Σκεψεις για μια χρονια που μας αποχαιρετα
Υπάρχουν στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου να χάνεται σε σιωπηλούς μονολόγους. Σκέψεις ανάκατες, ένοχες, σε κυνηγούν και βλέπεις τη γραφή σου να χάνει τη χαρά και την αισιοδοξία της, να γίνεται θλιμμένη και βαριά. Και αναρωτιέσαι απλά: γιατί;
Λένε πως τα θλιμμένα κείμενα φανερώνουν την αλήθεια μας. Ίσως… Μα συχνά δεν είναι παρά μια παρηγοριά για όσα δεν προλάβαμε, δεν τολμήσαμε, δεν ζήσαμε στη χρονιά που φεύγει. Μια δικαιολογία γιατί δεν τα καταφέραμε…
Έτσι, η μοναξιά, ύπουλη και σιωπηλή, μας τυλίγει. Όσο βυθιζόμαστε μέσα της, τόσο θυμόμαστε και συλλογιόμαστε. Και φοβόμαστε μήπως κάποτε μιλήσει και αποκαλύψει όλα όσα της έχουμε εμπιστευτεί και φανεί η γύμνια μας…
Και οι άνθρωποι… Όσο κι αν προσπάθησα να τους διαβάσω στα μάτια και στις ψυχές τους, ποτέ δεν έμαθα τις λεπτομέρειες της σκέψης τους. Χάθηκε χρόνος σε αλισβερίσια επιβίωσης και καθωσπρεπισμού. Έτσι μας έμαθε η ζωή. Κι εμείς, οι περισσότεροι, υπακούσαμε. Και μετά ψαχνόμαστε…Τελικά όλοι δίνουμε και παίρνουμε. Αγάπη, αλήθειες, πίκρες. Από το πάρε-δώσε της ψυχής μας. Κι αυτές οι πίκρες μας κυνηγούν επίμονα.
Και το ισοζύγιο της χρονιάς; Ας μη γελιόμαστε… Δεν είναι το ίδιο για όλους. Υπάρχουν εκείνοι που μόνο παίρνουν και καλοπερνούν, και οι άλλοι –οι πολλοί– που παλεύουν να κρατηθούν όρθιοι.
Και κάπου στη διαδρομή χάθηκαν όσα θέλαμε να κάνουμε και να ζήσουμε. Στη θέση τους μπήκαν η πίεση του χρόνου, το άγχος για το αύριο και η απομόνωση. Ακόμη και η επικοινωνία μας έγινε εικονική· πολλά λόγια, λίγη παρουσία, σχεδόν καμία επαφή.
Κι έτσι πέρασε άλλη μια χρονιά. Και πάλι, με τη λήξη της, στον απολογισμό αναρωτιόμαστε ποιος φταίει. Ποτέ, βέβαια, εμείς. Πάντα οι άλλοι, οι κυβερνήσεις, οι διοικούντες, οι ανταγωνιστές μας, οι «αόρατοι εχθροί», οι παρακαθήμενοι της εξουσίας… Λένε όμως πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αλλά η ελπίδα χωρίς ευθύνη είναι απλώς αναβολή. Είναι το «περίμενε» και το «ήλπιζε».
Αν θέλουμε όμως η νέα χρονιά να είναι διαφορετική, δεν αρκούν οι ευχές. Χρειάζεται μνήμη, στάση ζωής και λιγότερη υποκρισία. Χρειάζεται δράση… Γιατί αλλιώς, και η χρονιά που έρχεται θα φύγει όπως όλες οι προηγούμενες. Θα χαθεί με ευχές στα λόγια και ανθρώπους στους δρόμους. Όπως βλέπουμε σήμερα τους συνανθρώπους μας εργάτες της γης.
Ευχή, λοιπόν, για Καλή χρονιά.
Αρκεί να προσπαθήσουμε, τουλάχιστον, να την κάνουμε αληθινή.
*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το ιστορικό μυθιστόρημα «Οίκαδε…» (εκδ. Βιβλιοπωλεία Δημητριάδη, Αλεξανδρούπολη 2022).
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
