Αποχαιρετισμος στον «δικο μας» Χαρη Γκιωργκη που εφυγε νωρις

Η γειτονιά της Αντιγόνου, στην πόλη μας, είναι μια γειτονιά πολλαπλώς «ευλογημένη» και αυτό πρώτα και κύρια διότι από πάντα ήταν και συνεχίζει έως σήμερα να είναι γεμάτη παιδικές φωνές, γέλια και χαμόγελα.

Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στην γειτνίασή της με το Άλσος της Αγίας Παρασκευής και την εκεί παιδική χαρά, που αποτελεί διαχρονικά τόπο συνάντησης μικρότερων και μεγαλύτερων συμπολιτών. Οφείλεται όμως και σε όσους είχαμε την τύχη να γεννηθούμε και να μεγαλώσουμε σε αυτήν, σε εποχές με μεγαλύτερη ανεμελιά.

Εντούτοις, αυτές τις μέρες είναι μια από τις σπάνιες εκείνες φορές που η γειτονιά μας γέμισε θλίψη.  Διάχυτη και «εκκωφαντική». Πώς άλλως άλλωστε να συμβεί στο άκουσμα του «φτερουγίσματος» ενός καταδικού της «παιδιού», ενός νεότατου ανθρώπου, μόλις 36 ετών, του Χάρη; Του Χάρη Γκιώργη, που το περασμένο Σάββατο έφυγε αιφνιδίως από την ζωή, αφήνοντας πίσω του τρία ανήλικα παιδιά, την Ουρανία, τον Αθανάσιο και την Αλεξάνδρα, τους γονείς του Αθανάσιο και Ουρανία, την  αδερφή του Ελπίδα, τους θείους και τις θείες, τα ξαδέλφια του, και πολλούς ακόμα συγγενείς, φίλους και ανθρώπους αγαπημένους.

Οι λέξεις δεν είναι ποτέ επαρκείς για να περιγράψουν τον πόνο της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου, πολύ δε περισσότερο όταν αυτή αφορά έναν άνθρωπο μόλις 36 χρόνων, με τον οποίο η γράφουσα και τα παιδιά της γειτονιάς, μοιραστήκαμε παιχνίδια, γέλια, φωνές, παγωτά από το περίπτερο του κυρ Μιχάλη, ποπκόρν και μαλλί της γριάς από την αυτοκινούμενη μικροκατασκευή,  μοιραζόμενοι τη χαρά και την ανεμελιά μας. Αλλιώς τα καλύτερά μας χρόνια, τα οποία  μας χάρισαν μνήμες, που ακόμα και αν κατά τα χρόνια που ακολούθησαν η επαφή ατόνησε,  παραμένουν κραταιές και επανήλθαν δριμείες στο άκουσμα του θανάτου του.

Τι να πει κανείς άλλο για τον αγωνιστή αθλητή και τον σπουδαίο σε ευαισθησία και καλοσύνη φίλο των παιδικάτων μας, φίλο αείποτε, παρά μόνο καλόν ουρανό, σ’ αυτόν τον δικαιότερο και ωραιότερο και  φωτεινότερο, απ’ αυτόν της γης,  κόσμο. Και πώς να μιλήσει στους γονείς και στα παιδιά του, προφέροντας  απλώς τη λέξη συλλυπητήρια; Ανήκεστη πληγή η θλίψη της απώλειας του παιδιού για τους γονείς, και των παιδιών για τον μπαμπά τους.

Με τη θλίψη ελάχιστα ίσως μικρότερη, στην γνώση ότι οι μικροί Αθανάσιος, Ουρανία και Αλεξάνδρα, τα παιδιά του, όταν έρθει η ώρα, θα «περπατήσουν» στην Αντιγόνου και θα μοιραστούν και με τα δικά μας παιδιά και γέλια και φωνές και χαμόγελα στον δρόμο και στα πεζούλια, όπως έκανε ο μπαμπάς τους.

Ράνια, Σάκη, Ελπίδα, ο Θεός να σας χαρίζει  δύναμη!

Χάρη μας,  Καλό ταξίδι στο φως, Καλό Παράδεισο!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.