Αληθειες και προβληματισμοι για την προοδο και την αναπτυξη της Ροδοπης

Τελικά είναι πολύ ενδιαφέρον ο λόγος των συμπολιτών και δη των επαγγελματιών της περιοχής που είναι και οι κυρίως πληττόμενοι αυτή την εποχή της κρίσης.
Από τα κορυφαία έτσι της εβδομάδας, το ρεπορτάζ με τα ξενοδοχεία και την καλοκαιρινή κίνηση στον ν.Ροδόπης.

Ένα ρεπορτάζ και λόγος πραγματικός που τσακίζει κόκαλα για τα βήματα προόδου και εκσυγχρονισμού του τόπου μας, γιατί είναι σίγουρο ότι και η Ροδόπη και οι πολίτες της κατανάλωσαν με γνησία απόλαυση τη «φούσκα» της μεταπολιτευτικής ευημερίας, η οποία μπορεί να έφερε στον καθένα χωριστά χρήματα, αφού η λειτουργία του Δημοκριτείου μετέτρεψε τη Ροδόπη σε περιοχή ακινητούχων και ενοικιαστών γκαρσονιερών και διαμερισμάτων, εν τούτοις στο δημόσιο βίο και εκτός της κορυφαίας υποδομής της Εγνατίας οδού που όντως διευκολύνει το μεταπρατικό εμπόριο και το διεθνές κεφάλαιο, είναι καιρός να αξιολογήσουμε και να παραδεχτούμε ότι ελάχιστα έχουν γίνει.

Και ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

Τα δύο παραθεριστικά κέντρα του νομού είναι η Μαρώνεια και το Φανάρι. Το πρώτο προσφέρεται και πλασάρεται ως το φημισμένο «παραθεριστικό κέντρο όλης της Θράκης» και το δεύτερο ως η ιστορική πρωτεύουσα της Ροδόπης.

Στα δύο αυτά παραθεριστικά θέρετρα μας λένε ότι τώρα λόγω Κάθετου Άξονα είναι καιρός τουριστικά να επενδύσουμε. Πώς όμως θα επενδύσουμε και πότε, έτσι ώστε Μαρώνεια και Φανάρι να έλξουν τουρίστες από τα βόρεια σύνορά μας και δη τη Βουλγαρία λειτουργώντας συμπληρωματικά με τις πρώτες επιλογές των βόρειων γειτόνων που είναι η Θάσος και η Χαλκιδική;

Τι ακριβώς έχει γίνει μέχρι τώρα που δεν το έχουμε καταλάβει;

Δρόμοι; Καθαριότητα; Υποδομές στην παραλία; Κουνουποκτονία που ξεκινάει τέλη Ιούλη; Γιατί να μας επιλέξουν λοιπόν οι τουρίστες; Για το δρόμο μήπως που πηγαίνει στο αρχαίο θέατρο Μαρώνειας; Ποιον δρόμο; Αυτόν που η τοπική κοινωνία δεν μπορεί να συμφωνήσει αν της χρειάζεται είκοσι χρόνια τώρα, λέγοντας ο καθένας «το κοντό του και το μακρύ του»; Και εντάξει, οι ενάντιοι λένε ότι ένας δρόμος ευρείας κυκλοφορίας καταστρέφει το τοπίο, αυτός ο δρόμος που υπάρχει τώρα είναι δρόμος; Ένας φιλικός δηλαδή δρόμος και συνυφασμένος με το τοπίο δεν μπορεί να γίνει; Ένας δρόμος χωρίς πέτρες και βράχους στη μέση, χωρίς υψομετρικές διαφορές, χωρίς τις χαράξεις των ρυακιών στο εσωτερικό του;
Αλήθεια έτσι ’κάναν και οι ευρωπαϊκές κοινωνίες σε σχέση με τα μνημεία τους; Δεν μπορούσαν να βρουν λύση; Και άφηναν τα πάντα στο πέρασμα του χρόνου, αμετάλλακτα και θλιβερά; Συγκερασμός δεν μπορεί να γίνει και λύσεις δεν μπορούν να δοθούν σήμερα, εποχή αποθέωσης της τεχνοκρατίας έτσι ώστε όταν επισκεπτόμαστε τα μνημεία μας να αισθανόμαστε άνθρωποι και εμείς και οι επισκέπτες μας;

Εμείς πάντως από τις λίγες εμπειρίες που διαθέτουμε από εξόδους μας στο εξωτερικό, ό,τι έχουμε να μαρτυρήσουμε είναι ότι αυτό που συμβαίνει στην περιοχή με τις ανακολουθίες μας, όχι μόνο κόσμο δεν θα φέρει, αλλά θα συνεχίσει με όλους τους τρόπους να τον διώχνει, γιατί ό,τι το τοπίο γύρω μας λέει είναι ότι είμαστε αφιλόξενοι και ότι δεν θέλουμε κανέναν…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.