Ο Σπυρος Παπουτσης, ο πρωτος διευθυντης του «Παρατηρητη της Θρακης», στην αιωνιοτητα της μνημης
Χαίρε συνέπεια του ανεπίστρεπτου
τήρησες κατά γράμμα τους νεκρούς.
Κική Δημουλά, «Χαίρε ποτέ»
Ο εκπαιδευτικός και δημοσιογράφος Σπύρος Παπουτσής έφυγε από τη ζωή για τον κόσμο της ατελεύτητης ελευθερίας και του συμπαντικού ρεπορτάζ, σύμφωνα με ανακοίνωση στον προσωπικό του λογαριασμό στο fb στις 14 Σεπτέμβρη, την ημέρα του Σταυρού, ημέρα, που σύμφωνα με τα θεολογικά της συμφραζόμενα, ταυτίζεται τόσο με τον θάνατο, τον σταυρό, όσο και με την Ανάσταση, το συντελεσμένο νίκος επί του Άδου.
Η 14η Σεπτέμβρη του 2025 καταχωρήθηκε όμως στη μνήμη και ως ημέρα λύπης τόσο για την εκπαιδευτική και τη δημοσιογραφική οικογένεια του νομού μας όσο και για σύνολη την κοινωνία της Ροδόπης, την οποία ο Σπύρος Παπουτσής υπηρέτησε με κάθε τρόπο που μπορούσε, διδάσκοντας στα εκπαιδευτήρια της Κομοτηνής, αλλά και δημοσιογραφώντας σε εφημερίδες και, κυρίως, στα τοπικά κανάλια, όπου μέσω ποικίλης ονομασίας εκπομπών –«Πρόσωπα και θέματα», «Διάλογοι» είναι δυο εξ αυτών– παρουσίαζε θέματα πολιτικής αλλά και θέματα των γραμμάτων και του πολιτισμού, εστιάζοντας κυρίως στα βιβλία που υπέγραφαν ροδοπίτες συγγραφείς. Μια από τις τελευταίες εκδηλώσεις του στον δημόσιο χώρο, ήταν η διοργάνωση της έκθεσης της φλωρινιώτισσας εικαστικού Κωνσταντίνας Βαλερά, το 2013, την οποία ανέλαβε προσωπικώς και διεκπεραιώθηκε με απόλυτη επιτυχία.
Ακολούθως χώρος της προσωπικής του έκφρασης κατέστη ο λογαριασμός του στο fb, όπου σχολίαζε με τα εξαιρετικά του ελληνικά, και πάντοτε με αίσθηση του χιούμορ τα πολιτικά και πολιτιστικά τεκταινόμενα στη χώρα, στην Κομοτηνή μας, στη Φλώρινα.
Ο Σπύρος Παπουτσής γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1937 στο Αρμενοχώρι της Φλώρινας, με το οποίο ο ομφάλιος λώρος που τον συνέδεε δεν αποκόπηκε ποτέ, όπως διαβεβαιοί και η δημόσια ομάδα «Αρμενοχώρι αγαπημένο μας χωριό» στο fb, και ο δημόσιος αποχαιρετισμός από τους συντοπίτες και τον Παντελή Πρωΐτση, που ανάρτησε μια σειρά φωτογραφιών από τα παιδικά του χρόνια καθώς και από την ενήλικη ζωή του.
Ο Σπύρος, όπως τον προσφωνούσαμε, είχαμε την τύχη να είναι ο πρώτος διευθυντής της εφημερίδας μας, του «Παρατηρητή της Θράκης», που άρχισε να εκδίδεται στις 5 Σεπτεμβρίου 1990, «με 8 σελίδες», όπως σημειώνει ο ίδιος στο fb, καταγράφοντας ότι σήμερα οι σελίδες του είναι πολλές.
Το δυστυχές είναι ότι ενώ ο Σπύρος Παπουτσής υπηρέτησε με συνέπεια τη δημοσιογραφία, η έρευνα στον διαδικτυακό χώρο για την ανέρευση μιας κάποιας συνέντευξης ή ενός πορτραίτου του ουδέν απέδωσε.
Με τον Σπύρο, εκτός της εφημερίδας, μας συνέδεσε αργότερα ο Γιώργος, ο γιος του με την Ντικρανουχή(Ντίκη) Γκουμουσιάν-Παπουτσή, διακεκριμένος μουσικός και μαθητής μας στα χρόνια της εκπαιδευτικής μας θητείας, μέσω του οποίου και ανταλλάσαμε χαιρετισμούς.
Τον Σπύρο που αποχαιρετούμε όμως σήμερα εμείς, ήδη αποχαιρέτισαν με κείμενά τους, στην ενημερωτική του ιστοσελίδα εφημερίδα ΡΟΗ NEWS ο δημοσιογράφος κ. Σάκης Αντωνίου, και στο fb οι φίλοι εκπαιδευτικοί κ. Γιάννης Στρούμπας και Γιώργος Κεραμυδάς, τα κείμενα των οποίων ακολούθως φιλοξενούμε.
Ι. Σάκης Αντωνίου[1]
Ήταν άνθρωπος με βαθιά προοδευτικές ιδέες και υψηλής αισθητικής λόγο
Βαθιά θλίψη προκάλεσε η είδηση της αποδημίας εις Κύριον του συνταξιούχου εκπαιδευτικού και δημοσιογράφου Σπύρου Παπουτσή.
Ο αείμνηστος με καταγωγή από τη Φλώρινα, βρέθηκε στην Κομοτηνή από τα πρώτα χρόνια της εκπαιδευτικής του πορείας συνδέοντάς την με τον τόπο και τους μεταπολιτευτικούς σταθμούς του.
Ήταν άνθρωπος με βαθιά προοδευτικές ιδέες και υψηλής αισθητικής λόγο.
Για πολλά χρόνια παρουσίασε στο τοπικό κανάλι της Κομοτηνής πολιτικές εκπομπές οι οποίες χαρακτηρίζονταν πάντα από την εμβρίθεια της σκέψης του, τον μειλίχιο λόγο του και την επίμονη ανάδειξη σοβαρών κοινωνικών ζητημάτων. Όλα τα υπέγραφε με άποψη. Κείμενά του επίσης δημοσιεύτηκαν στον τοπικό τύπο.
Μέχρι το τέλος μοιράζονταν σκέψεις και μνήμες με ανθρώπους που εκτιμούσε.
Στη σύζυγο και στον γιο του θερμά συλλυπητήρια.
Ας είναι το χώμα ελαφρύ…
ΙΙ. Γιάννης Στρούμπας, εκπαιδευτικός, ποιητής
Υποστήριξε τις πολιτικοκοινωνικές και τις ανθρωπιστικές του αξίες με συνέπεια, ήθος, αλλά και αγάπη για τον τόπο
Με τον εκπαιδευτικό Σπύρο Παπουτσή συνυπήρξαμε για 6 χρόνια στους διαδρόμους του 4ου Δημοτικού Σχολείου Κομοτηνής. Ήμουν μαθητής και ήταν δάσκαλος. Δεν συνέβη ποτέ να είναι ο δάσκαλος της δικής μου τάξης, όμως υπήρχε ένας δεσμός, καθώς με τον πατέρα μου ήταν φίλοι.
Τα ενδιαφέροντα του Σπύρου Παπουτσή ήταν πολύ ευρύτερα απ’ όσα ευνοούνται για να εκδηλώνονται εντός των σχολικών χώρων. Υποστήριξε τις πολιτικοκοινωνικές και τις ανθρωπιστικές του αξίες με συνέπεια, ήθος, αλλά και αγάπη για τον τόπο.
Προσωπικά, του χρωστώ ευγνωμοσύνη για τη γενναιοδωρία του, καθώς αγκάλιασε τις πρώτες μου ποιητικές εκδηλώσεις, προβάλλοντάς τες προτού καν αποκτήσουν αυτές εκδοτική υπόσταση. Στον σύνδεσμο στο 1ο σχόλιο τα «Πρόσωπα και θέματα» της 22/3/2005. Πρώτη «ποιητική» εμφάνιση στην τοπική τηλεόραση πριν από 20 ολόκληρα και πλέον χρόνια.
Δάσκαλε, σ’ ευχαριστώ. Καλό σου ταξίδι.
ΙΙΙ. Γιώργος Κεραμυδάς, συντ. εκπαιδευτικός
Ο Σπύρος Παπουτσής είχε το προνόμιο να προκαλεί το ενδιαφέρον ως ομιλητής
Τον Σπύρο Παπουτσή, τον θυμάμαι από το 1977, όταν διορίστηκα δάσκαλος στο Ν. Ροδόπης. Τότε που ο Σύλλογος Δασκάλων έκανε τις συνελεύσεις του στον κινηματογράφο ΠΟΑΛΑ. Κομματικές παρατάξεις δεν υπήρχαν! Οι υποψήφιοι έγραφαν το όνομά τους σε έναν πίνακα και από εκεί διαλέγαμε. Ήταν από τους πιο δραστήριους και με καλό λόγο! Τότε, ακόμη δεν ξέραμε την ιδεολογία του καθενός. Ο Σπύρος Παπουτσής είχε το προνόμιο να προκαλεί το ενδιαφέρον ως ομιλητής. Τον προσέχαμε, τον ακούγαμε, τον ακολουθούσαμε…
Μετά άλλαξαν πολλά… γίναμε σοφότεροι! Εξυπνότεροι δεν ξέρω αν γίναμε!
Καλό σου ταξίδι συνάδελφε… Αιωνία σου η μνήμη… Καλό Παράδεισο στην Αιώνια Ζωή… Συλλυπητήρια στην οικογένειά του…
IV. Τελευταίο, παραθέτουμε άρθρο του που φιλοξενήσαμε στην εφημερίδα μας το 2017, με τίτλο « Κομοτηνή, πόλις οικουμένη, ευδαίμων και μεγάλη».[2]
Κομοτηνή, πόλις οικουμένη, ευδαίμων και μεγάλη. Και δεν είναι, βέβαια, μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά της πόλης μας… Μακάρια και συνάμα θορυβώδης, εντυπωσιάζει με την καθημερινή της κίνηση. Κάθε φορά που κατεβαίνω από τα βόρεια… «προάστια», λόγω της κατοικίας μου, απολαμβάνω την ανεμελιά και τη νωχελικότητα των συμπολιτών μου και θαυμάζω τη διάχυτη ευτυχία τους.
Η πρώτη ανθρώπινη «συστάδα», μετά την πρώην Αγροτική Τράπεζα, αναλύει εμβριθώς την καθημερινότητα… Δίπλα τους, μια μικρή ομάδα συνταξιούχων, των «υψηλών» ταμείων, διαταράσσει τη μονοτονία. Αλλιώς θα νόμιζε κανείς πως βρίσκεται σε χώρο εργασίας. Κατεβαίνοντας τη Συντάγματος Κρητών είναι αδύνατο να αντισταθείς και να μη στρίψεις δεξιά, στον χώρο πάνω από τα δημόσια ουρητήρια, διότι το πολύβουο ανθρώπινο «σμήνος» προκαλεί και σε προσκαλεί… Εκεί υπάρχει το αδιαχώρητο. Νωχελικοί φοιτητές παίζουν τάβλι και κουβεντιάζουν χαλαρά. Και σε κάποια τραπεζάκια μερικά άτομα, μιας ιδιότυπης ελίτ συνταξιούχων, υπογραμμίζουν με νοσταλγία παλιές … συγγένειες.
Και μπαίνουμε στην πλατεία… Στη δεξιά μεριά, κατεβαίνοντας, δηλώνεις αδυναμία για κάποια… ταξινόμηση. Δέχεσαι πως ένα πλήθος ανείπωτων αποχρώσεων έχει κάνει κατάληψη. Και μια τέτοια κατάσταση πάντοτε είναι εκτός ελέγχου. Στις άλλες πλευρές της πλατείας η κατάσταση είναι ελεγχόμενη και θυμίζει τους χαροκόπους που χρειάζονται τις ανάσες τους, ύστερα από τη μεγάλη… γιορτή. Διότι, στην Κομοτηνή κάθε μέρα έχουμε γιορτή. Υπάρχουν και ορισμένα στέκια όπου μερακλήδες συνταξιούχοι πίνουν από τις 10 μέχρι τις 12 τα ούζα τους. Κάθε μέρα… «Έλα να πιείς ένα ούζο μαζί μας», με προσκαλούν. Ειλικρινά, ντρέπομαι να καθίσω τέτοια ώρα. Το θεωρώ πρόκληση. Αλλά, τους απαντώ πως βιάζομαι και κάπου … πηγαίνω. Συνεχίζοντας προς τη Βενιζέλου και μέχρι το τέλος της, μετά τη Λέσχη Κομοτηναίων, το ίδιο απαράλλαχτο φαινόμενο. Κάθε περιγραφή θα ήταν μονότονη επανάληψη…
Αυτό το θέμα με απασχολεί εδώ και τρία χρόνια και το ερευνώ. Συζήτησα με πολλούς «ειδικούς», μαγαζάτορες, σερβιτόρους, επίμονους παρατηρητές των γεγονότων της πόλης, αναλυτές. Αλλά και με κάθε άνθρωπο που μπορεί να κάνει μια εκτίμηση. Είχαμε την ίδια άποψη. Στην Κομοτηνή, μέχρι το μεσημέρι κινείται ένα πλήθος ανθρώπων γύρω στις 2500 με 3000 καθημερινά. Σ’ αυτόν τον αριθμό υπολογίσαμε και τη συνολική λειτουργία της αγοράς, των καφενείων και των καταστημάτων που βρίσκονται στους παράδρομους. Κι επειδή δεν έχω αίσθηση της νυχτερινής ζωής, ένας ειδήμων συνομιλητής υπολόγισε πως η κίνηση του 24ώρου φτάνει στις 15.000 άτομα. Αλλά ο αριθμός αυτός είναι εντυπωσιακός για μια πόλη σαν την Κομοτηνή, αφού εκτός από τους 10.000 φοιτητές, που δεν βρίσκονται κιόλας συνέχεια στους δρόμους, ο άλλος κόσμος είναι ή… πρέπει να είναι, εργαζόμενος, ή άνεργος και κάπου αλλού να διαχειρίζεται τα προσωπικά του προβλήματα. Έτσι, γνωρίζοντας και την κοινωνία της πόλης μας, καταλήξαμε σε κάποια συμπεράσματα. Την πόλη επισκέπτεται μεγάλος αριθμός ανθρώπων από τα χωριά, μια και οι αγρότες δεν είναι πια… αγρότες και πως οι άνθρωποι της μειονότητας έχουν εγκαταλείψει τα απομονωμένα μαγαζιά και για να θεωρούνται in, όπως είπε χαρακτηριστικά ο φίλος μου, έρχονται στα κεντρικά μαγαζιά της πόλης. Κι όλα αυτά εν μέσω μεγάλης οικονομικής κρίσης, η οποία είναι απότοκος μιας βαθιάς και πολυεπίπεδης κοινωνικής κρίσης.
Μπήκα στην οδό Μιχαήλ Καραολή, αγκάλιασα με το βλέμμα και τη σκέψη μου το γνώριμο χρώμα της παλιάς Κομοτηνής κι ενώθηκαν οι προβληματισμοί μου μ’ αυτούς που κουβαλάν οι γειτονιές. Γιατί τα σπίτια και τα άλλα στοιχεία της πόλης μιλάνε κι αυτά, όταν, βέβαια, υπάρχουν κοινοί κώδικες… Ανηφόρησα μ’ ένα αίσθημα αποσυμπίεσης για την άλλη Κομοτηνή. Της ανθρώπινης επαφής με απλούς ανθρώπους, γνωστούς και άγνωστους. Και με τους άγνωστους… γνωριζόμαστε και μιλάμε με πολλή ζεστασιά και ψάχνουμε τα αίτια… της ευδαιμονίας και της δυστυχίας. Αυτές οι δυο έννοιες δεν απέχουν και πολύ μεταξύ τους. Είναι δίπλα, συνταιριασμένες. Και πήγε ο νους μου και σ’ άλλες πόλεις. Μα κι εκεί, σχεδόν, τα ίδια παρατηρούνται. Σκέφτηκα πως αν ήταν άλλες εποχές θα μιλούσαμε για το Βυζάντιο της παρακμής. Αλλά, δεν το είπα σε κανένα. Πώς να σκιάσεις το δικαίωμα στο όνειρο;
Ντίκη, Γιώργο, θερμά συλλυπητήρια.
Kαλό Παράδεισο Σπύρο, την αγάπη όλων μας κι ευγνωμοσύνη για όσα μας προσέφερες, αλλά και όσα προσέφερες στον τόπο μας.
[1] Ο τίτλος του άρθρου του Σάκη Αντωνίου είναι: «Έφυγε από τη ζωή ο εκπαιδευτικός και δημοσιογράφος Σπύρος Παπουτσής». Απόκειται στη διεύθυνση: https://roinews.gr/%ce%ad%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b5-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7-%ce%b6%cf%89%ce%ae-%ce%bf-%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%ce%b7/
[2] https://www.paratiritis-news.gr/gnomes/komotini-polis-oikoumeni-evdaimon-kai-megali/
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
