«Απο το 1896 δεν σταματησε να καιει στιγμη ο φουρνος μας»!

Ο πατέρας του, όταν ήρθε από τις Σαράντα Εκκλησιές μαζί με τον αδερφό του, πρόσφυγες και οι δυο απέκτησαν τον φούρνο. Ο ίδιος, ο Γιώργος Τσακίρης, φρόντισε, όταν τα έφερε έτσι η ζωή, να συνεχίσει να λειτουργεί ο φούρνος και τώρα η κόρη του, η Αμαλία Τσακίρη εγγυάται την συνέχιση της λειτουργίας του που δίνει ξεχωριστό χρώμα στη γειτονιά της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου. «Ανέλαβα το φούρνο μετά τον θάνατο του αδερφού μου, για να συνεχίσω την παράδοση, να συνεχίσει να καίει. Από το 1896 δε σταμάτησε να καίει στιγμή ο φούρνος μας! Και τώρα την σκυτάλη πήρε η κόρη μου. Βεβαίως και με ικανοποιεί! Πάρα πολύ! Δεν σας κρύβω ότι, όταν φοράω την ποδιά και δουλεύω μέσα στο ζυμωτήριο, νιώθω άλλος άνθρωπος» δηλώνει στον «Κόσμο», βέβαιος ότι κάνει ένα από τα «νοστιμότερα» και πιο αγαπητά επαγγέλματα…

Έχετε τον παλιότερο εν λειτουργία φούρνο στην Κομοτηνή;

Αυτή τη στιγμή σίγουρα είναι ο παλιότερος μέσα στην Κομοτηνή. Χτίστηκε το 1896. Η οικογένειά μας σ΄ αυτόν τον φούρνο είναι από το 1928, τον είχε νοικιάσει ο πατέρας μου, ο οποίος ήρθε από τις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης στην ανταλλαγή των πληθυσμών και το 1931 τον αγόρασε. Ο πατέρας μου και ο αδερφός του ο μεγαλύτερος είχαν ένα φούρνο 150 μέτρα πριν τον δικό μας στην πλευρά της πλατείας, ο οποίος υπάρχει και τώρα, αλλά δεν λειτουργεί.

Από τότε πόσους φουρνάρηδες άλλαξε;

Από εκείνη την εποχή έχει αλλάξει πέντε αφεντικά με το όνομα «Τσακίρη». Μετά το θάνατο του πατέρα μου, το 1942 στην κατοχή ανέλαβε την επιχείρηση η μητέρα μου η Αμαλία Τσακίρη η οποία τον κράτησε μέχρι το 1954. Ύστερα ανέλαβε την επιχείρηση ο αδερφός μου, ο συχωρεμένος ο Θανάσης και μετά το θάνατό του εγώ. Μετά την συνταξιοδότησή μου, από τον Απρίλιο του 2005, έχει αναλάβει την επιχείρηση η κόρη μου.

Σας ικανοποιεί αυτό;

Είμαι τεχνίτης μελετών εγχρώμων τηλεοράσεων. Ανέλαβα τον φούρνο μετά τον θάνατο του αδερφού μου, για να συνεχίσω την παράδοση, να συνεχίσει να καίει. Από το 1896 δεν σταμάτησε να καίει στιγμή! Και τώρα την σκυτάλη πήρε η κόρη μου. Βεβαίως και με ικανοποιεί! Πάρα πολύ! Δεν σας κρύβω ότι όταν φοράω την ποδιά και δουλεύω μέσα στο ζυμωτήριο νιώθω άλλος άνθρωπος

Ποιος ήταν ο πρώτος ιδιοκτήτης;

Οι πρώτοι ιδιοκτήτες ήταν μουσουλμάνοι της περιοχής. Ο πατέρας μου τον αγόρασε από την χήρα του τελευταίου μουσουλμάνου ιδιοκτήτη. Πρέπει να είχαν έρθει από την Βουλγαρία στην Κομοτηνή πάλι με ανταλλαγές πληθυσμών.

Ήταν φούρναρης ο πατέρας σας και στις Σαράντα Εκκλησιές;

Ο πατέρας μου από ό,τι ξέρω δεν είχε σχέσεις με το επάγγελμα αυτό. Σχέσεις είχε όμως ο αδερφός του, ο θείος μου. Εγώ δεν τον έζησα τον πατέρα μου, ήμουν δυο ετών όταν πέθανε το 1942 στην Κατοχή.

Από ό,τι λένε έχει δυσκολίες πολλές ο χώρος σας…

Το επάγγελμα δεν είναι δύσκολο. Η μόνη δυσκολία είναι το ξενύχτι. Όταν οι άλλοι πάνε για ύπνο, εσύ πας για δουλειά, αυτή είναι η δυσκολία του επαγγέλματος, το ξενύχτι το οποίο πολλούς τους κουράζει, τους προβληματίζει. Ύστερα για το αφεντικό δεν υπάρχει ωράριο. Πρέπει να παρακολουθεί τη δουλειά συνέχεια. Ανά πάσα στιγμή να είναι «ετοιμοπόλεμος».

Στην παρασκευή του ψωμιού σημειώθηκαν πολλές αλλαγές τα τελευταία χρόνια…

Έχουν αλλάξει φυσικά πάρα πολλά πράγματα, θυμάμαι τότε από παιδί με τον μάστορα που είχαμε ζυμώναμε με τα χέρια. Είχαμε μια μεγάλη σκάφη και το πηγαίναμε το ψωμί πολλές φορές από την μια πλευρά, στην άλλη πλευρά για να ζυμωθεί. Μετά μπήκαν τα πρώτα μηχανήματα, τα ζυμωτήρια, μπήκε ο κύλινδρος και όλα γίνονται με το χέρι.

Και το ψήσιμο…Κι εκεί νομίζω ότι έχει ξεχαστεί ο παλιός τρόπος…

Εμείς συντηρούμε τον παλιό τον φούρνο και έχουμε τη δυνατότητα να ψήσουμε παραδοσιακά, αλλά έχουμε στις εγκαταστάσεις μας και τα σύγχρονα μηχανήματα γιατί αλλιώς δεν μπορείς να κρατηθείς στην αγορά μόνο με τον παραδοσιακό τρόπο, οι απαιτήσεις έχουν αυξηθεί, οι ανάγκες είναι μεγάλες.

Ο χώρος σας είναι σκληρός, ανταγωνιστικός;

Είναι πολύ σκληρός και χρειάζεται να υπάρχει ανταγωνισμός. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει και συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων για να επιτευχθεί κάτι καλύτερο. Επαναλαμβάνω όμως ότι ο ανταγωνισμός δεν είναι κάτι κακό. Είναι καλός για τον πελάτη.

Έχουν αλλάξει οι συνήθειες των καταναλωτών, τι συμπεραίνετε;

Πρώτα ο κόσμος έψαχνε το άσπρο το ψωμί, το «χάσκο» που έλεγε παλιά. Το μαύρο το θεωρούσε κάτι παρακατιανό. Σήμερα με τις δίαιτες, με τις διατροφικές συνήθειες, με τη χοληστερίνη έρχονται πολλοί πελάτες και ψάχνουν το μαύρο το ψωμί, το οποίο είναι πολύ νόστιμο. Κι εγώ μαύρο τρώω για λόγους υγείας.

Τρώμε ακριβό ή φθηνό ψωμί;

Το ψωμί είναι το πιο φθηνό προϊόν που υπάρχει. Πείτε μου τι αγοράζει κανείς με πενήντα λεπτά; Τίποτα! Κι όμως μπορείς να αγοράσεις ένα καρβέλι ψωμί.

Πάντως σίγουρα ενώνει τον κόσμο, με την έννοια ότι βρίσκεται στο τραπέζι όλων…

Ναι, τον ενώνει τον κόσμο. Το ψωμί είναι η βάση της καλής διατροφής. Μπορεί να έχεις τα καλύτερα πράγματα στο τραπέζι, αλλά αν το ψωμί δεν είναι νόστιμο, τότε σου φαίνεται ότι τίποτα δεν είναι σωστό.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.