Στις αβεβαιες μερες που μας αναλογουν

«Τίποτα δεν είναι βέβαιο· και γι’ αυτό κι η ευθύνη κάθε λαού και κάθε ατόμου στην άμορφη, αβέβαιη εποχή μας είναι πιο, παρά ποτέ, μεγάλη. Γιατί σε τέτοιες αβέβαιες, γεμάτες πιθανότητες εποχές, η συνεισφορά του λαού και του ατόμου μπορεί νάχει ανυπολόγιστη αξία», έγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης.

Ναι, πράγματι, «τίποτα δεν είναι βέβαιο». Και να σας  πω την αλήθεια, σαν να τον φαντάζομαι τώρα  τον Κρητικό συγγραφέα  να κάθεται σ’ ένα καφενεδάκι, σε έναν μαχαλά στην Κομοτηνή, να κοιτάζει τον ουρανό που αλλάζει κάθε δευτερόλεπτο και να κουνά το κεφάλι: «Έλα μωρέ, μην περιμένεις σταθερότητα από την εποχή· άλλαξε η μόδα, αλλάξαν κι οι καιροί».

Γιατί η αβεβαιότητα που ζούμε, βλέπεις, είναι σαν τον θρακιώτικο βοριά: άλλοτε φέρνει ψύχρα που σε τσιγκλάει, άλλοτε καθαρίζει τον αέρα και βλέπεις μακριά μέχρι τα απέναντι βουνά… Έτσι και σήμερα. Άλλες μέρες λες: «πού πάμε με αυτά που ζούμε;», κι άλλες βρίσκεις κουράγιο και λες: «ε, θα πάμε παρακάτω, δεν θα μας φάει ο άνεμος».

Κι εκεί έρχεται ο Καζαντζάκης και σου λέει πως ακριβώς τώρα, μέσα σ’ αυτό το μπερδεμένο τοπίο και την αναμπουμπούλα, έχεις την πιο μεγάλη ευθύνη. Όχι από αυτές που σε βαραίνουν σαν τσουβάλι με στάρι – αλλά από τις άλλες, τις όμορφες, που σε σηκώνουν. Γιατί σε τέτοιες εποχές, λέει, η πράξη ενός ανθρώπου μπορεί να ’χει ανυπολόγιστη αξία. Μια κουβέντα του, μια στάση του, μια μικρή απόφαση που μπορεί να  αλλάξει το ρεύμα.

Κι αυτό, εδώ που τα λέμε, το ξέρει καλά ο κάθε  Θρακιώτης. Στην αβεβαιότητα μεγάλωσε. Με ποτάμια που φουσκώνουν όποτε θυμηθούν, με σύνορα που αλλάζουν ιστορία και με ανθρώπους που έμαθαν να κρατούν γερά. Να σηκώνουν μανίκια, να βοηθούν τον τόπο και να λένε «θα το παλέψουμε και σήμερα. Όπως το παλεύουμε τόσα χρόνια…».

Ευθύνη σήμερα μπορεί να είναι κάτι απλό: να κρατήσεις την ψυχραιμία σου όταν οι άλλοι τσακώνονται στα καφενεία, στις τηλεοράσεις και στο ίντερνετ. Να πεις μια κουβέντα παρηγοριάς στον φίλο σου που ξύπνησε στραβά. Να δώσεις τόπο στο λεωφορείο, να χαμογελάσεις στην υπάλληλο που κάνει τη βάρδιά της και σε κοιτά με δυο μάτια κουρασμένα. Να βάλεις κι εσύ ένα λιθαράκι στο να γίνει η μέρα λίγο πιο ανθρώπινη.

Γιατί η εποχή, όσο κι αν γκρινιάζουμε, δεν είναι «τέρας». Είναι καραβάνι που το σπρώχνουμε όλοι μαζί. Κι αν φυσάει και μπάζει  από παντού, τι να κάνουμε; Θα τραβήξουμε τα ζωνάρια λίγο πιο σφιχτά, θα ανάψουμε και μια μικρή φωτιά καλοσύνης, σαν αυτές που έκαιγαν παλιά οι γιαγιάδες μας στις αυλές, για να ζεστάνουν τα χέρια.

Και στο κάτω κάτω, μέσα στην αβεβαιότητα κρύβεται κι ένα καλό: αφού τίποτα δεν είναι βέβαιο, τότε μπορεί να γίνει και κάτι όμορφο. Μπορεί να αλλάξει ο καιρός – κι ας τον σατιρίζουμε. Μπορεί να γίνει το απίστευτο. Μπορεί ο καθένας μας να αφήσει ένα αποτύπωμα στη μέρα. Κι αυτό, όπως θα ’λεγε κι ο Καζαντζάκης, έχει αξία που δεν μετριέται.

*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το ιστορικό μυθιστόρημα «Οίκαδε…» (εκδ. Βιβλιοπωλεία Δημητριάδη, Αλεξανδρούπολη 2022).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.