Ποσες Αμφιπολεις χρειαζονται;

Εξαιρετικά αποκαλυπτικά στοιχεία για το εργασιακό τοπίο της Ελλάδας παρουσιάζουν δύο εκθέσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας, η μία του ΙΚΑ και η άλλη της ΓΕΣΕΕ. Εξαιρετικά αποκαλυπτικές όχι γιατί μας λένε κάτι καινούργιο ή κάτι που δεν είχαμε αντιληφθεί και οι ίδιοι αλλά γιατί αυτή η «ξερή» αλήθεια των αριθμών είναι πάντα τόσο απόλυτη που δεν αφήνει περιθώρια για «ροζ συννεφάκια» και φαντασιώσεις.

Φαντασιώσεις σαν κι αυτές των κυβερνώντων που ανερυθρίαστα και ξεδιάντροπα μιλούν ακρίτως για ανάπτυξη. Ανάπτυξη όμως γενικά και αφηρημένα χωρίς κανένα πλάνο κανένα σχεδιασμό και καμία συζήτηση, δεν θα γίνει ποτέ και ας την επικαλούνται τόσο πολύ. Γιατί και οι δηλώσεις για ανάπτυξη τον τελευταίο πολύ καιρό έχουν καταντήσει κάτι σαν τις ξαφνικές εναλλαγές του καιρού που βιώσαμε το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι μιλάμε για ανάπτυξη του τουρισμού χωρίς κανένα σχέδιο για το τι είδους τουρισμό θέλουμε και τον χειμώνα για ανάπτυξη της βιομηχανίας και επενδύσεις ξένων κεφαλαίων.

Μάλλον μια τέτοια ανάπτυξη, αν και όταν έρθει, θα είναι και πάλι για τους λίγους γιατί από τα όσο αποκαλυπτικά αναφέρουν οι δύο έρευνες αυτό που ευκόλως και ασφαλώς συνάγεται είναι πως η εργατική δύναμη του τόπου, πέρα από τη συστηματική συρρίκνωσή της έχει δεχτεί τόσες αρνητικές μεταβολές στα δικαιώματά της που δικαίως έγινε της μόδας να μιλάμε πλέον για απασχόληση και όχι για εργασία. Και δεν είναι μόνο η δραματική μείωση των αποδοχών των εργαζομένων είναι πλείστα άλλα δικαιώματα που έχουν καταργηθεί και έχουν μετατρέψει τους εργαζόμενους κυριολεκτικά θηράματα στις ορέξεις, όπως αναφέρει και η παραδοσιακή κομμουνιστική ρητορεία, του σκληρού καπιταλισμού και του κεφαλαίου. Ομαδικές απολύσεις, ελαστικές μορφές εργασίας, άδειες επιδόματα, ασφάλιση όλα θυσιασμένα στο βωμό της ανάπτυξης. Της ανάπτυξης και όχι της κρίσης. Της ανάπτυξης των λίγων και ισχυρών που ως το ισχυρότερο μέρος στη σχέση εργαζόμενου -εργοδότη επωφελούνται συναινούν και πιέζουν στην επέκταση και άλλων καταργήσεων.

Το ίδιο το κράτος μάλιστα ως εργοδότης έχει, αν όχι όλες τις περισσότερες φορές, την σκληρότερη αντιμετώπιση προς τους εργαζόμενους. Τα παραδείγματα πολλά με χαρακτηριστικότερα ίσως τα stage, τα πεντάμηνα και τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας (νέα μόδα αυτή, που θυμίζει πολύ καλά στους Θρακιώτες τα ιστορικά γενόμενα της Βουλγαροκρατίας με τα ντουρντουβάκια, τους αιχμαλώτους δηλαδή που μεταφέρονταν στην βουλγαρική ενδοχώρα προσφέροντας και αυτοί «κοινωφελή εργασία»).

Σε μια δημοκρατική πολιτεία όμως οι κυβερνώντες οφείλουν να είναι θεματοφύλακες του ήθους. Σε μια δημοκρατία οι κατέχοντες την εξουσία οφείλουν να αποτελούν τη δικλίδα ασφαλείας στην τήρηση, όχι απλά των νόμων αλλά του συνόλου των ηθικών κανόνων μιας κοινωνίας. Και όταν μιλώ για εξουσία εννοώ όχι μόνο την εκτελεστική ή τη νομοθετική αλλά και τη δικαστική. Γιατί όταν έχεις το καρπούζι και το μαχαίρι οφείλεις να τα χρησιμοποιείς λελογισμένα προς όφελος όλων και όχι να κοιτάς, κατά το κοινώς λεγόμενο, μόνο τον κώ@ο σου. Γιατί στον κοινό νου και σύμφωνα με την κοινωνική ηθική που πολλές φορές από πλευράς δικαιοσύνης έχει σωστότερη κρίση, είναι αδιανόητο ο νόμος να ερμηνεύεται επιλεκτικά και με περισσή σπουδή, μεροληπτικά, για τους ημέτερους και να μην έχει καθολική ισχύ. Τέτοιες ενέργειες άλλωστε μόνο βλάπτουν τις δικαστικές αρχές και την έννοια της δικαιοσύνης που, στη θεωρία τουλάχιστον, υπερασπίζονται. Στην «Αντιγόνη» του ο Σοφοκλής είχε αναλύσει εξαιρετικά τη σύγκρουση μεταξύ ηθικού και νόμου θεσπιζόμενου από την εξουσία και τα αποτέλεσμα που αυτή επιφέρει. «Αρχή άνδρα δείκνυσι» που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και αυτό που καταδεικνύει η μέχρι τώρα διαχείριση της εξουσίας είναι απλά η διασφάλιση των ημετέρων. Η εξουσία όμως στις δημοκρατίες οφείλει να είναι προς εξυπηρέτηση και διασφάλιση του κοινού καλού.

Καταληκτικά, μιας και μίλησα για αρχαίο κάλλος αθάνατο, άραγε πόσες Αμφιπόλεις θα χρειαστούν για την ανάπτυξη;

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.