Το δικιο του εργατη

Σε μια μικρή επιχείρηση ούτως ή άλλως το αφεντικό έχει τους εργαζόμενους στο χέρι.
Σε μια μεγάλη όμως είναι -ή μάλλον ήταν- υποχρεωμένος να τους συμπεριλαμβάνει στη λήψη αποφάσεων, να τηρεί όρια και σταθμά σε απολύσεις και τήρηση ωραρίων, σε άδειες και ύψη αποδοχών. Και όταν τα πράγματα σκούραιναν ερχόταν η εξαναγκαστική «εθελούσια» έξοδος.

Όταν όμως λεφτά δεν υπάρχουν πίπτει ράβδος και ένα … δημοψήφισμα! Όπως αυτό στην Ιταλία που απείλησε με «αποκλεισμό» τα συνδικάτα που θα καταψηφίσουν τη νέα αντεργατική σύμβαση.
Καλά κάνουν, μπορούν και εκβιάζουν, δεν έχω παραγωγή συμφέρουσα σου λέει ο άλλος, θα πάω σε χώρα πρώην ανατολικού μπλοκ. Δεν θα σε απολύσω γιατί δεν μπορώ, αλλά θα εξαφανιστώ.

Τα κόμματα της αριστεράς εκεί βρήκαν πάτημα και συμπαραστέκονται στους εργάτες και θυμήθηκαν ότι υπάρχει και μια επανάσταση που ξεκινάει από κάτω κι όχι από αστικούς μύθους που απλά δεν θα επαληθευτούν ποτέ, όχι από ορδές βολεμένων που κι αυτοί δεν ελευθέρωσαν ή δεν τους έδωσαν κίνητρο για επανάσταση.
Γιατί αυτό δεν είναι επανάσταση από κάτω, από κάτω θα πει να μπορούν να σου βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό.
Γιατί ας πει αύριο ο περιφερειάρχης ότι ο βασικός μισθός ενός υπαλλήλου στην Περιφέρεια θα είναι 700 ευρώ όπως στον ιδιωτικό τομέα, να δείτε αν θα ανοίξει κανένα γραφείο την άλλη μέρα. Εκεί δεν μπαίνει μαχαίρι στο λαιμό γιατί απλά δεν το δέχεται ο σβέρκος!

Ο συνδικαλισμός του δημοσίου είναι από μεταξωτό κ… και του εργοστασίου από τσόχινο;
Οι πολίτες όμως μάλλον απηύδησαν με κόμματα και συνδικάτα, το είπε και ο κ. Μαγαλιός (και μακάρι να ξέρει κάτι από πρώτο χέρι γιατί δεν βλέπουμε και πολλή αντίδραση, μόνο μια θλίψη βουβή) και πρέπει -ξανά- να απεμπλακεί το εργατικό κίνημα από τα κόμματα.
Όλοι όμως, όχι επιλεκτική μνήμη ίσον επιλεκτική αντίδραση.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.