Αθηνοδωρος Νικητοπουλος, πρ. Αδελφοτητας Κομοτηναιων Θεσ/νικης, Επεμβατικος Καρδιολογος «Υπαρχει ισχυρο συναισθηματικο δεσιμο με την πολη, την οποια θα θελαμε να βοηθησουμε με οποιονδηποτε τροπο»

Η «Αδελφότητα Κομοτηναίων Θεσσαλονίκης, H Ροδόπη» είναι ο ουσιαστικός για πολλούς, και την εφημερίδα μας, σύνδεσμός μας με τη Θεσσαλονίκη. Εξάλλου πολλοί αγαπητοί φίλοι υπηρέτησαν μέχρι τώρα στα διοικητικά της συμβούλια, κρατώντας τον σύνδεσμο με τη γενέτειρα κραταιό αλλά και αποτελεσματικό, τόσο που πολλές φορές οι «Θεσσαλονικείς Κομοτηναίοι» αποδείχθηκαν περισσότερο Κομοτηναίοι ακόμη και από τους γηγενείς. Εντούτοις τα χρόνια περνούν και είναι διπλά σοφός όποιος μπορεί να αντικρίζει το μέλλον, εξ ου και τα ιστορικά μέλη της «Αδελφότητας», που ήδη αριθμεί σαράντα δύο χρόνια ζωής, αποφάσισαν να παραδώσουν τη σκυτάλη στους νεότερους, αλλά έχοντες την επιθυμία να φανούν άξιοι επίγονοι, Κομοτηναίους της Θεσσαλονίκης. Νεότερους, όπως ο νυν αντιπρόεδρος της «Αδελφότητας», νομικός και πρόεδρος του Ελληνοβουλγαρικού Επιμελητηρίου Χρήστος Καζαντζής, που ήδη γνωρίσαμε στην εφημερίδα μας, αλλά και ο πρόεδρος της «Αδελφότητας», ο επεμβατικός καρδιολόγος Αθηνόδωρος Νικητόπουλος, ένθερμος πάνω από όλα Κομοτηναίος, που πρόσφατα, με την αφορμή των εκλογών, προσωπικά γνωρίσαμε. Για να συζητήσουμε πρώτα από όλα για την «Αδελφότητα» και τα σχέδια του νεαρότερου ηλικιακά διοικητικού της συμβουλίου, για τη διάθεση να αποκτήσουν νέα μέλη και να καταγράψουν τους Κομοτηναίους, δεύτερης γενιάς, Θεσσαλονικείς και, κυρίως, τη διάθεση να συνδράμουν με όποιο τρόπο μπορούν τη γενέτειρα πόλη.

 

Όπως και ο ίδιος ευθύς αμέσως πράττει, όταν ζητώντας να μας καταθέσει τις απόψεις του, με βάση την εμπειρία του ως εξειδικευθέντος επεμβατικού καρδιολόγου στο Blackpool της Αγγλίας, για τα ανοικτά ζητήματα του Εθνικού Συστήματος Υγείας της περιοχής μας, με παρρησία εκφράζει άποψη και για το νέο Νοσοκομείο Κομοτηνής που πρέπει να γίνει αλλά και τις λύσεις της δικτύωσης που είναι λειτουργικές όταν εξυπηρετούν ένα μακροπρόθεσμο προγραμματισμό υγείας, όπως παντού και πάντοτε μέχρι τώρα συμβαίνει στο εξωτερικό.

 

Αθηνόδωρος Νικητόπουλος όμως, λαμπρός κατ’ αρχάς άνθρωπος και επιστήμονας αλλά και πρόεδρος της ιστορικής εν Θεσσαλονίκη «Αδελφότητάς» μας…

 

«Θεωρούμε ότι είναι σωστή κίνηση η πρωτοβουλία να γνωριστούμε μεταξύ μας και να συνεχίσουμε τη δράση μας»

 

ΠτΘ: κ. Νικητόπουλε είστε ο νέος πρόεδρος της «Αδελφότητας Κομοτηναίων Θεσσαλονίκης, Η Ροδόπη». Λαμβάνοντας υπόψη το νεαρό της ηλικίας σας, αλλά και το νεαρό της ηλικίας του αντιπροέδρου της «Αδελφότητας» κ. Χρήστου Καζαντζή, μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι υπάρχει μία ανανέωση, ένα καινούριο ενδιαφέρον για το Σύλλογο και από νεότερους ηλικιακά Κομοτηναίους της Θεσσαλονίκης;

Α.Ν.: Είναι αλήθεια ότι στις τελευταίες εκλογές, τον Δεκέμβρη του 2013, υπήρξε πρωτοβουλία από τα παλαιότερα και ιστορικότερα μέλη του Συλλόγου να υπάρξει μια ανανέωση προσώπων στο Διοικητικό Συμβούλιο ούτως ώστε και να προσελκύσουμε νέα ηλικιακά άτομα και να συνεχιστεί το μέχρι τώρα έργο του Συλλόγου, ο οποίος θεωρείται ιστορικός, αφού ήδη μετρά 42 χρόνια παρουσίας. Γι’ αυτή τους την πρωτοβουλία, την εντελώς αλτρουιστική και καθόλου εγωιστική, προκειμένου να αναπτυχθεί ο Σύλλογος και να έρθουν καινούργια άτομα που θα συμμετέχουν σε όλες τις δραστηριότητές του, εξασφαλίζοντας τη βιωσιμότητά του, προσωπικά τους ευχαρίστησα θερμά.

 

ΠτΘ: Είστε όλοι νέοι στο Δ.Σ της «Αδελφότητας» τώρα;

Α.Ν.: Η αλήθεια είναι ότι είναι το νεότερο, ηλικιακά, συμβούλιο που υπήρχε τα τελευταία χρόνια. Ουσιαστικά οι τέσσερις από τους εφτά είμαστε ηλικιακά κάτω των 45 ετών.

 

ΠτΘ: Οι Κομοτηναίοι και είχαν και έχουν μεγάλη σχέση με τη Θεσσαλονίκη. Από τα χρόνια της Βουλγαρικής Κατοχής του ’41 και τα μετέπειτα που οι Κομοτηναίοι έφυγαν για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη έφτιαξαν συλλόγους και τα μέλη τους είχαν ζεστές μεταξύ τους σχέσεις. Εντούτοις εκείνη η πρώτη γενιά Κομοτηναίων σιγά σιγά αποσύρεται. Εσείς τα παιδιά τους, σήμερα γνωρίζεστε μεταξύ σας, επικοινωνείτε, έχετε καταγεγραμμένους τους «Θεσσαλονικείς Κομοτηναίους» δεύτερης γενιάς;

Α.Ν.: Η αλήθεια είναι η προσπάθεια εντοπισμού αυτής της γενιάς των Κομοτηναίων ξεκίνησε με το τωρινό Δ.Σ. Ακόμη προσπαθούμε να εντοπίσουμε Κομοτηναίους, διότι με τα χρόνια, στις μεγάλες πόλεις, ατόνησαν αυτού του είδους οι δεσμοί. Δεν είναι τόσο εύκολο, ωστόσο είναι εφικτό αλλά θέλει χρόνο. Πρόβλημα αποτελούν και τα εξαντλητικά ωράρια τα οποία ακολουθούν οι περισσότεροι από εμάς. Και ως ένα σημείο η ψυχολογική και η σωματική κούραση δεν μας επιτρέπουν να αφιερώσουμε χρόνο σε τέτοιες δραστηριότητες. Απλά θεωρούμε ότι είναι μια σωστή κίνηση και μια ορθή πρωτοβουλία να γνωριστούμε μεταξύ μας και να συνεχίσουμε τη δράση μας.

 

ΠτΘ: Με βάση όσα μας αναφέρατε, καταλαβαίνουμε ότι όλες οι δραστηριότητες που αναλαμβάνετε ως «Αδελφότητα» στηρίζονται στην εθελοντική συνεισφορά των μελών της…

Α.Ν.: Ο Σύλλογος υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει με βάση τον εθελοντισμό. Η όποια δραστηριότητα είναι καθαρά εθελοντική και προέρχεται από τον προσωπικό μας χρόνο, είναι αποτέλεσμα προσωπικών προσπαθειών. Ακόμη και τα γραμματειακά θέματα τα ρυθμίζουμε μεταξύ μας. Ο καθένας αναλαμβάνει μια υποχρέωση του Συλλόγου και οφείλει να τη φέρει εις πέρας. Δεν έχουμε ούτε οργανωμένο γραφείο, ούτε οργανωμένη γραμματεία ούτε καν κάποιο τηλέφωνο επικοινωνίας. Τα τηλέφωνα επικοινωνίας είναι τα προσωπικά μας τηλέφωνα. Πάντα έτσι ήταν και παραμένει έτσι, κι αυτό αποτελεί ένα στοιχείο της ιδιαιτερότητάς του.

 

ΠτΘ: Πάντως στις δραστηριότητές σας καταθέτετε πολύ αγάπη. Αυτό το είδαμε και στην τελευταία εκδήλωση που κάνατε, την παρουσίαση του βιβλίου του Θανάση Πανδρευμένου για την κουζίνα της Ροδόπης, αλλά και στην κοπή της πίτας σας, όπου ο καθένας καταθέτει και από κάτι για να είναι ζεστή και φιλική η ατμόσφαιρα κάθε σύναξης… Τελικά συγκεντρώνεστε πολλοί;

Α.Ν.: Αυτό εξαρτάται και από το ενδιαφέρον που έχει η κάθε σύναξη. Για να μιλάμε ειλικρινά, υπάρχουν συγκεντρώσεις οι οποίες συγκεντρώνουν περισσότερο κόσμο ενώ κάποιες άλλες λιγότερο. Ένας μέσος όρος είναι γύρω στα 40 άτομα.

 

«Για να μπορέσει ένας σύλλογος να παρακολουθήσει κάποιες εξελίξεις στη γενέτειρά του και να τις επηρεάσει, χρειάζεται να είναι οργανωμένος και με πολλά ενεργά μέλη»

 

ΠτΘ: Οι παλαιότεροι Κομοτηναίοι της «Αδελφότητας» είχαν πολύ σημαντικό παρεμβατικό ρόλο στα της Κομοτηνής. Δηλαδή οι Κομοτηναίοι της Θεσσαλονίκης μόχθησαν πολύ και για το πανεπιστήμιο, για την ίδρυσή του και παρακολουθούσαν και παρακολουθούν ακόμη και σήμερα τα τεκταινόμενα της περιοχής, όπως και το τι γίνεται με την οικονομία της. Όπως είπατε οι όροι της ζωής σήμερα είναι πάρα πολύ δύσκολοι, εξακολουθείτε εντούτοις να ενημερώνεστε για τα της πατρίδας;

Α.Ν.: Ζούμε σε μια εποχή που η ενημέρωση είναι σχετικά εύκολη με την έννοια ότι έχουμε γρήγορη πρόσβαση σε πάρα πολλές πληροφορίες και αυτό είναι θετικό, από την άλλη όμως για να μπορέσει ένας σύλλογος να παρακολουθήσει τις εξελίξεις στη γενέτειρά του και να τις «επηρεάσει», χρειάζεται να είναι οργανωμένος και με πολλά ενεργά μέλη. Προς αυτήν την κατεύθυνση είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε, γιατί υπάρχει πάντα ένα ισχυρό συναισθηματικό δέσιμο με την πόλη, την οποία θα θέλαμε να βοηθήσουμε με οποιονδήποτε τρόπο.

 

ΠτΘ: Τι σημαίνει τελικά «γενέτειρα»;

Α.Ν.: Σίγουρα είναι διπλό το θέμα. Από τη μια είναι οι συγγενείς, η οικογένεια και οι παιδικοί φίλοι, και από την άλλη είναι και όλες οι εμπειρίες που σε συνοδεύουν μέχρι τη στιγμή που θα αποχωρήσεις για να εγκατασταθείς σε μια άλλη περιοχή. Αυτές οι αναμνήσεις είναι σίγουρα πολύτιμες και δεν είναι εύκολο να τις αποχωριστείς. Πάντα αναδεικνύονται σε στιγμές οι οποίες μας φέρνουν πιο κοντά όπως είναι οι γιορτές ή ακόμη και οι εκλογές.

 

ΠτΘ: Είστε Κομοτηναίος δημότης;

Α.Ν: Έχω τα δικαιώματά μου στο δήμο Κομοτηνής.

 

ΠτΘ: Είστε δηλαδή αθεράπευτα Κομοτηναίος;

Α.Ν: Μέχρι εκεί που μπορώ, χωρίς να φαίνεται παθολογική η περίπτωσή μου.

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Αδελφότητας Κομοτηναίων

 

Το σημερινό, εφταμελές Διοικητικό Συμβούλιο της «Αδελφότητας Κομοτηναίων, Η Ροδόπη» πλην του Αθηνόδωρου Νικητόπουλου στη θέση του προέδρου και του Χρήστου Καζαντζή στη θέση του αντιπροέδρου, απαρτίζουν η Ουρανία Χαλβατζέλη ως γραμματέας, ο Νίκος Δημόπουλος ως ταμίας και ως μέλη ο Ιωάννης Φωτιάδης, η Ανθούλα Συμεώνογλου- Δαλακάκη και ο Σάββας Δουλγεράκης.

 

«Η εμπειρία του εξωτερικού ήταν πολύ θετική με την έννοια ότι εκπαιδεύτηκα σε ένα πολύ οργανωμένο σύστημα υγείας»

 

ΠτΘ: Θα μας επιτρέψετε τώρα και κάποιες ερωτήσεις που αφορούν στον επαγγελματικό σας βίο και στην ειδικότητά σας, αυτή του επεμβατικού καρδιολόγου που σημαίνει ότι ασχολείστε με προβλήματα αρτηριών της καρδιάς και τη θεραπεία τους με μεθόδους αγγειοπλαστικής με stent κτλ. Το αντικείμενο αυτό δεν το σπουδάσατε βέβαια μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Πώς και αποφασίσατε να γυρίσετε όμως στην Ελλάδα, όπου ομολογουμένως τα πάντα σχεδόν βαίνουν κακώς;

Α.Ν: Η επεμβατική καρδιολογία αποτελεί επίσημα κομμάτι εκπαίδευσης της ειδικότητας της καρδιολογίας αλλά, εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, με την εμπειρία που αποκομίζει ένας ειδικευόμενος είναι πρακτικά αδύνατο να σταθεί ως ολοκληρωμένη προσωπικότητα στον τομέα αυτό. Στα πλαίσια αυτά αναγκαστήκαμε, όσοι ενδιαφερόμασταν, να εκπαιδευτούμε στο εξωτερικό ώστε να ολοκληρώσουμε την εκπαίδευσή μας και να εξειδικευτούμε στον τομέα αυτό. Η εμπειρία του εξωτερικού ήταν πολύ θετική με την έννοια ότι εκπαιδεύτηκα σε ένα πολύ οργανωμένο σύστημα υγείας, με στιβαρές ακαδημαϊκές δομές, και η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές μου πέρασε από το μυαλό η ιδέα να μείνω στο εξωτερικό και να συνεχίσω εκεί την ιατρική μου καριέρα. Ουσιαστικά ζυγίζει κανείς όλους τους παράγοντες, τον κοινωνικό, τον επαγγελματικό, τους δεσμούς και τις υποχρεώσεις του και κάνει την επιλογή του ανάλογα. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι το μετάνιωσα. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι το μετανιώνω, αλλά στην πραγματικότητα θα μετακινούμουν στο εξωτερικό μόνιμα αν ήταν πραγματικά μεγάλη ανάγκη.

 

ΠτΘ: Είστε και πανεπιστημιακός…

Α.Ν.: Είμαι επιστημονικός συνεργάτης στη Β΄ Καρδιολογική Κλινική του ΑΠΘ.

 

«Στους φοιτητές που συναναστρέφομαι βλέπω μια απόγνωση και μια ανασφάλεια όχι μόνο για την αποκατάστασή τους αλλά και για την εκπαίδευσή τους»

 

ΠτΘ: Πώς είναι η συναναστροφή σας με τους φοιτητές;

Α.Ν.: Είναι ένα ενδιαφέρον κομμάτι γιατί όπως μας δίδασκαν και οι παλιοί μας καθηγητές, ένα αντικείμενο γίνεται κτήμα σου μόνο αν το διδάξεις. Οπότε αυτή μου η εμπλοκή και οι υποχρεώσεις που έχω να διδάξω κάποια κομμάτια της καρδιολογίας στους φοιτητές, σίγουρα με ολοκληρώνει ως επιστήμονα. Τώρα, η αλήθεια είναι ότι με τους φοιτητές με τους οποίους συναναστρέφομαι, αν και η επαφή αυτή είναι σύντομη, βλέπω προβλήματα που αναγνώριζα και στη δική μας γενιά, πράγμα το οποίο είναι ιδιαίτερα λυπηρό. Βλέπω μια απόγνωση και μια ανασφάλεια όχι μόνο για την αποκατάστασή τους αλλά και για την εκπαίδευσή τους. Αφορά προβλήματα που τα ακούν και αυτοί καθημερινά, τα βιώνουν τόσο οι ίδιοι όσο και οι συγγενείς τους και σίγουρα τους έχουν δημιουργήσει ένα ανησυχητικό πλαίσιο για την πορεία που θα ακολουθήσουν μετά το πτυχίο τους.

 

«Χαίρομαι που το θέμα του νοσοκομείου της Κομοτηνής δεν έχει λήξει, δρομολογείται και πιθανώς να υλοποιηθεί, και αυτό είναι πολύ σημαντικό»

 

ΠτΘ: Πολλές φορές δεν υπάρχουν πάντως και οι σωστοί όροι άσκησης της ιατρικής, αλλά ελλιπέστατες και απαρχαιωμένες υποδομές κι ας πάρουμε ως παράδειγμα το νοσοκομείο της Κομοτηνής. Τελικά τι μέλλει γενέσθαι, θα απαξιώνεται συνεχώς ο τομέας της δημόσιας υγείας;

Α.Ν.: Αυτό που μπορώ να πω για τον τομέα της υγείας και το είδα στην Αγγλία είναι ότι το οποιοδήποτε σχέδιο ή η οποιαδήποτε αλλαγή γινόταν με προοπτική δεκαετιών και όχι για να καλυφθούν κάποιες εφήμερες ανάγκες. Αν μια υποδομή δεν λειτουργεί σωστά ώστε να παράγει έργο για ένα μακρύ χρονικό διάστημα, προφανώς και είναι δυσλειτουργική, προφανώς και θα ανακύπτουν συνεχώς προβλήματα στην πορεία. Αυτό είναι ένα μεγάλο παράπονο που έχουμε όλοι όσοι έχουμε εμπλακεί στον τομέα της υγείας. Τώρα για την Κομοτηνή ξέρω ότι υπήρχαν πολύ μεγάλα προβλήματα, ότι λόγω του νοσοκομείου της Αλεξανδρούπολης υπήρξε μια σκέψη να υποβαθμιστεί η παροχή υγείας στο νομό, με τη λογική ότι υπάρχει κάλυψη από τριτοβάθμιο κέντρο σε σχετικά κοντινή απόσταση. Θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στις ανάγκες και στην παροχή που θα έχει ένας πληθυσμός. Σίγουρα ως λαός είμαστε λίγο της υπερβολής και μερικά προβλήματα μπορεί να τα εμφανίζουμε κάπως υπερβολικά. Ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα και πώς πρέπει να λυθεί αυτό; Χαίρομαι που άκουσα σε κάποιες συζητήσεις ότι το θέμα του νοσοκομείου της Κομοτηνής δεν έχει λήξει, δρομολογείται και πιθανώς να υλοποιηθεί, και αυτό είναι πολύ σημαντικό για άλλους λόγους. Όπως σας είπα είναι σημαντικό να δουλεύουμε με προοπτική δεκαετιών. Το νοσοκομείο της Κομοτηνής έχει μια ιστορία πολλών δεκαετιών, που σημαίνει ότι αν το δει κανείς στη σημερινή πραγματικότητα σίγουρα δεν μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς. Δεν είναι τόσο απλό το να μεταλλάσσεται ένα κτήριο ώστε να καλύπτει αυξημένες ανάγκες, το σωστό είναι να χτίζεται κάτι καινούργιο, το οποίο θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες και θα έχει ρεαλιστική προοπτική.

 

«Αν ο ειδικευόμενος είναι σωστά εκπαιδευμένος έχει επαρκή εμπειρία για να καλύψει το μεγαλύτερο ποσοστό των καθημερινών περιστατικών σ’ ένα νοσοκομείο»

 

ΠτΘ: Στα νοσοκομεία της περιοχής μας με βάση τις προϋποθέσεις που ορίζει το μνημόνιο, αυτή τη στιγμή συνταξιοδοτούνται οι παλιοί γιατροί και ουσιαστικά αυτά στηρίζονται στους ειδικευόμενους. Είναι ικανοποιητικό αυτό, διασφαλίζει την υγεία μας;

Α.Ν.: Στην Αγγλία στην οποία εκπαιδεύτηκα ήμουν και εγώ ειδικευόμενος και είχα πλήρη ελευθερία να διαχειριστώ 45 κρεβάτια, και κατά τη διάρκεια της νύχτας να καλύπτω το μισό νοσοκομείο και τις εισαγωγές που έρχονταν. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν ο ειδικευόμενος είναι σωστά εκπαιδευμένος και δεν σπαταλά το μισό του χρόνο με γραφειοκρατικές διαδικασίες και συνταγογραφήσεις, ή υπογραφή εξιτηρίων, έχει επαρκή εμπειρία για να καλύψει το μεγαλύτερο ποσοστό των καθημερινών περιστατικών, φυσικά με την επίβλεψη κάποιου ειδικού. Από εκεί και πέρα το θέμα είναι καθαρά οικονομικό και το τι συμφέρει να γίνει για να αυξηθεί ποιοτικά η παροχή των εξειδικευμένων θεραπειών προς τον πληθυσμό. Δεν θα ήταν παράλογο να δημιουργηθεί ένα τέτοιο δίκτυο ούτως ώστε τα νευροχειρουργικά περιστατικά π.χ. να μπορούν να διακομίζονται γρήγορα στην Αλεξανδρούπολη. Και στο εξωτερικό υπάρχουν τέτοια δίκτυα, δηλαδή νοσοκομεία – κέντρα στα οποία διοχετεύεται η εξειδικευμένη εργασία και από τα υπόλοιπα νοσοκομεία διευθετούνται τα πιο “καθημερινά” περιστατικά. Αυτό βοηθάει στο να υπάρχουν εμπειρότεροι ειδικευμένοι γιατροί στο γνωστικό αντικείμενο και να υπάρχει και καλύτερη ποιοτικά θεραπεία, σύμφωνα με τα σύγχρονα πρωτόκολλα.

 

«Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που μόνο ποιοτικές αλλαγές μπορούμε να κάνουμε και στον τρόπο σκέψης μας και στον τρόπο που λειτουργούμε εντός της κοινωνίας»

 

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι κάποτε θα οργανωθούμε ως χώρα έτσι ώστε να είμαστε παραγωγικοί, αποτελεσματικοί και κυρίως αξιοκρατικοί;

Α.Ν.: Το λυπηρό στην Ελλάδα είναι ότι πρέπει κανείς να φτάσει στο χείλος του γκρεμού για να αντιληφθεί τι συμβαίνει. Και έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που μόνο ποιοτικές αλλαγές μπορούμε να κάνουμε τόσο στον τρόπο σκέψης μας, όσο και στον τρόπο που λειτουργούμε εντός της κοινωνίας. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αυτές οι αλλαγές θα γίνουν. Ίσως πιο αργά απ’ ότι θα έπρεπε, αλλά σίγουρα θα γίνουν, γιατί βρισκόμαστε στη θέση όπου βλέπουμε το πρόβλημα κατάματα. Δεν μπορεί κανείς πλέον να δηλώσει ότι δεν είναι υπεύθυνος. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι, από λίγο έως πολύ, και τώρα που βλέπουμε ξεκάθαρα το πρόβλημα δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα συναινέσουμε για να γίνει αυτό που απαιτείται.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.