Μπανανια η Ελλαδα;
Πριν λίγες μέρες η εκπρόσωπος του προέδρου της Κομισιόν Ανίτα Μπράιτχαρτ τοποθετήθηκε ανεπιφύλακτα υπέρ της υποψηφιότητας του κ. Δήμα για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Οι αντιδράσεις των παρισταμένων Ιταλών και Γάλλων δημοσιογράφων, οι οποίοι διερωτήθηκαν «κατά πόσο αλλάζει η στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε θέματα εσωτερικών εκλογικών διαδικασιών, καθώς τέτοια ξεκάθαρη δήλωση υποστήριξης υποψηφίου δεν συνηθίζεται από την Επιτροπή» (Καθημερινή 11-12-2014), δεν πτόησαν τον πρόεδρο της Κομισιόν κ. Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, Tην επομένη, αναφερόμενος ο ίδιος στις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα και στο ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, δήλωσε αντίθετος στην πιθανότητα να ανέβουν στην εξουσία «ακραίες δυνάμεις» ενώ υπερθεματίζοντας την υποψηφιότητα του κ. Δήμα είπε ότι θα προτιμούσε «οικεία πρόσωπα» στην εξουσία στην Ελλάδα.
Σε μια κυρίαρχη χώρα θα περίμενε κανείς ότι, πέραν των εύλογων αντιδράσεων της αντιπολίτευσης, θα αντιδρούσε άμεσα η κυβέρνηση, παρά τα αμφιλεγόμενα «οφέλη» της από την τρομοκράτηση των βουλευτών και του εκλογικού σώματος, προκειμένου να διασώσει το κύρος και την αξιοπρέπεια του πολιτικού κόσμου αλλά κυρίως της ίδιας της χώρας. Όμως οι δηλώσεις αυτές, που αναδεικνύουν και την περιφρόνηση των ευρωπαίων αξιωματούχων στα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, ταυτόχρονα δείχνουν και τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι βουλευτές στη διαδικασία εκλογής που Προέδρου της Δημοκρατίας και κυρίως τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει ο ελληνικός λαός στις επόμενες εκλογές, οποτεδήποτε κι αν διεξαχθούν. Να διαλύσει, δηλαδή, τις ψευδαισθήσεις του για το μέλλον της χώρας στη λογική των μνημονίων και ασχέτως κομματικής μέχρι χθες τοποθέτησης, εφόσον θίγεται από τη λαίλαπα των μέτρων που επιβάλλουν τα μνημόνια και δεν ανήκει στην οικονομική ελίτ που προσδοκά κέρδη από την εξαθλίωση των εργατοϋπαλλήλων που πληθαίνουν τις τάξεις των ανέργων, να συστρατευθεί ανενδοίαστα με την Αριστερά. Τι περισσότερο έχουν πλέον να χάσουν οι στρατιές των ανέργων, τα θύματα της «ευέλικτης» εργασίας, οι μικροεπαγγελματίες και οι φοιτητές χωρίς μέλλον στη χώρα, πέρα «από τις αλυσίδες τους»; Είναι το μόνο μήνυμα που θα τρομοκρατήσει τις Βρυξέλλες διότι τρέμει μήπως η στροφή του ελληνικού λαού στην Αριστερά μεταλαμπαδευτεί και στους λαούς των κρατών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αν αυτό υπήρξε εφικτό τον Φεβρουάριο του 1848 και η εξέγερση του γαλλικού λαού ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά των λαών της Κεντρικής Ευρώπης, αντιλαμβανόμαστε πόσο ευκολότερο είναι σήμερα που η πληροφορία μεταδίδεται αστραπιαία από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Γι’ αυτό, η συστράτευση με την Αριστερά θα φέρει εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από τις συμφορές με τις οποίες μας απειλούν. Και όχι μόνον θα μας απαλλάξει από τη μέγγενη των μνημονίων αλλά θα αποκαταστήσει και την εθνική κυριαρχία της χώρας. Διότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα από την πλήρη οικονομική εξάρτησή μας είναι να συρθούμε σε περιπέτειες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο που θα υπαγορεύουν τα ξένα συμφέροντα με απρόβλεπτες συνέπειες λόγω της αδυναμίας της χώρας και της έλλειψης κοινωνικής συνοχής εξ αιτίας της κρίσης.
Ο γάλλος διανοητής Ζακ Ρανσιέρ υποστήριζε: «Η κάποτε σκανδαλώδης θέση του Μαρξ ότι οι κυβερνήσεις είναι απλώς ατζέντηδες του διεθνούς κεφαλαίου, αποτελεί σήμερα πασιφανές γεγονός στο οποίο συμφωνούν “φιλελεύθεροι” και “σοσιαλιστές”. Η απόλυτη ταύτιση της πολιτικής με τη διαχείριση του κεφαλαίου έχει πάψει να αποτελεί το επαίσχυντο κοινό μυστικό των κατά τα άλλα διαφορετικών “μορφών” δημοκρατίας. Αποτελεί την ανοιχτά διακηρυγμένη αλήθεια μέσω της οποίας οι κυβερνήσεις μας αποκτούν νομιμοποίηση». Υπάρχει κλασσικότερο παράδειγμα από αυτό της ελληνικής κυβέρνησης των μνημονίων; Όμως αυτή η «νομιμοποίηση» υπονομεύει τη δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος. Έτσι ο θεσμός του Κοινοβουλίου μετατρέπεται σε «κομμάτι ενός κράτους που σε γενικές γραμμές έχει κύριο μέλημα να διασφαλίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην εργασία» (Terry Eagleton). Αυτό δεν συνέβη με την υπερψήφιση όλων των μνημονίων από τη Βουλή;
Tο θέμα της εξουσίας το είχε αποσαφηνίσει o Μαρξ πριν ενάμιση αιώνα περίπου: «Την εξουσία, είχε πει, δεν την παίρνουν τα κόμματα και οι οργανώσεις αλλά οι τάξεις». Όσα λοιπόν κόμματα κι αν δημιουργηθούν στη χώρα για να λειτουργήσουν ως αναχώματα και να διαφοροποιήσουν τους ταξικούς συσχετισμούς, το δίλημμα τίθεται ξεκάθαρα στον έλληνα ψηφοφόρο: Θα υπερψηφίσει τους φορείς του εγχώριου και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου ή των εργαζόμενων, του μικροεπαγγελματία και των ανέργων; Ας αναλογισθεί λοιπόν ο καθένας μας την ταξική του θέση στην κοινωνία και ας αποφασίσει. Σε όσους, όμως, συνεχίζουν να αμφισβητούν τον ταξικό χαρακτήρα της κοινωνίας, απάντησε παλαιότερα ο Γουώρεν Μπάφετ, ο δεύτερος κατά σειρά πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου: «Σαφώς και υπάρχει ταξικός πόλεμος, είχε ομολογήσει, αλλά είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων, αυτή που βρίσκεται σε πόλεμο και τον κερδίζει». Υπάρχει κανείς στην Ελλάδα των μνημονίων που να αμφιβάλλει ποιος διεξάγει και ποιος κερδίζει τον πόλεμο μέσα στην ελληνική κοινωνία;
Αλεξανδρούπολη, 17/12/2014
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
