μποσκούρτ Σινάν που ήταν στις φυλακές εδώ και ήθελαν να τον απελάσουν στη Γερμανία. Αυτός ήταν μέλος της επιτροπής αλληλεγγύης που ήθελε να βοηθήσει τους απεργούς πείνας, πολιτικούς κρατούμενους, που δεν μπορούν ακόμη να περπατήσουν, δεν μπορούν να θυμηθούν τίποτα, οι οποίοι αν και έχουν όλα τα απαραίτητα χαρτιά από τις επίσημες αρχές της Τουρκίας, κάτι που είναι πολύ δύσκολο, που έχουν ιατρικές γνωματεύσεις με τις οποίες διαπιστώνεται ότι έχουν βασανιστεί, έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια αστυνομικών επιχειρήσεων, έχουν φυλακιστεί για χρόνια, σε αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν δεν χορηγείται πολιτικό άσυλο. Παρά τα ψηφίσματα που έχουν αποσταλεί από διαφορετικές πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, δεν τους χορηγείται άσυλο. Αυτό είναι μια πολιτική που μάλλον εφαρμόζεται σε όλη την Ευρώπη πια. Δυσκολεύουν τη χορήγηση του ασύλου, τους ανθρώπους τους αναγκάζουν να βρουν κάπου αλλού να πάνε. Όλοι εμείς ξέρουμε ότι αν δεν υπήρχαν δικτατορικά καθεστώτα, αν δεν υπήρχε, πείνα, φτώχεια, δε θα υπήρχε η μετανάστευση, δε θα υπήρχαν πρόσφυγες. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι άνθρωποι εξαναγκάζονται να φύγουν. Οι κρατικές αρχές πρέπει να σέβονται τα δικαιώματα που απορρέουν από τις συνθήκες που έχουν υπογράψει οι ίδιες.

ΠτΘ:κ. Ατές, σας ευχαριστώ πολύ.

Α.Φ.:Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.