Η γυναικοκτονια στη Διαλαμπη δεν συνεβη «καπου αλλου»

Ο τόπος τέλεσης ενός εγκλήματος, πολύ δε περισσότερο της δολοφονίας ενός ανθρώπου, δεν αλλάζει ούτε την βαρύτητά του εγκλήματος, ούτε το πόσο αυτή κάθε φορά σοκάρει.

Στην περίπτωση δε των γυναικοκτονιών ακόμα περισσότερο δεδομένου ότι ο κύριος λόγος του εγκλήματος σχετίζεται άμεσα με το φύλο και τις «πεποιθήσεις» (sic) που κάποιος/οι, ελπίζουμε λίγοι, μπορεί να διατηρούν σε σχέση με αυτό.

Ωστόσο η γυναικοκτονία της 44χρονης συμπολίτισσάς μας – μετράμε τουλάχιστον 10 το 2026 έως τώρα σε πανελλαδικό επίπεδο – έρχεται να μας υπενθυμίσει το δυστυχώς προφανές, ότι η βία και η έμφυλη, συμβαίνει παντού και συμβαίνει και δίπλα μας, ακόμα και αν θεωρούμε ότι είναι κάπου μακριά από εμάς.

Και αυτό ακριβώς είναι ίσως το πιο δύσκολο να αποδεχτούμε. Ότι πίσω από τις πόρτες σπιτιών που προσπερνάμε καθημερινά μπορεί να εξελίσσονται καταστάσεις βίας, φόβου και ελέγχου, οι οποίες είτε δεν γίνονται αντιληπτές είτε, ακόμη χειρότερα, γίνονται αντιληπτές αλλά αντιμετωπίζονται ως μια «οικογενειακή υπόθεση».

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μάλιστα, η επίσημη ενημέρωση της Αστυνομίας αναφέρει ότι ο φερόμενος ως δράστης είχε συλληφθεί ήδη από το 2022 για ενδοοικογενειακή απειλή σε βάρος της ίδιας γυναίκας. Και αυτή η πληροφορία δεν μπορεί παρά να γεννά ερωτήματα. Όχι για εύκολη απόδοση ευθυνών πριν ολοκληρωθεί η έρευνα, αλλά για το κατά πόσο το σύστημα προστασίας μπορεί πράγματι να λειτουργήσει προληπτικά, όταν έχουν ήδη εμφανιστεί σημάδια και περιστατικά βίας. Πολύ δε περισσότερο όταν το θύμα, η γυναίκα έχει καταγγείλει το περιστατικό και έχει πράξει τα «δέοντα».

Γιατί η αντιμετώπιση των γυναικοκτονιών δεν μπορεί να αρχίζει μετά τη δολοφονία. Χρειάζεται να προηγούνται δομές που να μπορούν να εντοπίσουν τον κίνδυνο, να προστατεύσουν ουσιαστικά τα θύματα, να παρακολουθούν τις καταγγελίες και να εξασφαλίζουν ότι μια γυναίκα που ζητά βοήθεια δεν θα μείνει τελικά μόνη απέναντι στον άνθρωπο που την απειλεί. Στην περιοχή μας υπάρχουν δομές, υπάρχουν και φορείς στις οποίες μπορεί κάθε γυναίκα, κάθε παθούσα και παθών να απευθυνθεί. Είναι ωστόσο αρκετά; Εκ του αποτελέσματος κρίνουμε πως όχι.

Και χρειάζεται κάτι ακόμη, εξίσου δύσκολο: να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο ως κοινωνία αντιλαμβανόμαστε την έμφυλη και την ενδοοικογενειακή βία. Να πάψει το «τι γίνεται μέσα σε ένα σπίτι» να θεωρείται υπόθεση αποκλειστικά εκείνων που ζουν μέσα σε αυτό. Να μην ψάχνουμε εκ των υστέρων τι «πήγε στραβά», αλλά να αναγνωρίζουμε εγκαίρως τα σημάδια και να παρεμβαίνουμε.

Η γυναικοκτονία στη Διαλαμπή δεν συνέβη «κάπου αλλού». Συνέβη εδώ. Και αυτή η εγγύτητα οφείλει να μας κάνει όχι απλώς να σοκαριστούμε για μερικές ημέρες, αλλά να απαιτήσουμε πιο αποτελεσματική προστασία, περισσότερη πρόληψη και μηδενική ανοχή απέναντι σε κάθε μορφή έμφυλης βίας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.