Υπερηφανεια και αξιοπρεπεια

Παρακολουθώντας κανείς το βράδυ της Τρίτης το κεντρικό δελτίο ειδήσεων τηλεοπτικού σταθμού της περιοχής, δεν είχε παρά να αναπολήσει τα αξέχαστα παιδικά του χρόνια. Να ανατρέξει η μνήμη του στις διασκεδαστικές πλέον εικόνες του «κυνηγητού», που έπαιζε με τη μητέρα του, στην προσπάθεια της τελευταίας να τον πείσει να… φάει το φαγητό του. Κλασικές βέβαια στιγμές, που όλοι μας ανασύρουμε πού και πού, καθώς ανατρέχουμε στην παιδική μας ηλικία. Ενίοτε η «απειλή» ότι θα ερχόταν ο κακός λύκος για να φάει τα φαγητό του παιδιού κι άλλη φορά τον ίδιο ρόλο αναλάμβανε η πονηρή αλεπού ή κάποιο μέλος της ίδιας της οικογένειας. Σε κάθε περίπτωση όμως το καταφύγιο της μητέρας, που πάσχιζε να πετύχει το στόχο της, ήταν η εφευρετική πάντοτε φαντασία της, η οποία δημιουργούσε άπληστους διεκδικητές του «τροπαίου», δηλαδή του φαγητού που προοριζόταν για το παιδί. Άλλοτε ως κακοί ήρωες των παραμυθιών κι άλλοτε ως φυσικά πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος, πάντοτε οι διεκδικητές αυτού του «τροπαίου» επιδίωκαν να «μεγαλώσουν» και να «πάρουν δύναμη» εις βάρος του παιδιού, που αρνιόταν πεισματικά να φάει το φαγητό του.

Η αλήθεια είναι πως στην πρώιμη παιδική ηλικία του καθενός μας τα τεχνάσματα αυτά αποδεικνύονταν ομολογουμένως αποτελεσματικά. Λίγο αργότερα, όμως, τα περισσότερα τουλάχιστον παιδάκια αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την «απάτη», που τους σκαρώνει η μητέρα τους για να ενδώσουν. Ότι δεν υπάρχουν δηλαδή κακοί λύκοι, πονηρές αλεπούδες και κακοπροαίρετα αδέρφια, ξαδέρφια ή παππούδες, που θέλουν να φάνε το φαγητό τους, για να τα αφήσουν «μικρά» και «αδύναμα»… Μα γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά, παρακολουθώντας μια συζήτηση σε δελτίο ενός τηλεοπτικού καναλιού;

Ήταν μια συζήτηση με περιεχόμενο τις εξορύξεις χρυσού στο γειτονικό μας Πέραμα και τις επενδύσεις ευρύτερα στο χωρικό πεδίο του Έβρου και της Ροδόπης. Προσκεκλημένος του καναλιού, ο κ. Γιώργος Μαρκόπουλος, γενικός διευθυντής των Χρυσωρυχείων Θράκης, της θυγατρικής της Eldorado. Της εταιρίας δηλαδή, που σε ρόλο «στοργικής μητέρας»- για να κάνουμε τις απαραίτητες αναγωγές- πασχίζει να πείσει την κοινωνία της Θράκης να βάλει το δάχτυλο στο δοχείο με το «μέλι» και να δοκιμάσει τη γλύκα του. Η στιχομυθία συνολικά δεν αντέχει σε σχολιασμό και σε κριτική, παρά μόνο σε μια σύγκριση ενδεχομένως με τους περιβόητους διαλόγους του «Καλημέρα Ζωή» και της «Λάμψης».

Το αξιοσημείωτο, βέβαια, και ο λόγος της αναδρομής στα παιδικά χρόνια, όπως τα περιγράψαμε παραπάνω, ήταν η διακριτικότητα με την οποία ο κ. Μαρκόπουλος επιχειρούσε να προκαλέσει τη μεταστροφή της τοπικής κοινωνίας από τη θέση, που συνειδητά και επανειλημμένα έχει εκφράσει εναντίον των εξορύξεων χρυσού. Αναπαρήγαγε για μια ακόμη φορά τα περί αντισταθμιστικών ωφελειών, που θα καρπωθεί η ευρύτερη περιοχή με τη δραστηριοποίηση των χρυσωρυχείων στην επικράτειά της, και επιφύλαξε το ρόλο του «κακού» της υπόθεσης για το εξαθλιωμένο από τα αλλεπάλληλα ραπίσματα των τελευταίων μηνών ελληνικό δημόσιο. Αν δε δεχτούν λοιπόν οι τοπικοί φορείς της Θράκης να συζητήσουν-και στο βάθος να αποδεχτούν-την υλοποίηση των επενδύσεων, προκείμενου να καρπωθούν τα αντισταθμιστικά που προσφέρει ως αντάλλαγμα η εταιρία, το «μπαλάκι» θα πέσει στα χέρια της κεντρικής εξουσίας, που στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η οικονομία μας, χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς θα σπεύσει να διεκδικήσει το «τρόπαιο». Γι’ αυτό προσοχή Θρακιώτες!!! Μην είστε κορόιδα… Αυτό ήταν το παρασύνθημα.

Η εν λόγω επιχειρηματολογία, με το αντίστοιχο ύφος στην εκφορά της, όπως επιβάλλεται σε παρόμοιες περιστάσεις, δεν μπορούσε παρά να παραπέμψει έναν υποψιασμένο τηλεθεατή στην αντίστοιχη μέθοδο της μητέρας, που αγαθή τη προθέσει στην περίπτωσή της, απειλεί το παιδί για να φάει το φαγητό του.

Βασικό διαφοροποιό στοιχείο, ωστόσο, στη παρούσα υπόθεση είναι ότι στις προθέσεις της εταιρίας και στον απώτερο στόχο των ενεργειών της το σημείο αναφοράς στην πραγματικότητα δεν είναι άλλο από το ίδιον συμφέρον, που επιτάσσει την εξάπλωση των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων της. Το πιο οδυνηρό μάλιστα-όχι απαραίτητα για το ενδεχόμενο υπαναχώρησης της τοπικής κοινωνίας στο μέλλον, αλλά από τη διαπίστωση της τραγικότητας που χαρακτηρίζει την παρούσα ελληνική και τοπική οικονομική πραγματικότητα- είναι ότι εταιρία επιχειρεί να τιθασεύσει την τοπική κοινωνία, με «τρόπαιο» ένα ξεροκόμματο, σε σύγκριση με όσα η ίδια θα αποκομίσει από όλη αυτή την ιστορία. Ένα ξεροκόμματο ραμμένο στα μέτρα των σημερινών αναγκών και των περιορισμένων απαιτήσεων-φιλοδώρημα που επιβάλλει η οικονομική εξαθλίωση ενός μεγάλου κομματιού της τοπικής κοινωνίας.

Αυτό όμως είναι το οδυνηρό σκέλος της ανάγνωσης των πρακτικών, που ακολουθεί η εταιρία των χρυσοθήρων. Υπάρχει όμως και το εξοργιστικό. Εξοργιστικό που εντοπίζεται στην απροκάλυπτη υποτίμηση της νοημοσύνης των Θρακιωτών, όπως επιχειρείται μεν συστηματικά από την εταιρία με διάφορες μεθόδους τα τελευταία χρόνια, εν προκειμένω δε με την αντιμετώπιση των κατοίκων ως ανυποψίαστων νηπίων, που θα ανοίξουν το στοματάκι τους με το παραμικρό τέχνασμα.

Η ανεργία, η ανέχεια και η οικονομική ακόμα εξαθλίωση μπορεί όντως να συνιστούν μια ορατή πραγματικότητα για το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας της Θράκης. Μια πραγματικότητα, που μπορεί να αποδυναμώσει τα αντανακλαστικά και τις αντιστάσεις αυτής της κοινωνίας, αλλά και να απαιτήσει «εκπτώσεις» στην αξίωση για ασφαλές και ευοίωνο μέλλον. Εκείνο, όμως, που εξακολουθεί να αποτελεί ιστορικά αδιαπραγμάτευτη αξίωση αυτής της κοινωνίας είναι πάνω από όλα η διατήρηση της αξιοπρέπειας και της υπερηφάνειας των μελών της. Αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, που αποκλείει την επιλογή του συμβιβασμού σε έναν ρόλο ανυποψίαστου νηπίου, θύματος τεχνασμάτων και μεθόδων παιδαριώδους προσέγγισης. Αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, τα τελευταία μας «κάστρα», που επιβάλλεται να μείνουν όρθια ως το τέλος αυτής της διαδρομής…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.