Θα μας πανε σε πολεμο;

Η επίθεση του Ισραήλ στην αεροπορική βάση Αμπού Αλ Ντουχούρ στη βορειοανατολική Συρία, μόλις 65 χιλιόμετρα από τα σύνορα της Τουρκίας, και οι απειλές του Νετανιάχου και άλλων Ισραηλινών αξιωματούχων κατά της Τουρκίας, που ακολούθησαν χωρίς υπεκφυγές –«δεν θα ανεχθούμε την εγκατάσταση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Συρία με τρόπο που να απειλεί το Ισραήλ. Προφανώς δεν το άκουσαν αρκετά καθαρά, οπότε φροντίσαμε να το καταλάβουν καλύτερα», ανέφερε χαρακτηριστικά– θέτουν εύλογα ερωτήματα:

—Έχουμε εμείς καμία σχέση με τη Συρία, όσον αφορά την αντιπαράθεση των δύο χωρών στο συριακό έδαφος;

—Δεν είναι ολοφάνερο –όχι μόνον από το συμβάν στη Συρία, αλλά και από την πολιτική του Ισραήλ από τη δημιουργία του, το 1948– ότι τα συμφέροντα και οι επιδιώξεις του υπερβαίνουν τα εθνικά μας συμφέροντα, με τον κίνδυνο να εμπλακούμε σε μια σύγκρουση που δεν μας αφορά;

Όμως, στη συνάντηση Νετανιάχου, Μητσοτάκη, Χριστοδουλίδη τον περασμένο Δεκέμβριο στην Ιερουσαλήμ, όταν ο ισραηλινός πρωθυπουργός απηύθυνε απειλές κατά της Τουρκίας, οι εκπρόσωποι του ελληνισμού παρέμειναν άφωνοι.

Μπορεί από πρώτη εκτίμηση να πιστεύουμε ότι τα συμφέροντά μας συμβαδίζουν με αυτά του Ισραήλ, λόγω των διαφορών μας με την Τουρκία, όμως επειδή τα συμφέροντα του Ισραήλ διαχέονται σε ολόκληρη την Εγγύς και τη Μ. Ανατολή, είναι εμφανής ο κίνδυνος να παγιδευτούμε σε αυτά. Όλα αυτά επαναφέρουν στη μνήμη τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν, καίτοι μεταξύ των νικητών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καταφέραμε να υποστούμε τη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή, διότι είχαμε παγιδευτεί στα συμφέροντα των ισχυρών συμμάχων μας που υπερέβαιναν τα δικά μας.

«Μπορεί από πρώτη εκτίμηση να πιστεύουμε ότι τα συμφέροντά μας συμβαδίζουν με αυτά του Ισραήλ, λόγω των διαφορών μας με την Τουρκία, όμως επειδή τα συμφέροντα του Ισραήλ διαχέονται σε ολόκληρη την Εγγύς και τη Μ. Ανατολή είναι εμφανής ο κίνδυνος να παγιδευτούμε σε αυτά. Όλα αυτά επαναφέρουν στη μνήμη τη Μικρασιατική Καταστροφή, όταν, καίτοι μεταξύ των νικητών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καταφέραμε να υποστούμε τη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή, διότι είχαμε παγιδευτεί στα συμφέροντα των ισχυρών συμμάχων μας που υπερέβαιναν τα δικά μας»

Από την άλλη πλευρά, η Άγκυρα, γνωρίζοντας την αδυναμία της έναντι του Ισραήλ στον αέρα, κινείται διπλωματικά, συσπειρώνοντας δυνάμεις εναντίον του· πρόσφατα, με τη συμφωνία “R4”, με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, αλλά και με τη στρατιωτική «Συμφωνία της Μέκκας», με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, ενώ αναμένεται και η προσχώρηση του Καΐρου, η οποία επέχει τον ρόλο του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ, για στρατιωτική ενίσχυση στην περίπτωση που ένα εκ των συμβαλλόμενων κρατών δεχθεί επίθεση. Ας μην ξεχνάμε ότι, από την ίδρυσή του, το Ισραήλ έχει επιτεθεί σε όλα τα κράτη της Εγγύς και της Μ. Ανατολής, με αποτέλεσμα, ακόμη κι αν κάποιες μοναρχίες παραμένουν ουδέτερες, οι λαοί με τα δεινά που έχουν υποστεί να είναι λογικό να προσδοκούν την καταστροφή του. Μέσα σε αυτό το περιφερειακό χάος, για ποιους λόγους θα πρέπει να παρασυρθούμε και να εμπλακούμε; Γιατί προσφέρουμε στρατηγικό βάθος στο Ισραήλ για τους πολέμους του εναντίον των λαών της Μ. Ανατολής; Τα εθνικά μας συμφέροντα έχουν κάποια σχέση με τα τεκταινόμενα εκεί, ώστε να εμπλακούμε έμμεσα και ακόμη χειρότερα άμεσα; Αλλά και αν με παρέμβαση των ΗΠΑ εξομαλυνθούν οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, όπως το 2013 –αν θυμάμαι καλά–, τότε τι θα συμβεί;

Τα αποτελέσματα της σύμπραξής μας με το Ισραήλ τα βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες με τα θαλάσσια πάρκα που ανακήρυξε η Τουρκία και την επαναφορά των γκρίζων ζωνών, ενώ επίκειται, σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, και η ψήφιση του νόμου για τη «Γαλάζια πατρίδα» τον προσεχή Οκτώβρη, για τον οποίο ο τουρκικός Τύπος μας είχε προϊδεάσει από τον Απρίλιο, δίνοντας το χρονικό περιθώριο στην Αθήνα για διμερή διάλογο, σύμφωνα με την άποψη του Ευάγγελου Βενιζέλου, που διατύπωσε στον «Κύκλο Ιδεών» τον περασμένο Μάιο – που παρήλθε αναξιοποίητο.

«Η χώρα μας επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία την προσήλωσή της στο Διεθνές Δίκαιο, ενώ η παραβίασή του αποτελεί για το Τελ Αβίβ μόνιμη πρακτική εναντίον όλων των κρατών της Μ. Ανατολής. Θα πρέπει να ρωτήσει η Δαμασκός το Τελ Αβίβ για τις συμμαχίες που επιθυμεί να συνάπτει; Υπάρχει και ένα σοβαρότερο θέμα. Η έξαρση της βίας εναντίον των χριστιανών του Ισραήλ, με την ανοχή των ισραηλινών αρχών που έχει επισημανθεί επανειλημμένα, με την Αθήνα να κωφεύει»

Υπάρχουν και άλλα θέματα που αναδεικνύουν τις αντιφάσεις της πολιτικής μας έναντι του Ισραήλ. Η χώρα μας επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία την προσήλωσή της στο Διεθνές Δίκαιο, ενώ η παραβίασή του αποτελεί για το Τελ Αβίβ μόνιμη πρακτική εναντίον όλων των κρατών της Μ. Ανατολής. Θα πρέπει να ρωτήσει η Δαμασκός το Τελ Αβίβ για τις συμμαχίες που επιθυμεί να συνάπτει; Υπάρχει και ένα σοβαρότερο θέμα. Η έξαρση της βίας εναντίον των χριστιανών του Ισραήλ, με την ανοχή των ισραηλινών αρχών, που έχει επισημανθεί επανειλημμένα, με την Αθήνα να κωφεύει («Η Καθημερινή», 17/8/2026).

Η χειρότερη απειλή, όμως, προαναγγέλλεται από δημοσίευμα της ιστοσελίδας “israelhayom.com”,σύμφωνα με την οποία τα μαχητικά και οι στρατιωτικές βάσεις της Τουρκίας, εκτός των αναγνωρισμένων συνόρων της –όπως στη Συρία, στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο ή στη Σομαλία– δεν φέρουν καμία ΝΑΤΟϊκή ασυλία. Εξειδικεύοντας, σημειώνει ότι η πρόσφατη ανάπτυξη τουρκικών μαχητικών F-16 και συστημάτων αεράμυνας στα Κατεχόμενα, συνιστά ευθεία απειλή για τον ενεργειακό και θαλάσσιο διάδρομο που συνδέει το Ισραήλ, την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα με την Ευρώπη. Το μήνυμα της ισραηλινής ανάλυσης είναι σαφές: Η πενηνταδυάχρονη παράνομη κατοχή δεν προσφέρει ασυλία («Ανιχνεύσεις», 21/8/2026). Οι επικείμενες βυθομετρικές έρευνες, στο πλαίσιο του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κυπριακής Δημοκρατίας – Ισραήλ (CSI), θα αποτελέσουν ένα πρώτο τεστ για τη συνεχή επίθεση του Ισραήλ στις τουρκικές δυνάμεις στο ψευδοκράτος της ΤΔΒΚ, γεγονός που θα εμπλέξει άμεσα την Αθήνα και τη Λευκωσία, διότι προϋποθέτει την έγκρισή τους, αν και το πιθανότερο είναι, εξαιτίας της αλαζονείας του Ισραήλ, ως προτεκτοράτου των ΗΠΑ και του εθισμού του στην παραβίαση κάθε έννοιας του Διεθνούς Δικαίου, να βρεθεί ο ελληνισμός προ τετελεσμένων γεγονότων.

Εκείνο που κατόρθωσαν μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις μας είναι να μεταβάλλουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε παράμετρο των ευρωτουρκικών και, κυρίως, των τουρκοïσραλινών και των εξελίξεων στη Μ. Ανατολή, που σημαίνει ότι άλλοι, πλην ημών, θα καθορίζουν την εξέλιξή τους.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.