Ντροπη και φοβος

Αυτά που ακούμε και διαβάζουμε από χθες το πρωί, μόνο ντροπή και φόβο θα μπορούσαν να μας προκαλέσουν. Είναι σαν να κοιμήθηκα σε μία Θράκη και μία Ροδόπη πιο συγκεκριμένα του 2014 και να ξύπνησα στην Ροδόπη του ‘89, που οι τότε οι «πατριώτες» ήταν περισσότεροι στην περιοχή και φρόντιζαν επί καθημερινής βάσεως να τονίζουν ότι οι αλλόθρησκοι της Θράκης, εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα του τούρκικου κράτους, εξού και οι μπάρες στα ορεινά χωριά της Ροδόπης, η αντιμετώπιση ως πολιτών δεύτερης κατηγορίας των μουσουλμάνων συμπολιτών μας και, και, και… Και ξυπνάς λοιπόν στην Ελλάδα του 2014, στην Θράκη του 2014 και βλέπεις να τίθενται από την αρχή διλήμματα περί εθνικής ταυτότητας, συμφερόντων κτλ. όλα με αφορμή την πρωτιά του ΚΙΕΦ στην Ροδόπη σε ό,τι αφορά τις ευρωεκλογές. Ξυπνάς σε μία Θράκη που το δίλημμα χριστιανός ή μουσουλμάνος ξαναμπαίνει στο τραπέζι των «συζητήσεων», σε μία Θράκη που κύριο θέμα συζήτησης σε ό,τι αφορά το νέο περιφερειακό συμβούλιο είναι η παρουσία των μουσουλμάνων σε αυτό σε σχέση με την (αριθμητική) παρουσία των χριστιανών, σαν να διακυβεύεται η ελληνική ταυτότητα της περιοχής μας. Ξυπνάς λοιπόν εν έτει 2014 σε μία Θράκη που ο διχασμός ανάμεσα στους μεν και στους δε, δείχνει να αναζωπυρώνεται και πάλι χάριν στα μικροπολιτικά παιχνίδια που ανέκαθεν παίζονταν εις βάρος της «ιδιαίτερής» μας κοινωνίας, σε μία Θράκη δυστυχώς που η πλειοψηφία της κοινωνίας το «καταπίνει» αμάσητο.

Και εκεί έγκειται αγαπητοί η ένστασή μου. Αν δεχτούμε ότι η Θράκη έπαιζε ανέκαθεν τον ρόλο της «Ωραίας Ελένης» μεταξύ του κεντρικού ελληνικού κράτους και των διαφόρων «Προξενείων», εμείς ως απλοί πολίτες, μη αναμειγμένοι με τα διαχείρισης της πολιτικής, γιατί το επιτρέπουμε; Γιατί η πρωτιά του ΚΙΕΦ μεταφράστηκε σε μηνύματα που θέτουν στον πυρήνα τους το δίλημμα «χριστιανός ή μουσουλμάνος»; Ας πάρουμε ως δεδομένο ότι η «ιδιαιτερότητα» αυτή της περιοχής μας ανέκαθεν έπαιζε χαρακτηριστικό ρόλο στην διαμόρφωση του οποιουδήποτε εκλογικού αποτελέσματος. Τοπικών, εθνικών αλλά και ευρωπαϊκών εκλογών. Δεν ανακαλύψαμε ξαφνικά την Αμερική. Γνωστή τοις πάσι η «καθοδήγηση» της μουσουλμανικής μειονότητας (αν και με αυτόν τον διαχωρισμό διαφωνώ) προς όφελος ενός συγκεκριμένου εκλογικού αποτελέσματος. Όπως άλλωστε και της χριστιανικής. Αυτό κρίνεται άλλωστε εκ του αποτελέσματος. Γνωστοί τοις πάσι και οι «καθοδηγητές», τοπικοί «άρχοντες» και μη. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι το δίλημμα και αυτός ο διαχωρισμός που αναζωπυρώνεται βολεύει πολλούς, χριστιανούς ή μουσουλμάνους, Έλληνες ή Τούρκους, πολιτευόμενους ή μη. Αλλά όλοι εμείς που σπεύσαμε να «υπερασπιστούμε» την ελληνική ταυτότητα της Θράκης γιατί το επιτρέπουμε; Τίθενται τη σήμερον ημέρα τέτοια διλήμματα; Και ακόμα και αν τίθενται, η απάντηση κρύβεται στον αριθμό των μουσουλμάνων πολιτευτών μας ή στα νούμερα του ΚΙΕΦ;

Ντρέπομαι, θλίβομαι και φοβάμαι για την αντίδραση της δικής μας κοινωνίας. Γιατί το να είσαι ανιστόρητος ή να μην μπορείς (ή να μην θες) να αξιολογήσεις ορθώς το τι γίνεται μπροστά σου, μπορεί να συνεχίζει να αποτελεί δικαιολογία για πολλά πράγματα σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ελλάδας. Όταν μιλάμε όμως για την Θράκη και συγκεκριμένα αν θέλετε για την Ροδόπη και την Κομοτηνή δεν υπάρχει δικαιολογία για τέτοιες συμπεριφορές και δη από τις νεότερες γενιές που μεγάλωσαν και ζουν μαζί με τους μουσουλμάνους.

Όπως έγραψε ο αγαπημένος μας Γιάννης Σωτηριάδης, σχολιάζοντας ένα κείμενο γραμμένο από κάποιον «συνάδελφο» – το οποίο μέσα εμπεριείχε τη λέξη «τουρκόφρονοι» και ανέφερε το παράδειγμα της προσάρτησης της Κριμαίας από την Ρωσία, σε ένα ρεπορτάζ με βασικό θέμα το ΚΙΕΦ,- «οι διάφοροι ηγέτες και ηγετίσκοι που συνηθίζουν να ερίζουν και να καταφεύγουν σε ανέξοδες και ανόητες μεγαλοστομίες, δεν ξέρουν πώς να συνεργαστούν με τον οποιονδήποτε; … Θα παραμείνουμε λοιπόν αυτοκαταστροφικοί;».

Και αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα που θέτω, θα συνεχίσουμε να κάνουμε τα πιόνια στο παιχνίδι που Έλληνες και Τούρκοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, πολιτικοί «ηγέτες» της περιοχής και της χώρας επιθυμούν -ενδεχομένως και μην έχοντας επίγνωση των αποτελεσμάτων όσων «καταστρώνουν- να παίζουν ή θα μείνουμε στις αξίες και τα πιστεύω της «ειρηνικής» διαβίωσης λαών και πολιτισμών, με αγάπη και αλληλοσεβασμό που μάθαμε από τους παππούδες και τους γονείς μας; Θα συνεχίσουμε να είμαστε αυτοκαταστροφικοί;

Η πολιτική ήταν ανέκαθεν για μένα ένα πολύ γοητευτικό αλλά επίσης πολύ υπερεκτιμημένο «άθλημα», όπως αντίστοιχα και οι εγχώριοι «παίχτες» του. Ας μιλήσει η κοινωνία για τα ίδια μας τα θέλω όχι μέσω της ψήφου της, αλλά μέσω της καθημερινότητάς μας, μέσω των απλών καθημερινών ανθρώπων, μέσω της ομόνοιας, της αγάπης και του αλληλοσεβασμού. Τον άνθρωπο δεν τον καθορίζει ούτε η θρησκεία ούτε η μητρική του γλώσσα, τον καθορίζουν τα πιστεύω, οι πράξεις του και οι αποφάσεις του, ακόμα και τα ίδια του τα λάθη.

Εμείς ας μην κάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Ας μας καθορίσουν, ως κοινωνία συνολικά, τα τρία πρώτα, η ομόνοια δηλαδή, η αγάπη και ο αλληλοσεβασμός.

Σημ.: Η μετάφραση της λεζάντας του ασπρόμαυρου σκίτσου είναι η ακόλουθη: «Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν την πραγματική τους δύναμη»

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.