«Αγαπη ειναι το αντιθετο του φοβου»

Χώροι με ανθρώπους. Ακριβώς αυτό και όχι το αντίθετο. Ο χώρος σημαίνον και σημαινόμενο. Οι άνθρωποι απλά υπήρχαν. Ούτε καν ως διακόσμηση. Υπάρξεις άχρονες, συμπαντικές, ανασφαλείς. Πρώην ήρωες, επιφανειακά χωρίς ελπίδα για τη ζωή στην οποία κάποτε πρωταγωνιστούσαν. Ίσως και ποτέ.

Στις επιφάνειες των έργων του Εδουάρδου Σακαγιάν, στην έκθεση με τον τίτλο «χώροι με ανθρώπους» που φιλοξενούνταν μέχρι και την προηγούμενη εβδομάδα στην Ακαδημία Θρακικής Τέχνης & Παράδοσης της Ξάνθης – και ο πλέον ανίδεος από ζωγραφική θεατής νομίζω ότι έβλεπε το ίδιο: την έλλειψη επικοινωνίας των πρωταγωνιστών τους. Κανείς δεν επικοινωνούσε με κανέναν. Ούτε η μάνα με το παιδί της. Ούτε το ζευγάρι στο σινεμά. Κανένα μέλος από τις οικογένειες στα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια. Ο δολοφόνος γύρναγε την πλάτη στους θεατές. Η κραυγή του παιδιού στις σειρές του «θεάτρου», ενώ ξεκούφαινε τον θεατή της ζωγραφικής επιφάνειας, λες και αντηχούσε σε σύμπαν παράλληλο απ’ αυτό του θεατή – ήρωα του καμβά.

Επικοινωνούσαν όμως με τους θεατές

Η έκθεση ήταν συγκλονιστική. Όχι όμως αφ’ εαυτού της. Οι ήρωες του Σακαγιάν ζωντάνευαν όταν βρίσκονταν ανάμεσα σε ζωντανούς ανθρώπους. Όχι όμως τόσο ενώπιον των μεμονωμένων ή των επισκεπτών ανά παρέες της έκθεσης. Στην περίπτωση αυτή, απλά, τους έκλειναν πονηρά το μάτι βάζοντάς τους εργασία για το σπίτι, του τύπου «τι θέλει να πει εδώ ο καλλιτέχνης»; (λ.χ. «Γιατί τυφλώνεται ένα μωρό; Γιατί στο εικαστικό σύμπαν του ζωγράφου πρωταγωνιστούν μόνο Αρμένιοι;» κ.ο.κ.).

Οι ήρωες των καμβάδων επικοινωνούσαν με τρόπο υπερβατικό μ’ αυτούς που βρίσκονταν στην ίδια αίθουσα, για άλλο όμως λόγο. Για παράδειγμα, μ’ αυτούς που συμμετείχαν στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής και για ένα τριήμερο, πρωί – βράδυ αντάλλασαν τις λόγο-τεχνικές τους ανησυχίες. Οι ήρωες του Σακαγιάν είχαν (εν αγνοία τους;) σημαίνοντα ρόλο στις συνάξεις ανθρώπων που με αφορμή τις εκδηλώσεις της Ακαδημίας συναντάμωναν. Για πάνω από ενάμιση μήνα «τρύπωναν» ανάμεσα στις ομάδες των ανθρώπων και τους παρότρυναν να είναι περισσότερο αληθινοί απ’ αυτούς. Να προσπαθούν να επικοινωνήσουν περισσότερο απ’ ό,τι οι ίδιοι.

Να «προσπαθούν», αυτό είναι το ρήμα. H κραυγή τους δεν ήταν αυτή της απελπισίας, ούτε κι άλλη του «δε βαριέσαι». Αλλά αυτή του «συνεχίστε». Επειδή είναι διαδικασία, κόπος, κάματος, αγώνας η επικοινωνία και το νιάξιμο για τον «άλλον». Το αίμα και το οξυγόνο της ίδιας της ζωής. Της αληθινής όμως.

ΥΓ1 … Κλέβω τα λόγια του Γιώργου Πανόπουλου από το «Sex με τον Μοντέρνο Κόσμο» (Papermagazine 11.02.06): «… Κι όμως όλοι αντιλαμβανόμαστε σιγά-σιγά ότι ο άνθρωπος πρέπει ν’ αρχίσει να αγαπάει για να μην αρρωστήσει, αρχίζοντας από τον εαυτό του και τη ζωή του. Αν δεν αγαπήσεις τον κόσμο που ζεις πώς μπορείς να τον αλλάξεις;».

ΥΓ2. Πώς ν’ αγαπήσεις όταν φοβάσαι; Πώς να προκόψεις, να εξελιχθείς, να δημιουργήσεις; Ο χώρος και η ύλη του είναι το ντεσού. Ούτε καν οι κομπάρσοι στο έργο της ζωής – πόσο μάλλον οι πρωταγωνιστές της.

Βάγια Παπαδοπούλου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.