«Συσσωμοι» οι Θεσσαλονικεις υποδεχθηκαν τη δευτερη ποιητικη συλλογη του Μιχαλη Μελαχροινουδη

—Στον φιλόξενο και αγαπημένο των Θεσσαλονικέων βιβλιόφιλων «Μεσιέ Σαρλό»

«Υπάρχουν βραδιές που δεν είναι απλώς πολιτιστικές εκδηλώσεις. Είναι στιγμές συνάντησης ψυχών. Η σημερινή είναι μια τέτοια στιγμή». Με αυτές τις λέξεις επέλεξε να ξεκινήσει τον χαιρετισμό της η κ. Καίτη Κοντοπούλου, Πρόεδρος του δραστήριου Συλλόγου Φίλων του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης «Θεαγένειο» και υπεύθυνη της Λέσχης Ανάγνωσής του, στην εκδήλωση παρουσίασης της δεύτερης ποιητικής συλλογής του κ. Μιχάλη Μελαχροινούδη, «Σύσσωμος» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, Κομοτηνή 2024) και δεν θα μπορούσαμε να επιλέξουμε καλύτερη αρχή για το στίγμα εκείνης της βραδιάς.

Ήταν όντως μια βραδιά «συνάντησης ψυχών», που διοργανώθηκε την Παρασκευή 13 Μαρτίου, από τις εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης, τη Λέσχη Ανάγνωσης Φίλων, Εθελοντών και Εργαζομένων του «Θεαγενείου» Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης και το βιβλιοπωλείο Μεσιέ Σαρλό, στον πάντοτε φιλόξενο χώρο του, στη Χαριλάου Θεσσαλονίκης.

Στο επίκεντρο αυτής της βραδιάς, η ποιητική γραφή του Μιχάλη Μελαχροινούδη και ο πνευματικός καρπός του, που φέρει τον τίτλο «Σύσσωμος». Για τη συλλογή αυτή, στη διάρκεια της εκδήλωσης, μίλησαν η κ. Φωτεινή Χρηστίδου, φιλόλογος – ποιήτρια, μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης, η κ. Φρειδερίκη Φαντίδου-Σιδηροπούλου, φιλόλογος – συγγραφέας, μέλος της Λέσχης Ανάγνωσης και η κ. Λία Πετρίδου, πολιτιστική διαχειρίστρια, υποψήφια διδακτόρισσα Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Ποιήματα από τη συλλογή «Σύσσωμος» ανέγνωσαν οι κ. Αιμιλία Δράτσα-Δάγκαλη, καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας, μέλος της Λέσχης και η κ. Κωνσταντία Κοσμά, φιλόλογος, μέλος της Λέσχης.  Ποιήματα από τις συλλογές «Σύσσωμος» και «Εν αρχή ην ο λόγος», την πρώτη δηλαδή συλλογή του κ. Μελαχροινούδη που κυκλοφορεί επίσης από τις εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης (2021), ανέγνωσε η κ. Βήθη Κανούτα, φιλόλογος, μέλος της Λέσχης, ενώ την εκδήλωση προλόγισε ο συγγραφέας και οικοδεσπότης του βιβλιοπωλείου κ. Γιώργος Γκόζης.

Αναλυτικότερα, στα της βραδιάς…

Καίτη Κοντοπούλου, «Με ευαισθησία, στοχασμό και αυθεντικότητα, ο ποιητής μάς προσφέρει στίχους που αγγίζουν τις λεπτές χορδές της ανθρώπινης εμπειρίας»

Αφού ο κ. Γιώργος Γκόζης καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους στον χώρο του βιβλιοπωλείου του, θερμό χαιρετισμό απηύθυνε η κ. Καίτη Κοντοπούλου. Πιο συγκεκριμένα, ανέφερε: «Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση σας καλωσορίζω, εκ μέρους της Λέσχης Ανάγνωσής μας, στην παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του κ. Μελαχροινούδη. Υπάρχουν βραδιές που δεν είναι απλώς πολιτιστικές εκδηλώσεις. Είναι στιγμές συνάντησης ψυχών. Η σημερινή είναι μια τέτοια στιγμή.

Η ποίηση δεν είναι απλώς λόγος· είναι βίωμα, είναι εσωτερική διαδρομή, είναι η τέχνη που μετατρέπει τη σιωπή σε φωνή και το συναίσθημα σε λέξη. Σε μια εποχή που ο χρόνος μοιάζει να κυλά βιαστικά, η ποίηση μάς καλεί να σταθούμε, να αφουγκραστούμε, να νιώσουμε.

Η ποίηση δεν γράφεται μόνο με λέξεις· γράφεται με σιωπές, με πληγές που έγιναν φως, με ερωτήματα που ζητούν απάντηση μέσα από τον παλμό της καρδιάς. Και κάθε ποιητική συλλογή είναι μια πράξη γενναιότητας: ο δημιουργός αφήνει τον εσωτερικό του κόσμο εκτεθειμένο, ευάλωτο, αληθινό. Ο κ. Μελαχροινούδης, μέσα από τη νέα του έκδοση, μας προσκαλεί σε μια βαθιά ανθρώπινη διαδρομή. Στους στίχους του αναγνωρίζουμε κομμάτια του εαυτού μας – μνήμες που επιμένουν, απώλειες που ωριμάζουν μέσα μας, αλλά και εκείνη τη λεπτή, επίμονη ελπίδα που επιλέγει να ανθίζει ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές.

Έρχεται λοιπόν η νέα έκδοση να προστεθεί σε έναν δημιουργικό διάλογο με τον αναγνώστη. Με ευαισθησία, στοχασμό και αυθεντικότητα, ο ποιητής μάς προσφέρει στίχους που αγγίζουν τις λεπτές χορδές της ανθρώπινης εμπειρίας – τη μνήμη, την απώλεια, την ελπίδα, το φως που επιμένει.

Για τη Λέσχη μας, η σημερινή εκδήλωση δεν αποτελεί απλώς μια παρουσίαση βιβλίου· αποτελεί μια γιορτή του λόγου, μια συνάντηση ψυχών που πιστεύουν στη δύναμη της λογοτεχνίας να ενώνει και να εμπνέει. Γιατί η ποίηση δεν είναι πολυτέλεια· είναι ανάγκη. Είναι ο τρόπος να θυμόμαστε ότι πίσω από τους ρόλους και τις υποχρεώσεις μας παραμένουμε άνθρωποι που νιώθουν, που αναζητούν, που ονειρεύονται, είναι μια πόρτα διαλόγου με τον εαυτό μας.

κ. Μελαχροινούδη, σας ευχαριστούμε που μας εμπιστευθήκατε για αυτό το όμορφο ταξίδι. Ευχόμαστε η συλλογή σας να βρει τον δρόμο της στις καρδιές των αναγνωστών και να συνεχίσει να γεννά σκέψη, συγκίνηση και δημιουργία. Σας ευχαριστώ θερμά όλους για την παρουσία σας και σας εύχομαι μια βραδιά γεμάτη ποίηση και ουσιαστική επικοινωνία. Και θα ήθελα να κλείσω με έναν στίχο του ίδιου του ποιητή: “τα πουλιά τρώνε από τις χούφτες του”. Γιατί ίσως τελικά αυτή να είναι η ουσία της ποίησης – να απλώνει τα χέρια της με απλότητα και εμπιστοσύνη, και να μας καλεί να πλησιάσουμε».

Φωτεινή Χρηστίδου, «Ο “Σύσσωμος” είναι συλλογή βιωματική, αυτοαναφορική στο περιεχόμενο, ανεπιτήδευτη»

Ακολούθως, η κ. Φωτεινή Χρηστίδου σχολίασε το εξώφυλλο, επιχείρησε έναν αποσυμβολισμό του τίτλου της συλλογής, ενώ προχώρησε και σε μια σύντομη περιδιάβαση στα 3 μέρη της, σχολιάζοντας μεταξύ άλλων:«[…] Ο “Σύσσωμος” είναι συλλογή βιωματική, αυτοαναφορική στο περιεχόμενο, ανεπιτήδευτη, με απλή γλώσσα και πεζολογική στη μορφή. Τη διακρίνει ρεαλισμός, αμεσότητα, στοχαστικότητα, συναίσθημα κι ενσυναίσθηση, ανάδυση και αξιοποίηση της μνήμης, νοσταλγικότητα, χρήση συμβόλων, κριτική διάθεση, ύφος παιγνιώδες κάποτε και άλλοτε σαρκαστικό.

Ως προς τη γλώσσα, ο Μιχάλης αξιοποιεί την ελευθερία που δίνει ο σύγχρονος ποιητικός λόγος για τη χρήση λέξεων και φράσεων της καθημερινότητας. Έτσι, η προφορικότητα, η χρήση όρων ποδοσφαίρου, η διατύπωση ερωτήσεων, ακόμη και η ελευθερία στη στίξη, συμβάλλουν στον ρεαλισμό και στην αμεσότητα που προανέφερα.

Η συλλογή περιλαμβάνει 54 ποιήματα. Διαρθρώνονται σε τρία άνισα μέρη, που περιλαμβάνουν κοινά αλλά και νέα θέματα. Το πρώτο μέρος, με τίτλο: “Έχω χρόνο ακόμα. Αλήθεια, έχεις;”, είναι το περιεκτικότερο, με 31 ποιήματα. Ο τίτλος αποτελείται από δύο προτάσεις, εκ των οποίων η πρώτη είναι μια απόφανση – κρίση, πρωτοπρόσωπη, ενώ η δεύτερη είναι μια ερώτηση σε δεύτερο πρόσωπο, που αμφισβητεί και υπονομεύει τη βεβαιότητα της πρώτης, εν είδει προσωπικής αναρώτησης, ενδεχομένως και αυτοειρωνείας. Με τους στίχους αυτούς κλείνει το ποίημα “έχεις;”, που αναφέρεται στο Vectra του ’88 με τις παλιές δόξες του ποδοσφαίρου, κι αισθητοποιεί τον προβληματισμό για τη φθορά του χρόνου και το πέρασμα από την παιδικότητα στην ενηλικίωση, από την ωριμότητα στη μέση ηλικία. Αρκετά ακόμη ποιήματα αναφέρονται στην αναπόληση της νεότητας, την αντίστιξη ωριμότητας – μέσης ηλικίας, όπως και στον φόβο της ανημπόριας που επίκειται. Ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν τα ποιήματα: “κέρνα Τζορτζ”, με έντονα περιπαικτική διάθεση, “αυτοπροσωπογραφία”, “Χ/Κ”  […]».

[Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την εισήγηση της κ. Χρηστίδου ΕΔΩ].

Φρειδερίκη Φαντίδου-Σιδηροπούλου, «Συνομιλία» ποίησης και μικροδιηγήματος στα ποιήματα του Μ. Μελαχροινούδη

Η κ. Φρειδερίκη Φαντίδου-Σιδηροπούλου φώτισε στη συνέχεια την ποιητική γραφή του κ. Μελαχροινούδη με μία διαφορετική ματιά. Εκκινώντας από μία σύντομη αναφορά στα λογοτεχνικά γένη, τα χαρακτηριστικά της ποίησης και της πεζογραφίας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο είδος του μικροδιηγήματος, ανέδειξε τις ομοιότητες ποιημάτων και μικροδιηγημάτων, δηλαδή τη συντομία, τη λιτότητα στον λόγο, την αμεσότητα, την πυκνότητα των νοημάτων και την ανατροπή στο περιεχόμενό τους. Αυτές τις ομοιότητες επιχείρησε αργότερα να τις εντοπίσει σε ποιήματα του κ. Μελαχροινούδη, ιδίως σε αυτό με τίτλο «Οι φάροι». Μεταξύ άλλων, επισήμανε: «“Μου αρέσουν οι φάροι”, διαβάζουμε στην αρχή. Ο ποιητής κυριολεκτεί. Σε πολλούς ανθρώπους, και όχι μόνο καλλιτέχνες, αρέσουν κυριολεκτικά οι φάροι, σε ζωγράφους, αλλά και αρχιτέκτονες, και φυσικά στους ναυτικούς. Τους φάρους διαφορετικά θα τους δει ο καπετάνιος ενός πλοίου που ταξιδεύει, και μάλιστα με θαλασσοταραχή, διαφορετικά ο μοναχικός φαροφύλακας, ο ναυαγός που ψάχνει με αγωνία και φόβο την ακτή, ο ιστορικός που θέλει να καταγράψει την ιστορία ενός φάρου σε έναν συγκεκριμένο τόπο κ.ο.κ. Η φαντασία μας πλάθει διάφορες ιστορίες και έρχονται στο μυαλό μας βιβλία που διαβάσαμε σχετικά με ναυάγια ή ταινίες σχετικές με τους μεγάλους θαλασσοπόρους…

Ο ποιητής πράγματι κυριολεκτεί; Διαβάζουμε τους επόμενους δύο στίχους: “Είχα κι έχω κι εγώ τέτοιους που έλαμψαν και λάμπουν για μένα. / Στις δυσκολίες κυρίως, εκεί είναι που χρειάζεται το φως τους”. Εδώ ο φάρος πήρε πια τη μεταφορική του σημασία κι έρχονται στο μυαλό μας ο έφηβος και το ίνδαλμά του, ο “φάρος” του, που έριξε φως στον δρόμο του, τον βοήθησε στις δυσκολίες του, τον επηρέασε με τον λόγο του και με το παράδειγμά του.

“Θα ήθελα να γίνω κι εγώ κάποτε φάρος. / Για να ’χω γύρω μου βαρκάκια με πανάκι στο γιαλό και αργότερα / περήφανα βαπόρια να τα θωρώ και να καμαρώνω”. Ο έφηβος έχει μεγαλώσει, εδώ έχουμε τον ώριμο άντρα και την επιθυμία του: να γίνει “φάρος” για τους άλλους, ιδίως για τους μικρούς μαθητές του και από άλλη γωνία πια να καμαρώνει που τα βαρκάκια έγιναν τώρα βαπόρια περήφανα. Πήραν το τιμόνι της ζωής τους στα χέρια τους, ανέλαβαν ευθύνες, έχοντας, ίσως, ως οδηγό, ως ίνδαλμα και “φάρο” τους αυτόν. “Εγώ ο φάρος”.

Ο ποιητής, χρησιμοποιώντας τη λέξη “φάρος”, μας μεταφέρει πια στον κόσμο των ιδεών, των συναισθημάτων και των εικόνων. Ο φάρος με το φως του διώχνει το σκοτάδι, διώχνει τον φόβο από πιθανούς άγνωστους κινδύνους, γεννά την αισιοδοξία και την ελπίδα. Κι εδώ μπορεί ο καθένας να δει διαφορετικά τον “φάρο”. […]».

[Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την εισήγηση της κ. Φαντίδου-Σιδηροπούλου ΕΔΩ].

Λία Πετρίδου, «Το εξώφυλλο της συλλογής “Σύσσωμος” δεν εικονογραφεί απλώς τον έρωτα, αλλά τον κωδικοποιεί μέσα από την ισορροπία ανάμεσα στο σαρκικό και το αφηρημένο»

Το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής βρέθηκε ακολούθως στην ερευνητική προσοχή της κ. Λίας Πετρίδου, ερμηνεύοντάς το σημειολογικά. Ενδεικτικά, σημείωσε: «Το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής “Σύσσωμος” του Μιχάλη Μελαχροινούδη, από τις εκδόσεις Παρατηρητής της Θράκης, αποτελεί ένα εξαιρετικό δείγμα αφαιρετικού σχεδιασμού.

Ξεκινώντας από τη γραμματοσειρά του ονοματεπωνύμου του ποιητή, μπορούμε να σχολιάσουμε πως θυμίζει έντονα τις γραμματοσειρές των παλιών χειροκίνητων τυπογραφείων ή της παραδοσιακής εφημερίδας. Σημειολογικά, αυτό προσδίδει στο βιβλίο ένα κύρος τεκμηρίου. Δεν είναι μια μοντέρνα, απρόσωπη ψηφιακή γραμματοσειρά, αλλά μια επιλογή που κουβαλάει την ιστορικότητα της γραφής. Η τοποθέτηση του ονόματος στην πάνω αριστερή γωνία, είναι λεπτή και διακριτική. Αυτό δείχνει μια αυτοπεποίθηση. Ο δημιουργός δεν χρειάζεται να φωνάξει για να ακουστεί. Η λεπτή γραφή του ονόματος λειτουργεί ως υπογραφή σε έναν πίνακα.

Για τον τίτλο της συλλογής, η επιλογή της γραμματοσειράς είναι έντονη (bold), στιβαρή, με κεφαλαία επιβλητικά γράμματα. Παραπέμπει σε μια αίσθηση σταθερότητας και υλικής υπόστασης που συνάδει με την έννοια του σώματος. Το οπτικό παιχνίδι με το γράμμα “Υ”, το οποίο είναι χρωματισμένο με κόκκινο, σπάει τη μονοτονία του μαύρου και μπορεί να ερμηνευθεί ως αναφορά στην οργανική ένωση δύο μερών.

Το τρίπτυχο λευκό-κόκκινο-μαύρο αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους και πιο αρχετυπικούς χρωματικούς συνδυασμούς στην ιστορία της τέχνης, της οπτικής επικοινωνίας και της σημειολογίας. Το λευκό φόντο προσφέρει έναν καθαρό χώρο, τη σελίδα που περιμένει να γραφτεί, επιτρέποντας στα υπόλοιπα στοιχεία να αναπτυχθούν. Το μαύρο προσδίδει σοβαρότητα, οριστικότητα και τη σταθερότητα του τυπωμένου λόγου. Το κόκκινο, ωστόσο, είναι το κυρίαρχο σημείο αναφοράς. Συμβολίζει το αίμα, το πάθος, τη ζωτική ορμή και τη σάρκα. Η χρήση του κόκκινου στο σχήμα και στο γράμμα “Υ” δημιουργεί μια οπτική γέφυρα, υποδηλώνοντας ότι η ποίηση αυτή πηγάζει από την εσωτερική θερμότητα και τη συναισθηματική ένταση του σώματος.

Το κεντρικό γραφιστικό θέμα αποτελείται από μια αφηρημένη, οργανική κόκκινη φόρμα, πάνω στην οποία τίθεται μια αφαιρετική γραμμική απεικόνιση. Οι μπλεγμένες γραμμές υποδηλώνουν την αγκαλιά και την απόλυτη ένωση δύο μορφών, αποδίδοντας οπτικά την έννοια του “σύσσωμου” (ολόκληρου, ενιαίου). Το σχήμα της κόκκινης κηλίδας θυμίζει ανθρώπινο κορμό ή εσωτερικό όργανο, ενισχύοντας τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του έργου. Οι γραμμές είναι τόσο μπερδεμένες που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις πού τελειώνει το ένα σώμα και πού αρχίζει το άλλο, οπτικοποιώντας με ακρίβεια τη λέξη “Σύσσωμος”, δηλαδή δύο σώματα που γίνονται ένα ενιαίο σύστημα. Η απουσία λεπτομερειών επιτρέπει στον αναγνώστη να προβάλλει τις δικές του αισθήσεις πάνω στο σχήμα, μετατρέποντας το εξώφυλλο από μια απλή εικόνα σε έναν ανοιχτό συμβολισμό της ανθρώπινης επαφής.

Το εξώφυλλο της συλλογής “Σύσσωμος” δεν εικονογραφεί απλώς τον έρωτα, αλλά τον κωδικοποιεί μέσα από την ισορροπία ανάμεσα στο σαρκικό και το αφηρημένο, αντανακλώντας ακριβώς την ένταση που συναντάμε στην ποίηση του Μιχάλη Μελαχροινούδη.

Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει και στο χαρτί του εξωφύλλου, καθώς αντιπροσωπεύει την υψηλή ποιότητα των εκδόσεων Παρατηρητής της Θράκης».

Βήθη Κανούτα, «Μελετώντας τις δύο συλλογές του Μιχάλη Μελαχροινούδη, κοινό χαρακτηριστικό των περισσοτέρων ποιημάτων είναι ο βιωματικός χαρακτήρας των ερεθισμάτων που τον εμπνέουν»

Οι αναγνώσεις ποιημάτων που ακολούθησαν από τις κ. Αιμιλία Δράτσα-Δάγκαλη και Κωνσταντία Κοσμά διάνθισαν την εκδήλωση, με την κ. Βήθη Κανούτα να λαμβάνει τον λόγο στη συνέχεια, εμπλουτίζοντας τις αναγνώσεις με μερικές ακόμη και από την πρώτη συλλογή του κ. Μελαχροινούδη, «Εν αρχή ην ο λόγος» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, 2021). Η ίδια επιχείρησε μάλιστα και μια αναζήτηση κοινών θεματικών-μοτίβων που εντοπίζονται και στις δύο συλλογές του, διακρίνοντας κυρίως τα μοτίβα του χρόνου, τη μορφή της μάνας και τον ρόλο του πατέρα. Μεταξύ άλλων, επισήμανε: «Στη συλλογή “Εν αρχή ην ο λόγος”, όπως δήλωσε ο ίδιος ο Μιχάλης Μελαχροινούδης, τα ποιήματα είναι γραμμένα σε διαφορετικές χρονικές φάσεις της ζωής του, με θεματολογία όμως σταθερή. Ο χρόνος, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, τα αγαπημένα πρόσωπα, όπως η μάνα, η καθημερινότητα, η οικογένεια, όπως ο ρόλος του πατέρα, ο έρωτας, ο καθημερινός μόχθος, τα παιδιά, η δουλειά του και οι επιδράσεις της πάνω του, αυτά είναι τα θέματα που την απασχολούν και περιέχονται στα ποιήματα της συλλογής […].

Βλέπουμε, λοιπόν, μελετώντας τις δύο συλλογές του Μιχάλη Μελαχροινούδη ότι κοινό χαρακτηριστικό των περισσοτέρων ποιημάτων είναι ο βιωματικός χαρακτήρας των ερεθισμάτων που τον εμπνέουν. Έτσι, εντόπισα ανάμεσα στα ποιήματα κάποια από τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται, καθώς φαίνεται ότι έχουν εγχαραχτεί ως βιώματα-εμπειρίες της προσωπικής του ιστορίας και των δικών του κομβικών στιγμών και παράλληλα  συνομιλούν μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται. […]

Στις δύο ποιητικές συλλογές του Μιχάλη Μελαχροινούδη, όπως διαπιστώνουμε, ένας αριθμός ποιημάτων έχει χαρακτήρα αυτοβιογραφικό. Αυτό σημαίνει ότι είναι φυσικό ο ποιητής να επανέρχεται σε θέματα-μοτίβα που τον κινητοποιούν, τον συγκινούν, τον εκφράζουν και τον εμπνέουν. Ωστόσο, κάθε φορά, η ματιά του είναι διαφορετική, τρυφερή, όπως το θέμα του χρόνου, ή νοσταλγική, όπως η ανάμνηση της μάνας αλλά και με ενσυναίσθηση, όπως ο ρόλος του ως πατέρας, που βλέπει τα παιδιά του να μεγαλώνουν και να ανοίγουν τους δικούς τους δρόμους».

[Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την εισήγηση της κ. Κανούτα ΕΔΩ].

Βαθύτατα συγκινημένος, με την ολοκλήρωση των ομιλιών και των αναγνώσεων έλαβε τον λόγο ο ποιητής Μιχάλης Μελαχροινούδης –μετά και από έναν σύντομο χαιρετισμό στην αρχή της εκδήλωσης–, περιγράφοντας τις καταβυθίσεις του στα κύματα των λέξεων, ενώ αφιέρωσε την εκδήλωση στην κ. Βήθη Κανούτα, καθηγήτριά του στα μαθητικά του χρόνια, έναν από τους δικούς του «φάρους», αφιερώνοντάς της το σχετικό του ποίημα από τη συλλογή, ενώ ακολούθησε γόνιμος διάλογος και συζήτηση με τους παρευρισκόμενους.

Από πλευράς μας, ευχαριστούμε από καρδιάς την κ. Κοντοπούλου και την κ. Κανούτα καθώς και τα μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης, και τον κ. Γκόζη, που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασαν με τη ζεστή «θεσσαλονικιώτικη» αγκαλιά τους τον κ. Μελαχροινούδη και τον «Σύσσωμό» του, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη συγκεκριμένη εκδήλωση.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.