Κυβερνηση του 31%! Ποια δημοκρατια λοιπον;

Όταν μια κυβέρνηση λαμβάνει μόλις το 31% του εκλογικού σώματος, υπολειπόμενη μάλιστα κατά 11 μονάδες του ποσοστού των δύο συγκυβερνώντων κομμάτων αθροιστικά στις εθνικές εκλογές του 2012, από πού αντλεί την πολιτική νομιμοποίηση και συνεχίζει να κυβερνά τον τόπο; Διότι τα δύο κυβερνητικά κόμματα δεν ψηφίστηκαν αθροιστικά ούτε από έναν στους τρεις ψηφοφόρους. Οι παραλληλισμοί που γίνονται με τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να δικαιολογήσουν την εμμονή των κυβερνώντων να συνεχίζουν να καθορίζουν τις τύχες του τόπου παρά την πρωτοφανή αποδοκιμασία τους από το εκλογικό σώμα, υποτιμούν βάναυσα τη νοημοσύνη του λαού. Διότι, εδώ οι ευρωεκλογές προσέλαβαν, εξ αιτίας της μνημονιακής πολιτικής της κυβέρνησης, χαρακτήρα εθνικών εκλογών ενώ εκεί το διακύβευμα ήταν ο ευρωσκεπτικισμός για το μέλλον του οικοδομήματος της Ευρώπης.

Δεν θα πρέπει λοιπόν σε μια δημοκρατική χώρα να επιβεβαιώνεται η ψήφος των εθνικών εκλογών στη διάρκεια της τετραετίας ώστε αν υπάρξει ανακολουθία έργων και προεκλογικών δεσμεύσεων, όπως συμβαίνει σήμερα, να ανακαλείται η κυβέρνηση; Αν όχι, ποιο είναι το νόημα των εθνικών εκλογών; Της υποκλοπής της ψήφου για μια τετραετία; Επομένως, ποιο είναι το νόημα και των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που πρότεινε πρόσφατα ο κύριος Σαμαράς όταν έχει χαθεί η στοιχειώδης δημοκρατική ευαισθησία; Γιατί λοιπόν απορούν, με τέτοιο έλλειμμα δημοκρατίας στη χώρα, για την άνοδο μιας ολοκληρωτικής οργάνωσης, της Χρυσής Αυγής; Μάλιστα η άνοδός της υποβοηθά το πολιτικό σύστημα, αφού παρέχει στους εκφραστές του το επιχείρημα να μεταθέτουν το πρόβλημα της χώρας από την κρίση στην εκλογική άνοδο της ακροδεξιάς που αυτοί γιγάντωσαν με την πολιτική τους. Όμως, όταν μια κυβέρνηση επιμένει να κυβερνά τον τόπο με ποσοστό 31%, καταπατώντας συνειδητά προεκλογικές δεσμεύσεις της, επειδή διαθέτει τα κρατικά μέσα καταστολής στην περίπτωση αμφισβήτησής της, δεν δημιουργεί την εικόνα της εκδοχής ενός «μορφώματος» που ενεργεί στα όρια της συνταγματικότητας; Διότι κανείς δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι και η στενότερη ερμηνεία του Συντάγματος ανέχεται τη διάσπαση της κοινωνίας σε εξαθλιωμένους και μη ή τη σημερινή δυσαρμονία μεταξύ κυβέρνησης και εκλογικού σώματος. Διαφορετικά πώς διασφαλίζει τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος; Αλλά και η πρόθεση της κυβέρνησης να καταργήσει το bonus των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα των εθνικών εκλογών, το οποίο αξιοποίησε ως εφαλτήριο για να ανέλθει στην εξουσία, αποκαλύπτει έναν καιροσκοπισμό που συνιστά πολιτική ανεντιμότητα.

Πώς θέλουν να συμπεριφέρεται η κοινωνία όταν οι ίδιοι πολιτεύονται με αυτόν τον τρόπο; Όμως, γιατί υφιστάμεθα σήμερα όλα αυτά; Ο Θανάσης Παπαρήγας, ιστορικός, στη μελέτη του για την «Αρχαία δουλοκτητική κοινωνία» έγραφε: «Μία από τις πιο αθάνατες συμβολές του αρχαίου αθηναϊκού πολιτισμού στην Ιστορία, μία από τις πρώτες επισημάνσεις είναι ότι η ταξική δημοκρατία είναι αναπόδραστα και ταξική δικτατορία, ότι η ταξική δημοκρατία εμπεριέχει αναγκαστικά την ταξική ολιγαρχία». Αυτό υφιστάμεθα σήμερα: την ταξική δικτατορία του κεφαλαίου με κάθε μέσον και τέχνασμα.

Στην παταγώδη αποτυχία της πολιτικής του κυρίου Σαμαρά εντάσσεται και η ομογενοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη που αυτονομήθηκε εκλογικά στις ευρωεκλογές. Ήταν αναμενόμενο η ενδυνάμωση της Χρυσής Αυγής, ως αποτέλεσμα της μνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής και η εθνικιστική έξαρση που σηματοδότησε, να αξιοποιηθεί για τη δημιουργία συσπειρώσεων στον ευαίσθητο χώρο της Δυτικής Θράκης. Έτσι, μετά την αποδυνάμωση των εθνικών ερεισμάτων στη Β. Ήπειρο εξ αιτίας της πολιτικής του ιδίου ως ΥΠΕΞ το 1990, δικαιούται να του αποδοθεί σήμερα και η συσπείρωση της μουσουλμανικής μειονότητας για πρώτη φορά μετά τις εκλογές του 1989/1990.

Στις ευρωεκλογές, αποδείχθηκε ότι το πολιτικό σύστημα γνωρίζει πολύ καλά να δημιουργεί αναχώματα και εφεδρείες για να διασφαλίζει την επιβίωσή του. Το «Ποτάμι», παρά τις αοριστολογίες του, με την ακατάπαυστη προβολή του από όλα τα ΜΜΕ, δεν αναδείχθηκε μόνο ως ανάχωμα προς την Αριστερά αλλά κυρίως ως μέσον ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού με τη δημιουργία εφεδρειών εν όψει των πολιτικών εξελίξεων. Διαπίστωση που θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας παραπέμποντας τις εθνικές εκλογές στη λήξη της τετραετίας ή όταν αυτό κριθεί συμφέρον για τους κυβερνώντες. Η εκλογική συρρίκνωση των ΑΝΕΛ στα όρια της κοινοβουλευτικής τους εκπροσώπησης και η αποδυνάμωση της ΔΗΜΑΡ στα όρια της πολιτικής της εξαφάνισης εξ αιτίας της μετακίνησης ψηφοφόρων τους προς το «Ποτάμι», είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει μετακινήσεις βουλευτών προς τον κυβερνητικό συνασπισμό προς διάσωση των ιδίων και της μνημονιακής πολιτικής.

Αλεξανδρούπολη, 27-5-2014

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.