Αλλα (δεν) ειναι ενταξει

Τα τελευταία χρόνια, αυτά μετά την υγεινομική κρίση, στις καθημερινές μας συνομιλίες και κυρίως με τα όσα διαμείβονται και βλέπουν το φως της δημοσιότητας με τραγικά περιστατικά, σκάνδαλα κ.ο.κ. ολοένα και πληθαίνουν οι φωνές που καταλήγουν σε ένα και βασικό συμπέρασμα, την επικράτηση του ατομικισμού και τις μεγάλες «εκπτώσεις» στην έγνοια μας για τον άλλον.

Με μία φράση όπως το λένε «χάσαμε την ανθρωπιά μας».

Αυτή η φράση μου ήρθε μεταξύ άλλων στο μυαλό διαβάζοντας τα γραφόμενα ενός νεαρότατου συμπολίτη, μαθητή της Α’ Γυμνασίου σε σχολεία της Κρήτης, που μέσα σε ελάχιστε γραμμές μιας σχολικής εργασίας στην οποία κλήθηκε να γράψει ένα γράμμα με θέμα «Γράψτε ένα γράμμα σε ένα φιλικό πρόσωπο που ζει μακριά σας, όπου θα του περιγράφατε την τωρινή ζωή σας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στο νέο σας σχολείο» περιέγραψε με τον πιο ρεαλιστικό και ωμό τρόπο το προαναφερθέν.

Που συνεπάγεται στην πλήρη έλλειψη της ενσυναίσθησής μας, της έγνοιας μας για τον άλλον, της ανόδου των ρατσιστικών συμπεριφορών και απόψεων, των ανισοτήτων και του κοινωνικού στίγματος που μπορεί μεταξύ άλλων το «ανήκειν» σε μια κοινωνική «μειοψηφία» (sic) να φέρει.

«Το σχολείο μου αρέσει λίγο, γιατί μας λένε γύφτοι και μας βάζουν μαθήματα και εμείς δεν μπορούμε να τα κάνουμε και ντρεπόμαστε, αλλά είναι εντάξει».

Το απόσπασμα από σχολική εργασία του μικρού Ρομά μαθητή έφερε στο φως της δημοσιότητας, μέσω ανάρτησής της στο Facebook, η εκπαιδευτικός Λίλα Τρουλινού, εξηγώντας μάλιστα πως στην εν λόγω σχολική μονάδα φέτος φοιτούν πολλά νέα παιδιά Ρομά, έχοντας μάλιστα καταφέρει να λειτουργήσει τάξη ΖΕΠ (Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας) για την υποστήριξή τους.

Η ανάρτηση της ίδια παρατίθεται αυτούσια, αφενός για «ανάσα» ανθρωπιάς που τα γραφόμενά της προσφέρουν, στον ζόφο των ημερών μας, και μαζί της και τα γραφόμενα του μαθητή, επίσης αυτούσια. Δίχως περαιτέρω σχολιασμό, πέραν του ότι το σκληρότερο μήνυμα όλων είναι αυτό το «αλλά είναι εντάξει».

Γιατί πολύ απλά δεν είναι εντάξει. Δεν είναι εντάξει ένα παιδί να συνηθίζει την απόρριψη, να θεωρεί τη ντροπή μέρος της σχολικής του καθημερινότητας και να μαθαίνει από τόσο μικρό να συμβιβάζεται με την «αδικία» που δεν δημιουργεί μονάχα η Πολιτεία, το ανεπαρκές κράτος και οι αντίστοιχες πολιτικές, αλλά και εμείς οι ίδιοι ως κοινωνία. Η ντροπή ανήκει σε όλους εμάς που επιτρέπουμε να αισθάνεται έτσι.

Γράφει η κ.Τρουλινού:

ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ

Φέτος έχουμε για πρώτη φορά πολλά παιδιά Ρομά στο σχολείο. Και για πρώτη φορά έχουμε πετύχει να έχουμε τάξη ΖΕΠ (ζώνες εκπαιδευτικής προτεραιότητας για την υποστήριξη μαθητών από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες).

Μεγάλη χαρά που το καταφέραμε. Και τα παιδιά νομίζω είναι ευχαριστημένα. Είναι παιδιά όμορφα, ζωηρά, αεικίνητα, αφοπλιστικά μέσα στην ειλικρίνειά τους. “Γεια σου αφεντικό”, λένε στον διευθυντή. Δεν κάνουν σκέψεις δεύτερες. Η συμπεριφορά τους, ο λόγος τους είναι άμεσος και ευθύβολος. Ακολουθούνε τη μοίρα των γονιών τους, που μετακινούνται συνέχεια, σε χωριά, σε αγορές. Τα περισσότερα (σχεδόν όλα) δεν ξέρουν ανάγνωση, γραφή.

Ανάμεσά τους και ο Χ, ένα σιωπηλό παιδί με μεγάλα μάτια και σοβαρότητα χιλίων ενηλίκων. Ζωγραφίζει ωραία. Το λένε και οι δάσκαλοι του δημοτικού πόσο χαρισματικός είναι. Τώρα στην Α Γυμνασίου, συναναστρέφεται μόνο τον μικροκαμωμένο ξάδελφό του και μιλάει λίγο με τους άλλους Ρομά. Έχει τόση θλίψη στα μάτια και τόση πίκρα. Πονάει η ψυχή μου.

Μου έγραψε δυο λόγια σε μια εργασία στην τάξη:

[το σχολείο] μου αρέσει λίγο γιατί μας λένε γύφτοι και μας βάζουν μαθήματα και μεις δεν μπορούμε να τα κάνουμε και ντρεπόμαστε αλλά είναι εντάξει. 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.