Το στιγμα της ημερας

Η προαναφερθείσα είναι μια φράση από τη δήλωση της υπουργού Παιδείας Άννας Διαμαντοπούλου, με την οποία τελειώνει στο υπουργείο η θητεία ως ειδικής γραμματέως της Θάλειας Δραγώνα, ιδιαίτερα γνωστής και στην περιοχή μας από τη συμμετοχή της στο πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων. Η παραίτηση έγινε για προσωπικούς λόγους, οι οποίοι, αναφέρεται, ότι έγιναν σεβαστοί από την υπουργό.

Κατά την άποψή μας όμως, η απομάκρυνση Δραγώνα από το Υπουργείο Παιδείας είναι στην πράξη οπισθοχώρηση και κατακυρώνει την επιστροφή στο συντηρητισμό και απομονωτισμό της ελληνικής κοινωνίας. Τα προβλήματα τα οποία έθεσε στο τραπέζι η κ. Δραγώνα κι αφορούν σε μια νέα οπτική προσέγγισης βασικών θεμάτων της εκπαίδευσης δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση, ειδικά για το κράτος και το νεοσυντηρητισμό του συστήματος των Αθηνών, που πολύ λίγα γνωρίζει από τον πολιτισμό της ανεκτικότητας, αλλά το ίδιο πολύ λίγο κατανοεί επίσης την αξία των ρήξεων, και των επαναθεωρήσεων των τετριμμένων της παιδείας και του πολιτισμού μας. Φυσικά ό,τι συνέβη με την κ. Δραγώνα και την αποχώρησή της από το Υπουργείο Παιδείας, δεν συμβαίνει για πρώτη φορά στα ελληνικά δεδομένα.
Κάθε φορά που κάτι πήγαινε να γίνει στην εκπαίδευση είτε με την εισαγωγή της δημοτικής είτε με τη δημοκρατικοποίηση της αγωγής, τα πάνω – κάτω ερχότανε, τότε από τους γλωσσαμύντορες και άλλους μηχανισμούς, σήμερα από πατριδοκάπηλους.

Η κ. Δραγώνα ομιλεί για παραίτηση από προσωπικούς λόγους, και το Υπουργείο τους δέχεται, αλήθεια όμως ποιος ακριβώς τώρα στο Υπουργείο, θα καταφέρει να μεταδώσει ό,τι χρόνια προσπαθούσε να πετύχει για την εκπαίδευση των μειονοτήτων της πατρίδος, τουρκογενών, τσιγγάνων, κάθε είδους εθνοτικής καταγωγής μειονοτήτων, η κ. Δραγώνα; Τι προσπαθούσε; Να τους παρέχει ισότιμα η ελληνική πολιτεία τη δυνατότητα πρόσβασης στην εκπαίδευση, αναλαμβάνοντας για τη θέση της αυτή τεράστιο προσωπικό κόστος. Κόστος που όσο ψύχραιμος κι αν είναι κανείς τον τσακίζει, γιατί εισπράττει λυσσώδη αντίδραση από όλες τις πλευρές που θέλουν τις μειονότητες καθηλωμένες και ακίνητες. Επιπλέον στην πατρίδα μας είναι κάτι περισσότερο από νόμιμη αλλά και μόνιμη η καταδίκη για απόψεις και ιδέες. Απόψεις και ιδέες που έρχονται σε ρήξη με τα στερεότυπα εθνοκάπηλα μοτίβα. Δυστυχώς για την ίδια, η κ. Δραγώνα υπήρξε υπερβολικά πατριώτισσα και έφερε προσωπικά την ντροπή για κάθε πολίτη που αυτή η χώρα μ’ εκείνο ή τ’ άλλο τρόπο εμπόδιζε να έχει πρόσβαση στο μέγιστο αγαθό της παιδείας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το θεωρούσε προσωπική ντροπή, γι’ αυτό, ακόμη κι από την αγκαλιά της πέρασε τα φοβισμένα τσιγγανάκια, για να τα πείσει ότι οι «μπαλαμοί» τα θέλουν μαζί τους στα σχολειά μαζί με τα δικά τους παιδιά, επιχειρώντας να μας μάθει ότι καμιά καταγωγή δεν κάνει κανένα από μόνη της καλύτερο.

«Τα δέντρα που κάνουν καρπούς πετροβολούν συνήθως όμως στη χώρα μας» κ. Δραγώνα, και πολύ καλύτερα ξέρετε εσείς από εμάς για το «κυνήγι των μαγισσών», που εξαπολύει όταν ξεβολεύεται η κοινωνία…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.