3 συν 1 ποιηματα του Δημητρη Παπασταματη
Μακριά από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κομοτηνής πλέον ο Δημήτρης Παπασταμάτης και αναμετρούμενος με το λόγο και τις λέξεις, αγωγή ισορροπίας και άσκηση εσωτερικής εκτόνωσης του εκρηξιγενούς και χυμώδους εντός του κόσμου, στην οποία προέβαινε εφ’ όρου ζωής στην Κομοτηνή, υπηρετώντας κατ’ επιλογή τον δύσκολο, εξουσιαζόμενο αλλά και εξουσιαστικό, εξ ου και αλλοτριωτικό χώρο ενός δημόσιου θεάτρου, για να αντικρίζεται ξανά και κατά μόνας με τον εαυτό του, το καλοκαίρι που μας πέρασε μας απέστειλε τέσσερα ποιήματα και ένα ακόμη ηλεκτρονικό αρχείο που δεν μπορέσαμε ακόμη να διαβάσουμε.
Ποιήματα έκπληξη για όσους δεν γνωρίζουν τις εσωτερικές του διαδρομές, τις έντονες σχέσεις του με τη γλώσσα και τα συναισθήματα και επιπλέον τις σχοινοβασίες του ανάμεσα σε εξτρίμ προσωπικές αναγνώσεις του κόσμου και επαναστατικό συναισθηματικό πριμιτιβισμό. Όλα όσα δηλαδή εμφανίζει στην έντονη εικονοπλαστικότητα των μοναχικών του ποιημάτων, εσαεί σκηνοθέτης, λόγω σπουδών, -με λέξεις το δυσκολότερο εδώ- κινηματογραφικών και εν διαθλάσει θραυσμάτων κατόπτρου, θραυσμάτων στιγμιοτύπων έντονης εσωτερικής ζωής.
Απολαύστε τα…
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
Από την πόλη των διυλιστηρίων
με τους κίτρινους γλόμπους.
Μια στρογγυλή χειμωνιάτικη νύχτα
δραπέτευσε ένα φως.
Πάνω στην μοτοσικλέτα
μοναχικός ταξιδιώτης,
αντάλλαζε τη ζωή
με χιλιόμετρα.
Ωραίος σαν πόλεμος
καφέ προφίλ κάθετα στο φως
τεμαχισμένο
σε μια σταγόνα βροχής.
Γεννήθηκε
και είχε σαν κάθε παιδί
το στίγμα του δραπέτη.
ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ
Τα ίχνη των ποδιών
κεντούν μισοφέγγαρα
στην καυτή άμμο.
Μαγνήτης το βλέμμα
χάνεται
από την στεριά
στον ορίζοντα
ως ίχνος που τέμνει
στα δύο την γη.
Μεθυστικά άλση ορτανσίας
ηρεμούν την αγριάδα
του φονιά.
Κεντούν πηγές
κρυστάλλινες
στον αρχαίο
καθρέπτη των θεών.
Εδώ σβήνουν την δίψα τους
ως ελαφίνες ιερές
αγριοκάτσικα.
Το νερό θυμάται
τους προσκυνητές
του καλοκαιριού.
Αιχμηρός βράχος
εκπέμπει θερμότητα
μιας σελήνης μοναδικής.
Σμιλεύει σε εξάρσεις
πόθου τα κορμιά
το ψέμα δεν αξίζει
τίποτα εδώ.
Σαμοθράκη.
ΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Κι ήσουν άσπρο πανί
σε πελαγίσιο ορίζοντα
κι είσαι ορίζοντας άγνωστος
ο απέραντος κατάλευκος
χυμένη ανεμώνη
που ήπιες το ζουμί σου
και κοιμάσαι
στα παγωμένα σου κουκούλια.
Διάχυση σε κάψουλα
αδύνατον να σε προσδιορίσω
σαν τα σπασμένα είδωλα
παρθένων χρόνων
σαν τους ιριδισμούς διαθλασμένης
ευαισθησίας.
ΣΕ ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΑΚΡΟΒΑΤΗ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ
Γελωτοποιός πορτοφολάς
του βασιλιά
νυχοπατώντας γλίστρησα
μεσάνυχτα και κάτι
στα κρυφά υπόγεια
τα φουσκωμένα,
ρευστό γαλάζιο φως
και μυρωδιά κομμένου πλατανόκορμου.
Το παράθυρο ξετυλίχτηκε
σπασμένα καθρεπτάκια
εισέβαλαν
υποβρύχια,
πάνοπλα περιστέρια
βουβές εκρήξεις σιωπής
αλυκές σε βρόχινες κούπες.
Τυλιγμένη τους ανέμους σου
στα κέρινα ομοιώματα
των προγόνων
έμπηξα τα δόντια.
Από τη σάρκα σου
έτρεξε
πηχτό φρουτοζάχαρο
κάτασπροι κρύσταλλοι δια μέσου των ηλιαχτίδων
πολυεδρικά άτομα θυμαριού και πεύκου,
σε διάσπαση
πουλιά τινάχτηκαν
με τις πυρκαγιές στην κοιλιά τους
φρενιασμένο φτερούγισμα
θρύψαλα
σε πουπουλένιους ήχους,
σε τοίχους κτισμένης κραυγής
αντηχώντας,
κοσμικής βλάστησης την ώρα της σμίξης.
Υποβρύχιων πυρήνων την ώρα της έκρηξης
βούτηξα
στο φως των αναποδογυρισμένων σου ματιών
ψαύοντας
ανάμεσα στα αιωρούμενα μέρη σου
να βρω
την πηγή της γαλάζιας ρευστότητας.
Με το στομάχι στα χέρια
κομματιασμένα γόνατα
κι ένα κεφάλι τρύπα
κοσμικές συγκρούσεις και άλλα.
Είναι ένας λόγος,
το γυμνό καλώδιο,
με είχες προειδοποιήσει
κι είναι ένας άλλος λόγος.
Γυμνό καλώδιο στα βαλτόνερα.
Γυμνός ήχος στη λάσπη.
Γυμνό αγκάλιασμα
ξεσαρκωμένο
ξεκοκκαλιασμένο
ξεμεδουλιασμένο
με δανεισμένες χορδές στο λαιμό.
Τα γυμνά σύρματα
σημαίνουν θάνατο.
Δ.Π., Κομοτηνή, 23-8-11
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
