Ελλαδα – Τουρκια: Μια συγκριση που μας πληγωνει. Μηπως διολισθαινουμε σε τριτοκοσμικα επιπεδα;
Ένα ταξίδι επιστροφής στις ρίζες μας, στα χωριά της Ανατολικής Θράκης και στην Μπίγα, στις γενέτειρες των προγόνων μας, ήταν αρκετό για να μετατραπεί η συγκίνηση σε βαθύ και οργισμένο προβληματισμό. Διασχίζοντας τα σύνορα, η σύγκριση των υποδομών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας γέννησε ένα αμείλικτο ερώτημα: μήπως η Ελλάδα διολισθαίνει σε τριτοκοσμικά επίπεδα;
Το σοκ ξεκίνησε από τα σύνορα. Στην ελληνική πλευρά, ένα τελωνείο τρισάθλιο και παρατημένο, που όχι μόνο δεν μας προβάλλει, αλλά μας προσβάλλει ως χώρα και ως ανατολική πύλη της Ευρώπης — τρομάρα μας. Όσο για τη λειτουργία του, λειψή κι αυτή, αφού από τις τέσσερις λωρίδες συνολικά για Ι.Χ., λεωφορεία και φορτηγά λειτουργούσαν μόνο οι δύο.
Περνώντας απέναντι, στην Τουρκία, αντικρίσαμε ένα άρτια οργανωμένο και προσεγμένο στην κάθε λεπτομέρειά του τελωνείο, με σύγχρονους σταθμούς εισόδου και αυτοματοποιημένες ροές. Από τις δέκα λωρίδες συνολικά λειτουργούσαν οι πέντε, με τους χρόνους αναμονής να είναι κατά πολύ μικρότεροι.Επιπλέον, η κατάσταση του οδοστρώματος στην ελληνική πλευρά του τελωνείου, ακόμη και πάνω στη γέφυρα του Έβρου, ήταν αποκαρδιωτική — ένα μνημείο κακοτεχνίας και αδιαφορίας.
Η συνέχεια του ταξιδιού στο οδικό δίκτυο της Τουρκίας ενίσχυσε τον προβληματισμό: αυτοκινητόδρομοι ευρωπαϊκών προδιαγραφών, ασφαλή και πεντακάθαρα τούνελ και προσεγμένες, φροντισμένες πρασιές με πράσινο κατά μήκος των δρόμων. Αποκορύφωμα, η επιβλητική γέφυρα των Δαρδανελίων, συνολικού μήκους περίπου τριών χιλιομέτρων, που φαντάζει σαν ένα κατασκευαστικό θαύμα.
Ένα ταξίδι επιστροφής στις ρίζες μας, στα χωριά της Ανατολικής Θράκης και στην Μπίγα, στις γενέτειρες των προγόνων μας, ήταν αρκετό για να μετατραπεί η συγκίνηση σε βαθύ και οργισμένο προβληματισμό. Διασχίζοντας τα σύνορα, η σύγκριση των υποδομών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας γέννησε ένα αμείλικτο ερώτημα: μήπως η Ελλάδα διολισθαίνει σε τριτοκοσμικά επίπεδα;
Στα διόδια, το τουρκικό σύστημα HGS επιτρέπει την ταχεία διέλευση, ενώ στην Ελλάδα επιμένουμε στις ουρές των χειροκίνητων πληρωμών, ιδίως από τα εισερχόμενα αυτοκίνητα από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία.Η άμεση παραλαβή του συστήματος HGS από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο των Υψάλων, χωρίς πολλές διατυπώσεις, μας έδωσε τη δυνατότητα να διερχόμαστε από τα διόδια, μειώνοντας ελάχιστα την ταχύτητά μας. Αν αναλογιστούμε ότι η απόκτηση του πομποδέκτη EgnatiaPass στην Ελλάδα απαιτεί χρονοβόρες διαδικασίες και αρκετές ημέρες αναμονής για την παραλαβή του, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί οι ξένοι τουρίστες, στην πλειονότητά τους, δεν τον αποκτούν.
Βέβαια, η βιτρίνα αυτή στην Τουρκία κρύβει μια άλλη αλήθεια: τη μιζέρια, την εγκατάλειψη και την εμφανή φτώχεια στα επαρχιακά χωριά της Ανατολικής Θράκης και της Μικράς Ασίας που επισκεφθήκαμε. Όμως, το δικό τους κράτος επενδύει στις υποδομές. Το δικό μας;
Το ταξίδι μας συνεχίστηκε με καράβι από το Αϊβαλί προς τη Μυτιλήνη, ένα πανέμορφο αρχοντονήσι, με ελάχιστους όμως Έλληνες τουρίστες. Η συχνή ναυτική επικοινωνία των δύο λιμανιών — Αϊβαλιού και Μυτιλήνης — αναδεικνύει μια ακόμη θλιβερή αλήθεια. Η Μυτιλήνη βιώνει μια εγκληματική εγκατάλειψη και απομόνωση από τα κεντρικά λιμάνια της Καβάλας και της Θεσσαλονίκης. Αντίθετα, από το Αϊβαλί και τη Φώκαια τα δρομολόγια ξεπερνούν τα πέντε καθημερινά.Οι ακτοπλοϊκές συνδέσεις με την ηπειρωτική Ελλάδα μοιάζουν με κακό ανέκδοτο, αφήνοντας ένα ολόκληρο ακριτικό νησί στο έλεος της μοίρας του και στην αγκαλιά των Τούρκων τουριστών.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα από τον ίδιο δρόμο — Μυτιλήνη–Αϊβαλί–Ύψαλα — καθώς ήταν αδύνατη η ανεύρεση ακτοπλοϊκού εισιτηρίου από τη Μυτιλήνη για την Καβάλα, ακόμη και δύο μήνες νωρίτερα, η μετάβαση από το σύγχρονο στο παραμελημένο ήταν οδυνηρή.
Είναι απαράδεκτο μια χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που έχει απορροφήσει πακέτα δισεκατομμυρίων, να υστερεί τόσο δραματικά απέναντι στη γείτονα. Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα θα παραμείνει ένα άδειο, τριτοκοσμικό πουκάμισο.
Οι τοπικοί φορείς και η κεντρική διοίκηση οφείλουν να ξυπνήσουν από τον λήθαργο της αυταρέσκειας. Αντί να αναλώνονται σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, ας διεκδικήσουν άμεσα τον εκσυγχρονισμό των πυλών εισόδου της χώρας, την αρτιότερη οργάνωση των διοδίων, την αναβάθμιση του οδικού δικτύου και τη μόνιμη και αξιοπρεπή διασύνδεση της Μυτιλήνης με τη Βόρεια Ελλάδα.
Η περιφέρεια δεν ζητά προνόμια· ζητά τα αυτονόητα. Και η Ελλάδα δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να παρακολουθεί τους γείτονές της να προχωρούν, ενώ η ίδια μένει πίσω.
*Ο Βαγγέλης Αλμπανίδης είναι καθηγητής και Κοσμήτορας της ΣΕΦΑΑΕ του ΔΠΘ
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
