Αγγελος Αντωνοπουλος: Ενας πραγματικος κυριος του θεατρου μας
Όπως και ο επίσης σπουδαίος Στέφανος Ληναίος, που «έφυγε» από κοντά μας πρόσφατα, έτσι και ο Αγγελος Αντωνόπουλος είχε παραγγείλει να δημοσιοποιηθεί η είδηση του θανάτου του μετά την ταφή του. Ετσι, μάθαμε χθες πως «έφυγε» σε ηλικία 94 ετών προ ημερών, ενώ η κηδεία του πραγματοποιήθηκε ήδη στο Κοιμητήριο Καρύστου σε στενό κύκλο. Εμεινε αξιοπρεπής ώς το τέλος, ένας πραγματικός κύριος του θεάτρου, της τηλεόρασης και του σινεμά.
Από τη μαθητεία του δίπλα στον Κάρολο Κουν, τον Μπρεχτ στην πρώτη του θεατρική εμφάνιση, τον «Άγνωστο πόλεμο» (θρυλική τηλεοπτική σειρά του Ν. Φώσκολου την περίοδο 1971-1974, όταν σχεδόν σταματούσαν τα πάντα σαν προβαλλόταν), τις ταινίες της Φίνος Φιλμ έως τον «Μαρξ στο Σόχο», ο Άγγελος Αντωνόπουλος διέσχισε όχι μόνο τη νεότερη πολιτιστική ιστορία της χώρας, αλλά ουσιαστικά «κουβάλησε» και όλη την ιστορική αμηχανία της από την Κατοχή ώς τα σήμερα.
Γεννημένος στα Ταμπούρια του Πειραιά το 1932, ορφάνεψε νωρίς από πατέρα και μεγάλωσε με τη μητέρα και τον -έως τέλους- φουστανελοφόρο παππού του στην Αρχαία Ολυμπία. Εκεί πέρασε την Κατοχή και θυμόταν πολύ καλά τους Γερμανούς κατακτητές, αλλά και Γερμανούς αρχαιολόγους στην περιοχή, που ούτε άντεχαν τα Ες-Ες. Η απόφασή του να γίνει ηθοποιός είχε μεστώσει μέσα του από νωρίς, αλλά λόγω των δυσκολιών της εποχής δεν τολμούσε. Οταν όμως είδε τον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία Κουν στο Εθνικό, «με θηρία στη σκηνή: Διαμαντόπουλο, Κωτσόπουλο, Αλκαίου, Συνοδινού», όπως έλεγε, μαγεύτηκε σε τέτοιο βαθμό που πρώτα παραλίγο να τον πατήσει αυτοκίνητο «γιατί μετά περπατούσα σαν υπνωτισμένος», και ύστερα πήγαινε συνεχώς στο Υπόγειο του Τέχνης επιδιώκοντας να συναντήσει τον Κουν που ετοίμαζε τους θρυλικούς «Ορνιθες».
Εν τέλει, μετά από καιρό και λόγω της επιμονής του, τον συνάντησε, έδωσε εξετάσεις και πέρασε. «Πάντα, και τα 35 χρόνια που δίδαξα στη Σχολή Θεοδοσιάδη και στο Ωδείο Αθηνών, όσες φορές ερχόμουν σε αδιέξοδο σκεφτόμουν “Τι θα έκανε τώρα ο Κουν;”» έλεγε. «Για μένα είναι για πάντα ο δάσκαλός μου. Ημουν τυχερός και γνώρισα μορφές δυσθεώρητες καθώς και μια Ελλάδα που τις αξιολογούσε ως τέτοιες» είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξή του. «Οπως σαν ήμουν στο θέατρο ΡΕΞ αρχές του ’60 για να παρακολουθήσω μια ομιλία για την ιστορία του θεάτρου και ξαφνικά βλέπω εκατοντάδες ανθρώπους να σηκώνονται όρθιοι μεμιάς. Μόλις είχε μπει ο Βάρναλης. Και όλοι σηκώθηκαν για να καθίσει ο ποιητής. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα» είχε πει.
Πηγή: efsyn.gr
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
