Ολα δειχνουν δικη «παρωδια»!

Η έναρξη της δίκης για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη θα έπρεπε να αποτελεί μια στιγμή θεσμικής σοβαρότητας, αξιοπρέπειας και –έστω καθυστερημένης– δικαιοσύνης. Αντί γι’ αυτό, μοιάζει περισσότερο με κακοστημένο σκηνικό πρόβας, όπου το κράτος δείχνει να μην έχει καταλάβει ούτε το μέγεθος της τραγωδίας ούτε το βάρος της ευθύνης του.

Μια αίθουσα μικρή, ασφυκτικά περιορισμένη, για μια υπόθεση που συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα. Συγγενείς θυμάτων να στριμώχνονται, δημοσιογράφοι να παλεύουν για μια γωνιά, δικηγόροι να μην μπορούν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, και η διαδικασία να ξεκινά υπό συνθήκες που θυμίζουν περισσότερο διοικητική αγγαρεία και τριτοκοσμική πολιτεία, παρά κορυφαία ποινική διαδικασία σε ένα «πολιτισμένο» κράτος. Αν αυτό δεν είναι συμβολισμός απαξίωσης, τότε τι είναι;

Δεν πρόκειται απλώς για οργανωτική ανεπάρκεια. Είναι μια εικόνα που αποτυπώνει βαθύτερα προβλήματα: προχειρότητα, έλλειψη σχεδιασμού και, κυρίως, απουσία σεβασμού προς τους ανθρώπους που ζητούν απαντήσεις. Διότι εδώ δεν μιλάμε για μια «ακόμη» δίκη. Μιλάμε για μια υπόθεση που κουβαλά νεκρούς, ευθύνες και ένα συλλογικό τραύμα που παραμένει ανοιχτό.

Η ειρωνεία είναι πικρή. Σε μια χώρα που ξέρει να στήνει μεγαλόπρεπα επικοινωνιακά σκηνικά, αποτυγχάνει να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη για μια δίκη τέτοιας σημασίας. Σαν να μην είναι προτεραιότητα η ουσία, αλλά η διαχείριση της εικόνας – και αυτή, πρόχειρα. Και κάπως έτσι, πριν καν ακουστεί η πρώτη ουσιαστική κουβέντα μέσα στην αίθουσα, το μήνυμα έχει ήδη σταλεί: η δικαιοσύνη μπορεί να περιμένει, να στριμωχτεί, να προσαρμοστεί. Όχι όμως και η ευθύνη της πολιτείας – αυτή παραμένει τεράστια και εκκωφαντικά παρούσα, όσο κι αν επιχειρείται να χαθεί μέσα σε στενούς τοίχους και ανεπαρκείς αίθουσες

Η ειρωνεία είναι πικρή. Σε μια χώρα που ξέρει να στήνει μεγαλόπρεπα επικοινωνιακά σκηνικά, αποτυγχάνει να εξασφαλίσει τα στοιχειώδη για μια δίκη τέτοιας σημασίας. Σαν να μην είναι προτεραιότητα η ουσία, αλλά η διαχείριση της εικόνας – και αυτή, πρόχειρα.

Και κάπως έτσι, πριν καν ακουστεί η πρώτη ουσιαστική κουβέντα μέσα στην αίθουσα, το μήνυμα έχει ήδη σταλεί: η δικαιοσύνη μπορεί να περιμένει, να στριμωχτεί, να προσαρμοστεί. Όχι όμως και η ευθύνη της πολιτείας – αυτή παραμένει τεράστια και εκκωφαντικά παρούσα, όσο κι αν επιχειρείται να χαθεί μέσα σε στενούς τοίχους και ανεπαρκείς αίθουσες.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο αν θα αποδοθούν ευθύνες. Είναι αν το ίδιο το σύστημα μπορεί να σταθεί στο ύψος της στιγμής ή αν θα συνεχίσει να σκοντάφτει… ακόμη και στα πιο αυτονόητα.

*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, Κομοτηνή 2026).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.