Ροδοπη: Τα λενε, αλλα δεν τα κανουνε

Και η Ροδόπη ετοιμάζεται τις επόμενες ημέρες να υποδεχθεί διαδοχικά κυβερνητικά και κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Μην ξεφύγουμε και εμείς από την «παράδοση» (sic)…

Σε κάθε περίπτωση όπως ανακοινώθηκε και επίσημα από το κυβερνητικό κόμμα,  από τις 31 Αυγούστου έως τις 3 Σεπτεμβρίου θα περάσουν από την περιοχή υφυπουργοί και υπουργοί, στο πλαίσιο της καθιερωμένης κινητοποίησης ενόψει της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Μεταξύ αυτών, ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Γιάννης Ανδριανός, ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, ο Υφυπουργός Ανάπτυξης Λάζαρος Τσαβδαρίδης και, την τελευταία ημέρα, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας και ο Υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Χρήστος Δερμεντζόπουλος.

Η κυβερνητική αυτή «απόβαση», όμως, θα έχει πραγματικό νόημα μόνο εφόσον οι συναντήσεις δεν περιοριστούν στις συνήθεις επισκέψεις, στις φωτογραφίες, στις χειραψίες και στις γενικόλογες διαβεβαιώσεις. Γιατί η Ροδόπη έχει ζητήματα συγκεκριμένα, πιεστικά και –κυρίως– γνωστά εδώ και καιρό.

Ένα από αυτά είναι η Εγνατία Οδός και όσα εξακολουθούν να εκκρεμούν γύρω από το καθεστώς των διοδίων και τη μετακίνηση των μόνιμων κατοίκων και των επαγγελματιών της περιοχής. Και φυσικά η κατάσταση του οδοστρώματος και των λοιπών ανύπαρκτων υποδομών. Πρόκειται για ένα ζήτημα που έχει συζητηθεί επανειλημμένα, έχει προκαλέσει αντιδράσεις και έχει τροφοδοτήσει υποσχέσεις, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει δοθεί η οριστική απάντηση που περιμένει η τοπική κοινωνία, πέραν του «σηκώνω τα χέρια ψηλά, καθότι πλέον ανήκει σε ιδιώτη» που ακούσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα.

Ο σιδηρόδρομος – αν δεν ακούγεται ακόμα ως αστείο – επίσης…

Ακόμη πιο βαριά είναι τα ερωτήματα που άφησε πίσω της η πρόσφατη ανθρωποκτονία στη Ροδόπη. Πέρα από το ίδιο το έγκλημα, η υπόθεση ανέδειξε με τον πιο οδυνηρό τρόπο ένα ευρύτερο κενό, το οποίο και θα αναδείξουμε επισήμως το αμέσως επόμενο διάστημα: την ανεπάρκεια κατάλληλων δομών για την προστασία και τη διαχείριση αφενός των γυναικών, θυμάτων βίας, αφετέρου και σημαντικότερο παιδιών που βρίσκονται ξαφνικά αντιμέτωπα με ακραίες οικογενειακές και κοινωνικές συνθήκες. Η εν λόγω τραγική υπόθεση έχει αναδείξει πολλά περισσότερα από τα όσα μέχρι στιγμής έχουμε γνωστοποιήσει και τα οποία σοκάρουν, όσο και το ίδιο το έγκλημα, ως «ελλείψεις» ή άγνοια στην διαχείριση ενός τόσο σοβαρού περιστατικού, σε ό,τι αφορά πάντα τα παιδιά. Εδώ δεν αρκούν οι διαπιστώσεις μετά το γεγονός. Χρειάζονται δομές, εξειδικευμένο προσωπικό, πρωτόκολλα και πραγματική δυνατότητα άμεσης παρέμβασης. Τα οποία ξεκάθαρα ΔΕΝ υπάρχουν όπως αποδείχτηκε.

Και βέβαια υπάρχει η καθημερινότητα. Η ακρίβεια, που για τα νοικοκυριά δεν αποτυπώνεται σε ποσοστά αλλά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στους λογαριασμούς και στο κόστος μετακίνησης, για τους επαγγελματίες στα λουκέτα τα οποία τους κοιτούν κατάματα και στους ανθρώπους του πρωτογενή τομέα, σε άδεια χωράφια που ερημώνουν.

Και δίπλα της και η ερήμωση της περιοχής, η συνεχής απώλεια νέων ανθρώπων, η δυσκολία να παραμείνουν στον τόπο τους, να εργαστούν και να δημιουργήσουν εδώ. Για μια ακριτική περιοχή, το δημογραφικό και η αναπτυξιακή υστέρηση δεν είναι απλώς ακόμη δύο θέματα σε μια ατζέντα· είναι ζήτημα επιβίωσης.

Αυτά –και όχι μόνο αυτά– θα έπρεπε να βρεθούν στα τραπέζια των συναντήσεων των επόμενων ημερών. Και όχι απλώς να καταγραφούν ΞΑΝΑ (sic) σε έναν κατάλογο αιτημάτων, για να επανέλθουν ακριβώς τα ίδια στην επόμενη επίσκεψη υπουργού ή στην επόμενη ΔΕΘ.

Δυστυχώς, η εμπειρία δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας. Κάθε χρόνο, όσο πλησιάζει η Θεσσαλονίκη, η Βόρεια Ελλάδα γεμίζει κυβερνητικά κλιμάκια, συσκέψεις, δεσμεύσεις και εξαγγελίες. Και κάθε χρόνο, λίγο μετά το κλείσιμο των περιπτέρων της Έκθεσης, πολλά από τα προβλήματα επιστρέφουν εκεί όπου βρίσκονταν: στη λίστα των «προς επίλυση».

Το ζητούμενο, λοιπόν, αυτή τη φορά δεν είναι πόσοι υπουργοί θα περάσουν από τη Ροδόπη. Είναι τι θα πάρουν μαζί τους φεύγοντας και, κυρίως, με τι θα επιστρέψουν. Γιατί η περιοχή δεν χρειάζεται άλλη μία προεκλογικού τύπου καταγραφή των προβλημάτων της. Χρειάζεται απαντήσεις, χρονοδιαγράμματα και αποφάσεις.

Μένει να φανεί αν οι φετινές προ της ΔΕΘ επισκέψεις θα αποτελέσουν εξαίρεση στον κανόνα ή αν, για ακόμη μία φορά, οι δεσμεύσεις θα μείνουν δεσμεύσεις και τα ζητούμενα της Ροδόπης θα εξακολουθήσουν να είναι… ζητούμενα.

Ίσως υπάρχει μια κάποια ελπίδα για το πρώτο, μιας και βρίσκεται εν εξελίξει η προσπάθεια και από πλευράς της κυβέρνησης να μην μείνει ζητούμενο και η ψήφος των πολιτών στις επικείμενες εθνικές εκλογές. Δεν ξέρεις βέβαια ποτέ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.