Δημιουργια ειναι ενας τροπος να συνομιλεις με τη μοναξια
Κάθε μέρα που περνά, μαζί της παίρνει κάτι από εκείνους που ήμασταν. Και σιγά σιγά, σχεδόν ανεπαίσθητα, γινόμαστε αυτοί που απομένουν να συνεχίσουν τον δρόμο. Να συνεχίσουμε να είμαστε.
Ο χρόνος δεν επιστρέφει· μεταμορφώνεται σε σιωπηλές αναμνήσεις, σε εικόνες που φωτίζονται από μια γλυκιά απόσταση. Κι όμως, υπήρξε όμορφος όσο κράτησε. Γι’ αυτό τον ανακαλούμε, τον ονειρευόμαστε. Κι εγώ νιώθω πως μέσα μου υπάρχει ένα υλικό ανθεκτικό στα όνειρα – κάτι που δεν φθείρεται εύκολα.
Βαδίζουμε σε μια εποχή που μοιάζει με ηλιοβασίλεμα. Όχι εκείνο που σηματοδοτεί το τέλος, αλλά εκείνο που σε καλεί να σταθείς για λίγο, να κοιτάξεις, να θαυμάσεις το φως καθώς χαμηλώνει και γίνεται πιο τρυφερό.
Γύρω μας, ο κόσμος επιταχύνει. Εικόνες, λέξεις, πληροφορίες μάς προσπερνούν, αφήνοντάς μας συχνά με την αίσθηση πως δεν προλαβαίνουμε να τις αγγίξουμε πραγματικά. Προσπαθούμε να συμβαδίσουμε, μα κάπου σκοντάφτουμε – όχι από αδυναμία, αλλά από το βάρος της ίδιας της ταχύτητας.
Κι έτσι, μέσα σε αυτό το μικρό «σταμάτημα», γεννήθηκε για μένα μια ανάγκη: να στραφώ προς τα μέσα, να βρω τρόπους πιο κοντινούς στις δικές μου αντοχές. Η γραφή έγινε τόπος και καταφύγιο. Εκεί όπου οι σκέψεις αποκτούν μορφή, και ο χρόνος, για λίγο, μοιάζει να υπακούει στα κελεύσματά σου…
Αγκάλιασα τη γραφή και την επεξεργασία της, με φαντασία, αισθητική και διάθεση να κάνω τις στιγμές πιο όμορφες. Ήδη μετρούν επτά έργα δημοσιευμένα – μικρά ίχνη μιας διαδρομής που συνεχίζεται, με τελευταίο σταθμό το μυθιστόρημα “Οι καστανιές της μνήμης” (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, 2026). Κι οι φωνές των φίλων, ήσυχες αλλά σταθερές, με προτρέπουν να μη σταματήσω. Ίσως τελικά η δημιουργία να είναι ένας τρόπος να συνομιλείς με τη μοναξιά – όχι για να τη διώξεις, αλλά για να τη μεταμορφώσεις σε παρουσία
Ζούμε στην εποχή των στιγμών, των εικόνων και της ταχύτητας. Ο νέος, απαιτητικός κόσμος μάς καλεί να είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση. Μας κατακλύζουν τόσα πολλά, που συχνά δυσκολευόμαστε να τα παρακολουθήσουμε και νιώθουμε σχεδόν αδαείς μπροστά σε όσα εμφανίζονται καθημερινά. Προσπαθούμε να προσαρμοστούμε, όμως κάπου σκοντάφτουμε.
Αυτός ο περιορισμός, για μένα, έγινε μια δημιουργική ώθηση: να αναζητήσω δρόμους πιο κοντά στις δυνάμεις μου. Έτσι, αγκάλιασα τη γραφή και την επεξεργασία της, με φαντασία, αισθητική και διάθεση να κάνω τις στιγμές πιο όμορφες.
Ήδη μετρούν επτά έργα δημοσιευμένα – μικρά ίχνη μιας διαδρομής που συνεχίζεται, με τελευταίο σταθμό το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, 2026). Κι οι φωνές των φίλων, ήσυχες αλλά σταθερές, με προτρέπουν να μη σταματήσω. Ίσως τελικά η δημιουργία να είναι ένας τρόπος να συνομιλείς με τη μοναξιά – όχι για να τη διώξεις, αλλά για να τη μεταμορφώσεις σε παρουσία.
*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, Κομοτηνή 2026).
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
