Η φαντασια στην εξουσια

Αρχές της δεκαετίας του 1990, ως μέλος της Οικολογικής Εταιρείας Έβρου, προτείναμε στον τότε Δήμαρχο, να καθιερωθεί ένα πρόγραμμα «Υιοθεσίας δέντρων». Με το πρόγραμμα αυτό, όποια οικογένεια με μικρά παιδιά ήθελε, μπορούσε να ζητήσει από τον Δήμο, αφού επιλέξει από μια κατάσταση δέντρων που θα του πρότεινε εκείνος, ένα είδος διακοσμητικού δέντρου, για να το φυτέψει ο Δήμος στο πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι του Δημότη, με την προϋπόθεση ότι θα αναλάμβαναν τα παιδιά της οικογένειας να βοηθήσουν στο φύτευμα και στη φροντίδα του αργότερα. Σε ανταμοιβή αυτής της υιοθεσίας, ο Δήμος θα κρεμούσε στο δέντρο, με μια αλυσίδα, μία μικρή μεταλλική πινακίδα, τύπου ταυτότητας, με το ονοματεπώνυμο του παιδιού που είχε αναλάβει την υιοθεσία (φροντίδα) του δέντρου και την ημερομηνία φύτεψής του. Στη συνέχεια, η υπηρεσία πρασίνου του Δήμου θα προσέφερε τις υπηρεσίες της κάθε φορά που θα της ζητείτο όταν υπήρχε ανάγκη.

Δυστυχώς, το πρόγραμμα αυτό δεν υιοθετήθηκε από τον τότε Δήμο. Σημειώνω, όμως, όταν το 1988 μετακόμισα από το πατρικό μου σπίτι στον οικισμό της Παλαγίας, στο καινούργιο μου σπίτι, τα δυο μου παιδιά, μαθητές τότε Δημοτικού, φύτεψαν στο πεζοδρόμιο μπροστά στο πατρικό σπίτι από μια μικρή ελιά, και η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν αργότερα έβλεπα τα παιδιά μου να ενδιαφέρονται για αυτά τα δύο δέντρα και να μαλώνουν για το ποιο από τα δυο αυτά ελαιόδεντρα είναι καλύτερο, ποιο είναι καλύτερα κλαδεμένο και ποιο παράγει περισσότερες ή καλύτερες ελιές. Σημειώνω ότι σαράντα σχεδόν χρόνια μετά, τα δύο αυτά δέντρα χαίρουν άκρας υγείας και προσφέρουν, πέρα από τη δροσιά του φυλλώματος, το οξυγόνο, την ομορφιά τους και κάθε χρόνο τις νόστιμες ελιές τους.

Οι πόλεις που κατοικούμε ανήκουν σε εμάς τους πολίτες και στα παιδιά μας. Και ότι η ποιότητα της ζωής σ’ αυτές δεν εξαρτάται μόνο από τους εκάστοτε Δημάρχους. Εξαρτάται και από εμάς τους ιδίους τους κατοίκους, που μπορούμε με λίγη φαντασία να τις ομορφαίνουμε, να τις διατηρούμαι καθαρές και ανθρώπινες. Και δεν είναι μόνο τα δέντρα. Είναι η καθαριότητα, η κυκλοφορία, η επικοινωνία κα τόσα άλλα τα οποία όλα τα ζητάμε από τους Δήμους και γκρινιάζουμε όταν δεν μας προσφέρονται

Με όλα αυτά θέλω να τονίσω ότι οι πόλεις που κατοικούμε ανήκουν σε εμάς τους πολίτες και στα παιδιά μας. Και ότι η ποιότητα της ζωής σ’ αυτές δεν εξαρτάται μόνο από τους εκάστοτε Δημάρχους. Εξαρτάται και από εμάς τους ιδίους τους κατοίκους, που μπορούμε με λίγη φαντασία να τις ομορφαίνουμε, να τις διατηρούμαι καθαρές και ανθρώπινες. Και δεν είναι μόνο τα δέντρα. Είναι η καθαριότητα, η κυκλοφορία, η επικοινωνία κα τόσα άλλα τα οποία όλα τα ζητάμε από τους Δήμους και γκρινιάζουμε όταν δεν μας προσφέρονται.

Παλιά θυμάμαι ένα σύνθημα που έλεγαν κυρίως οι αναρχικοί: «Η φαντασία στην εξουσία». Νομίζω ότι σήμερα, το θεωρώ πολύ επίκαιρο και πιστεύω ότι, αν ως κάτοικοι των πόλεων αποδεχθούμε αυτό το σύνθημα, θα μπορέσουμε να κάνουμε τις πόλεις που ζούμε  πιο άνετες, πιο όμορφες και πιο ανθρώπινες.  

*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, Κομοτηνή 2026).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.