Αναπαλλοτριωτη οιωνδηποτε σκοπιμοτητων η λαικη εντολη

Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Εκτός όταν κάποιοι θέλουν να υπονομεύσουν -και το πράττουν με τη στάση και την συμπεριφορά τους-, τους θεσμούς της λαϊκής αντιπροσώπευσης, βάλλοντας εναντίον του κοινοβουλευτισμού και διαταράσσοντας την αρχή της δεδηλωμένης. Σύμφωνα με την αρχή αυτή, πρωθυπουργός σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία γίνεται ο έχων την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών του κοινοβουλίου οριζόμενος ως αρχηγός της πλειοψηφούσας παράταξης που προέκυψε από νόμιμες εκλογικές διαδικασίες. Η αρχή αυτή στην Ελλάδα της προδικτατορικής περιόδου αναιρέθηκε πολλές φορές με αποκορύφωμα τα Ιουλιανά του 1965, όταν ο λαός το 1964 εψήφισε Γεώργιο Παπανδρέου και τελικώς κατέληξε το 1967 πρωθυπουργός ο αρχηγός της ηττηθείσας και κακοτροπωθείσας σε εκείνες τις εκλογές αρχηγός της ΕΡΕ αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Οι χθεσινές αλλεπάλληλες παραιτήσεις βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που κατά σύμπτωση όλοι τους προέρχονται από μια συγκεκριμένη πολιτική ομάδα εντός του κυβερνώντος κόμματος, δεν είναι τυχαία, ούτε αποτελεί κεραυνό εν αιθρία. Είναι αποτέλεσμα μιας εδώ και καιρό σοβούσας διαφωνίας στο εσωτερικό της κυβερνώσας παράταξης που είχε να κάνει με την αποτελεσματικότητα της εφαρμοζόμενης πολιτικής και όχι με αυτή καθαυτή την φιλοσοφία της. Γιατί τόσο ο κ. Φλωρίδης όσο και ο κ. Νασιώκας που παραιτήθηκαν από το βουλευτικό τους αξίωμα δεν ήταν από εκείνους που εστράφησαν κατά του μνημονίου και της αναγκαιότητάς του αλλά υπήρξαν σταθερά μεταξύ των υποστηρικτών της άποψης ότι η διαχωριστική γραμμή στην παρούσα πολιτική περίοδο που διανύει η χώρα, τίθεται ανάμεσα στις δυνάμεις του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας και σε εκείνες του λαϊκισμού και της οπισθοδρόμησης.

Είναι βέβαιο ότι η μέχρι σήμερα πορεία της κυβέρνησης Παπανδρέου έχει διανθιστεί από λάθη και ανακολουθίες. Σε καμιά όμως των περιπτώσεων δεν μπορεί να την κατηγορήσει κανείς για εγκληματική αμέλεια ως προς την διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων και έλλειψη αποφασιστικότητας ως προς την λήψη σκληρών αποφάσεων για τη διάσωση της χώρας, των σκληρότερων που έχουν ληφθεί ποτέ από την εποχή της μεταπολίτευσης.

Το πολιτικό έλλειμμα της κυβέρνησης Παπανδρέου εστιάζεται σε δύο επίπεδα: το πρώτο έχει να κάνει με το γεγονός ότι προερχόμενη από ένα πολιτικό παρελθόν άλλων προτεραιοτήτων και διαφορετικής φιλοσοφίας, δεν εγκολπώθηκε ποτέ ως δικές της τις πολιτικές που έπρεπε να εφαρμόσει. Με άλλους λόγους, ουδέποτε φάνηκε να πείθεται το υπουργικό συμβούλιο του κ. Παπανδρέου για την αναγκαιότητα των μέτρων τα οποία υλοποιούσε. Από την άλλη, τo ΠΑΣΟΚ ως κόμμα κουβαλούσε στους ώμους του τη διάψευση των προσδοκιών που είχαν να κάνουν με την προοπτική βελτίωσης του επιπέδου διαβίωσης των πολιτών. Και το χειρότερο από όλα ήταν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ουδέποτε έπεισε το κόμμα του για το γεγονός ότι έπρεπε να υποστηρίξει ένα ιστορικό στοίχημα που ανέλαβε ο ίδιος και οι υπουργοί του για την διάσωση της πατρίδας. Όταν μια πολιτική όμως την οποία υλοποιείς, δεν την υπηρετείς επί της ουσίας, αλλά την επικαλείσαι ως καταναγκαστική και επιβαλλόμενη έξωθεν, τότε δεν πείθεις ούτε το στενό σου πολιτικό πυρήνα γι’ αυτήν ούτε και δίνεις όραμα στον λαό για κάτι καλύτερο.

Ο κ. Παπανδρέου και οι υπουργοί, του κινούμενοι με ιδεολογικές αγκυλώσεις του απώτατου παρελθόντος, αντί να επισπεύσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η Ελλάδα για να ορθοποδήσει οικονομικά, να ανακάμψει κοινωνικά και να ανανεώσει και εκσυγχρονίσει το θεσμικό της οπλοστάσιο, έμεινε να διαπραγματεύεται με την κάθε κοινωνική ομάδα ξεχωριστά που βάλλονταν τα προνόμιά της και τα κεκτημένα της εδώ και δεκαετίες. Έτσι, λοιπόν, ούτε οι φαρμακοποιοί άνοιξαν το επάγγελμά τους ούτε οι δικηγόροι άλλαξαν τη συμπεριφορά τους ούτε οι γιατροί και οι μεγαλοσχήμονες αυτού του τόπου κλήθηκαν να συνεισφέρουν στο δημόσιο κορβανά τα αναλογούντα που απέρρεαν από την πραγματική τους οικονομική επιφάνεια. Η Ελλάδα των συντεχνιών, των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών, των αργόμισθων δημοσίων υπαλλήλων, η Ελλάδα των προνομιούχων και αντιπαραγωγικών ραντιέρηδων του ιδιωτικού τομέα ήταν και παραμένει η Ελλάδα που αδυνατεί να συμβληθεί με το συμβόλαιο της νέας παγκόσμιας οικονομικής πραγματικότητας. Και επειδή ο κ. Παπανδρέου και οι υπουργοί του απέτυχαν να μεταρρυθμίσουν την καθημαγμένη από το σύστημα των πολιτικών σκοπιμοτήτων, των ρουσφετιών, της διαφθοράς και της αδιαφάνειας, Ελλάδα, περιορίστηκαν στην λογική της αφαίμαξης των λαϊκών εισοδημάτων υπό το κράτος της απειλής της οφθαλμοφανούς πλέον χρεοκοπίας η οποία σπεύδει καθημερινά ολοένα και εγγύτερα.

Για να επανέλθω στους παραιτημένους βουλευτές της χθεσινής ημέρας, πρέπει να διατυπωθεί εδώ μια εύλογη απορία: πώς είναι δυνατόν την στιγμή που ο πρωθυπουργός της χώρας έχει προαναγγείλει ανασχηματισμό της κυβέρνησής του στον οποίο δυνητικά θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν και να χωρέσουν ανέτως στο κυβερνητικό σχήμα προσωπικότητες όπως οι κ.κ. Φλωρίδης και Νασιώκας, με μεγάλη πολιτική εμπειρία και εύσημα στην διάρκεια των υπουργικών τους καθηκόντων, να παραιτούνται της μόνης ευκαιρίας που είχαν στα χέρια τους, ώστε να υπηρετήσουν την προσπάθεια ανάταξης του βεβαρυμένου πολιτικού κλίματος και ανασύνθεσης των όρων λειτουργίας του πολιτικού παιχνιδιού; Στην επιστολή παραίτησής του ο κ. Φλωρίδης επικαλείται μεταξύ άλλων «το λαϊκιστικό λόγο της κυβερνήσεως σε κάθε απόπειρα αλλαγής του παρασιτικού μοντέλου σε παραγωγικό υπόδειγμα» αλλά και «τις πρωτοφανείς για τη φυσιογνωμία συντηρητικού κόμματος επιλογές της Νέας Δημοκρατίας» και ομιλεί για την αναγκαιότητα δημιουργίας μεταβατικού σχήματος εθνικής σωτηρίας. Το ερώτημα τόσο για τον ίδιο όσο και για τον συνάδελφό του παραιτηθέντα βουλευτή Λάρισας είναι γιατί οι εύλογες αυτές διαπιστώσεις τους δεν λαμβάνουν την μορφή επιστολής προς τον πρωθυπουργό ως παραίνεση προς τον ίδιο που έχει τη λαϊκή εντολή ώστε να γρηγορήσει προς την κατεύθυνση που ο ίδιος ο κ. Φλωρίδης επικαλείται. Η παραίτηση σε αυτή την φάση πέραν του γεγονότος ότι σε ηθικό επίπεδο απαλλάσσει το κόμμα του από ένα διαφωνούντα βουλευτή που πιθανώς να μην της παρέσχε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, σηματοδοτεί από την άλλη και την δική του άρνηση να συμμετέχει στην προσπάθεια που ο ίδιος θεωρεί ότι αποτελεί την μοναδική λύση για τη διάσωση της χώρας.

Θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι η διάσωση της χώρας σημαίνει πρωτίστως διαφύλαξη των κεκτημένων της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος και της θεσμικής συνέχειας των προταγμάτων του κοινοβουλευτισμού. Στην κοινοβουλευτική μας δημοκρατία ο πρωθυπουργός είναι εκείνος που οφείλει και πρέπει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και σε κρίσιμες στιγμές να έχει την ευχέρεια της χρησιμοποίησης των βουλευτών της κοινοβουλευτικής του ομάδας σε θέσεις που εκείνος θεωρεί ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν λύσεις προς την κατεύθυνση της επίλυσης ζωτικών προβλημάτων. Οι βουλευτές που σέβονται την λαϊκή ετυμηγορία και ομνύουν πίστη στον κοινοβουλευτισμό δεν παραιτούνται, δεν υποστέλλουν την σημαία στην διάρκεια της κρίσης, δεν μετατρέπονται σε τιμητές του πολιτικού συστήματος, μέρος του οποίου επί δεκαετίες υπήρξαν και οι ίδιοι, δεν θέτουν υπό διακινδύνευση την επιβεβαίωση της λαϊκής ετυμηγορίας μιας κυβέρνησης μόλις είκοσι μηνών, δεν μετέχουν σε παρασκηνιακά παζάρια νομής της εξουσίας έχοντας στο μυαλό τους στην επόμενη μέρα και στον επόμενο αρχηγό. Όπως, άλλωστε, είχε πει ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να χωρισθεί σε τιμάρια, δεν εκποιείται και δεν ανήκει σε κανένα, παρά μόνο στους πολίτες που το ψηφίζουν εδώ και δεκαετίες. Εάν ο σημερινός αρχηγός του και πρωθυπουργός της χώρας αποφασίσει ότι η πολιτική λύση του ζητήματος για την Ελλάδα σήμερα είναι η καταφυγή στο λαό μέσα από την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, είναι ο ίδιος ο λαός που είναι υπεύθυνος ώστε να του αφαιρέσει την εξουσία και να δώσει την εντολή σε ένα άλλο κομματικό υποκείμενο. Ούτε ο κ. Φλωρίδης έχει το δικαίωμα αυτό ούτε ο κ. Νασιώκας ούτε ο ίδιος ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.