Νατασα Λιβεριαδου, «Ο Μ. Σεργης διδαξε, μπαινοντας μπροστα, οτι γεννιομαστε με ιστορια αρκει να θελουμε να την ακουσουμε»
Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω, εκφράζοντας πρώτα πρώτα την προσωπική μου χαρά για την παρουσία στα Ελευθέρια Θράκης 2026 ενός εκλεκτού «συμπολίτη» –έτσι τον αισθάνομαι εγώ, και θα εξηγήσω το γιατί παρακάτω–, του Ομοτίμου Καθηγητή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, κ. Μανόλη Σέργη.
Γιατί ο Μ. Σ. που έζησε δεκατέσσερα χρόνια στην Κομοτηνή, ως Καθηγητής του Τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων Χωρών, άνοιξε δρόμους εκτός από τους φοιτητές και την από έδρα διδασκαλίας, και σε πολλούς από εμάς που μετέχουμε στη διαμόρφωση των κοινών πραγμάτων. Υποδεικνύοντας εργαζόμενος, συμψηφιζόμενος μαζί μας, διδάσκοντας με τον λόγο του, τη σκέψη του και το ήθος του. Το παράδειγμα του Θρυλορίου, και οι έρευνές του επί του πεδίου, επί τόπου, παράλληλα και σε συζυγία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο «Η Κερασούντα και το Γαρς», και την Προέδρό του κ. Χρύσα Μαυρίδου, η ανάδειξη της ιστορίας και του πολιτισμού του από την πρώτη στιγμή άφιξης των προσφύγων κατοίκων του, είναι λαμπρό παράδειγμα συνεργασίας χρόνων, και διάρκειας χρόνων, σχεδόν εικοσαετούς.
Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι ο Μ. Σέργης δίδαξε, μπαίνοντας μπροστά, ότι γεννιόμαστε με ιστορία αρκεί να θέλουμε να την ακούσουμε. Και το ίδιο σημαντικό είναι ότι ο κ. Σέργης συνέδεσε την ιστορία του Θρυλορίου με ανοικτά όρια: την Κοινωνία των Ηνωμένων Εθνών και τη μακρινή ήπειρο, την Αυστραλία, τη γενέθλια γη του Τριλόουαρ, του αρμοστή που του δώρισε το όνομά του, δείχνοντας στην πράξη ότι όλα είναι προσπελάσιμα, αρκεί το πάθος του ερευνητή…
«Η αποψινή παρουσίαση μακάρι να θυμίσει σε όλους εμάς τους Κομοτηναίους ότι αξίζει όλοι μαζί να αγωνιστούμε με την ψυχή μας να έχουμε θέατρο και να βλέπουμε Καμπανέλλη»
Ο δεύτερος λόγος, που ως αυτοδιοικητικός, είμαι περήφανη για την παρουσία του εδώ, στα Ελευθέρια Θράκης απόψε, είναι για τη μεγάλη του προσφορά στον σημερινό πολιτισμό της πατρίδας και στον θεατρικό λόγο, με αυτό το μέγιστης θεατρολογικής, και πολιτικής, αξίας πόνημα για το έργο και την προσωπικότητα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, του ανθρώπου που μας διαπαιδαγώγησε αλλά και μπόλιασε με θάρρος κι ελπίδα τις ταπεινωμένες, από την εφταετή δικτατορία, συνειδήσεις μας με το τόλμημα του «Μεγάλου μας Τσίρκου», με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο.
Ο Μανόλης Σέργης, που έζησε δεκατέσσερα χρόνια στην Κομοτηνή, ως Καθηγητής του Τμήματος Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων Χωρών, άνοιξε δρόμους εκτός από τους φοιτητές και την από έδρα διδασκαλίας, και σε πολλούς από εμάς που μετέχουμε στη διαμόρφωση των κοινών πραγμάτων. Υποδεικνύοντας εργαζόμενος, συμψηφιζόμενος μαζί μας, διδάσκοντας με τον λόγο του, τη σκέψη του και το ήθος του. Το παράδειγμα του Θρυλορίου, και οι έρευνές του επί τόπου, παράλληλα και σε συζυγία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο “Η Κερασούντα και το Γαρς”, και την Προέδρό του κ. Χρύσα Μαυρίδου, η ανάδειξη της ιστορίας και του πολιτισμού του από την πρώτη στιγμή άφιξης των προσφύγων κατοίκων του, είναι λαμπρό παράδειγμα συνεργασίας χρόνων, και διάρκειας χρόνων, σχεδόν εικοσαετούς
Πριν από λίγο καιρό, το γνωρίζετε οι περισσότεροι, ήμουν η υπεύθυνη για το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής Δημοτική Σύμβουλος. Σήμερα που διατυπώνεται λόγος για το κλείσιμο των περιφερειακών ΔΗΠΕΘΕ, το βιβλίο του Μ. Σέργη για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, μου θύμισε δυο παραστάσεις έργων του εδώ. Η πρώτη, το 1987, ήταν με την «Αυλή των Θαυμάτων», με ενδυματολόγο τον Ανδρέα Σαραντόπουλο και σκηνογράφο τον Τάσο Ζωγράφο, σε σκηνοθεσία Βασίλη Κυρίτση. Ό,τι θυμάμαι, και με «έγραψε», ήταν πόσο πολύ ο κόσμος της Κομοτηνής θεωρούσε ευτυχία του να ωσμώνεται με τους συντελεστές της παράστασης και να τους καμαρώνει, να βλέπει τους τρόπους τους και την τέχνη τους, που έκανε κάθε ανέβασμα να προσομοιάζει με ανοιξιάτικη, κοινωνική, ανθοφορία. Το δεύτερο έργο ήταν το «Γράμμα στον Ορέστη», το 2012, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, με την Ελένη Ουζουνίδου ως Κλυταιμνήστρα. Ρωτήστε οποιαδήποτε γυναίκα από εδώ, για να σας μιλήσει για τον τρόπο που ο Καμπανέλλης έγραψε στις ζωές όλων ημών των γυναικών, επαναθεωρώντας τον μύθο της συζυγοκτόνου.
Ολοκληρώνοντας, και επειδή η ζωή μας είναι σε οποιαδήποτε εκδήλωσή της πολιτική, η αποψινή παρουσίαση του έργου του Μ. Σέργη, για τον Ι. Καμπανέλλη, μακάρι να θυμίσει σε όλους εμάς τους Κομοτηναίους ότι αξίζει όλοι μαζί να αγωνιστούμε με την ψυχή μας να έχουμε θέατρο και να βλέπουμε Καμπανέλλη, που πάντοτε θα μας θυμίζει τη συνολική μας ευθύνη προς τον τόπο μας.
*Η Νατάσα Λιβεριάδου είναι Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Νέας Γενιάς του Δήμου Κομοτηνής. Το παρόν κείμενό της είναι ο χαιρετισμός της στην εκδήλωση παρουσίασης της μελέτης του Οµότιµου Καθηγητή του ∆ΠΘ και Λαογράφου Μανόλη Γ. Σέργη, με τίτλο «Θεατρικά κείµενα και Λαογραφία: Η περίπτωση του Ιάκωβου Καµπανέλλη, Μελέτες Ναξιακής Λαογραφίας», τόµος Ε΄ (εκδοτικός οίκος Κ. & Μ. Σταμούλη, 2025), που διοργανώθηκε από την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Νέας Γενιάς του Δήμου Κομοτηνής, τη ∆ηµοτική Βιβλιοθήκη Κοµοτηνής, στο πλαίσιο των Ελευθερίων Θράκης 2026 και των δράσεων που υλοποιεί µε την ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ. «Κοµοτηνή Εν ∆ράσει», τις εκδόσεις Κ. & Μ. Σταµούλη και τον «Παρατηρητή της Θράκης», την Παρασκευή 8 Μαΐου 2026, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής. Ο μεσότιτλος προστέθηκε προς επιτονισμό της αξίας του θεσμού των ΔΗΠΕΘΕ και της παιδευτικής αξίας του θεάτρου, σήμερα εποχή αμφισβήτησής τους.
Βλ. σχετικό ρεπορτάζ ΕΔΩ.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
