Λαθος μνημη

«Δωρίστε λουλούδια και αρκουδάκια σε μοναδικές τιμές»! Μάλιστα, αυτή ήταν η διαφήμιση ενός – και άλλων πολλών υποθέτω – ανθοπωλείου της επαρχίας για την 8η Μάρτη, λες και ήταν η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου και όλες οι γυναίκες ετοιμάζονταν να δεχθούν πρόταση γάμου!. Και δεν ήταν μόνο αυτό που ήταν φάουλ, ήταν και η στάση των γυναικών έξω από το ανθοπωλείο με βλέμμα χαρωπό και ένα σήκωμα του φρυδιού στη σκέψη ότι θα τους χαρίζονταν τα λουλούδια και τα αρκουδάκια. Είναι λοιπόν η γυναίκα που στην πλειοψηφία του πληθυσμού της αγνοεί την ουσία της 8ης Μάρτη και των αγώνων κάθε 8ης Μάρτη.

Έτσι τους μάθαμε, έτσι μας το πασάρουν, έτσι μεγαλώσαμε., με το όνειρο της Μπάρμπι ή της καριερίστας μόνο, με το όνειρο της καλής μαγείρισσας ή της μάνας μόνο, έτσι μας το αντιγυρίζουν. Μα πώς περιμένουμε να ξυπνήσει ο κόσμος απέναντι στην κρίση χωρίς πνευματικό και ηθικό αντιστάθμισμα μέσα σε μια δημοκρατία που πέρασε ανά τον κόσμο από καμένα σώματα 18χρονων κοριτσιών για να γίνει σήμερα η επανάσταση του στρινγκ; Οι γυναίκες χωρίστηκαν στα δυο, στις σούπερ φεμινίστριες που ονειρεύονται ίδιους αγώνες και αρνούνται να εν-χρονίσουν τα προβλήματα τους – τράφικινγκ, παρενόχληση, ασφαλιστικά εμπόδια, απολύσεις λόγω οικογενείας εν έτει 2011… – και στις άλλες που κάψαν τα βαριά τους ρούχα στο όνομα της απελευθέρωσης από μια φαλλοκρατική κοινωνία απλά πωλούνται από μόνες τους!

Όπως η αντιπολίτευση σωπαίνει ή πετάει άσκοπες κορώνες από τη μία και οι έσω φωνασκούν και κρίνουν χωρίς σχέδιο να προτείνουν – όχι για έξοδο από την κρίση, για στόχευση να καταλάβει η κοινωνία ότι πρέπει να αντιδράσει – έτσι και οι γυναίκες ή βγήκαν χθες και το ριξαν στο τσιφτετέλι γιατί κάποιες τους έδωσαν το δικαίωμα ή «απίστησαν» χωρίς φόβο και πάθος γιατί η μέρα ήταν δικής τους.
Τίποτα δεν είναι κανενός, αν δεν είμαστε στο «μαζί».
Στο «μαζί» οι γυναίκες επιτέλους, στο «μαζί» και μια κοινωνία ολόκληρη που βλέπει το τέλος και ακόμη οδύρεται για το ποιος της το έκρυψε.

Ο διχασμός ήταν πάντα το όπλο ενάντια στην απελευθέρωση, την έσω και την έξω. Κι όσες ελευθερίες κι αν κατακτήσαμε, ως γυναίκες και ως πολίτες και ως άνθρωποι, δεν είναι δικές μας, αλλά των παιδιών μας.
Λίγο πιο μακριά να σηκώσουμε το βλέμμα και να περισώσουμε ό,τι μας μένει… τη μνήμη για αρχή, τις επετείους των «όχι» στη ζωή μας, στις σωστές τους διαστάσεις…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.