«Πυξιδες» αναγνωσης της ποιησης του Μιχαλη Μελαχροινουδη
Το καταφύγιο που προσφέρει η ποίηση είναι συχνά αθέατο και αθόρυβο∙ μια κρυφή παρηγοριά που συνδυάζει την απλότητα με την πολυπλοκότητα, την αμεσότητα με την αινιγματικότητα. Η ελλειπτικότητα και η συμπύκνωσή της δεν είναι στείρες τεχνικές, αλλά τρόποι να αποκαλυφθεί το ανείπωτο, να ειπωθούν όσα δεν χωρούν στη ροή του καθημερινού λόγου. Οι λέξεις, στον στίχο, δεν είναι ποτέ τυχαία τοποθετημένες, αλλά η μία αντλεί δύναμη από την άλλη, οι συνδυασμοί τους γεννούν νοήματα που ξεφεύγουν από την κοινή χρήση τους. Αυτός ο δεξιοτεχνικός «χορός» των λέξεων άλλοτε γαληνεύει και άλλοτε αναταράσσει τον αναγνώστη, προκαλώντας «φουρτούνες» στον νου και τα συναισθήματά του.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η ιδέα μιας απόλυτης και μοναδικής ερμηνείας μοιάζει όχι μόνο αδύνατη αλλά και δεσποτική. Η ποίηση ανθίσταται εξάλλου στο μονοσήμαντο, στο οριστικό. Το διαχρονικό ερώτημα «τι εννοεί εδώ ο ποιητής;» ίσως δεν χρειάζεται ποτέ να λάβει μια οριστική απάντηση. Η ποίηση αφήνει περιθώριο για την προσωπική ανάγνωση, για την ελευθερία της ερμηνείας, για τον διάλογο ανάμεσα στον δημιουργό και στον αναγνώστη. Έτσι, κάθε ποίημα γίνεται ένας ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει διαφορετικά σε κάθε αναγνωστική εμπειρία.
Τη διαλογικότητα αυτή της ποίησης μάς υπενθύμισε ο Μιχάλης Μελαχροινούδης, εκπαιδευτικός, Διευθυντής του 3ου Δημοτικού Σχολείου της Χίου και δεινός περιπατητής στον κόσμο των λέξεων –από την πένα του οποίου κυκλοφορούν δύο ποιητικές συλλογές: «Εν αρχή ην ο λόγος» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, 2021) και «Σύσσωμος» (εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, 2024)–, πριν από περίπου έναν μήνα, με την παρουσίαση της δεύτερης συλλογής του στη Χίο (βλ. σχετικά εδώ). Εκεί, με εκλεκτούς συνομιλητές, μας υπενθύμισε πως η ποίηση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως πεδίο «αναγνωστικών δεσμών» ή υποχρεωτικών νοημάτων, αλλά ως αφορμή για ελεύθερη αναμέτρηση, για διάλογο, για κοινή πορεία στον κόσμο των στίχων.
Δύο άξιοι συνοδοιπόροι στην ποίηση του Μιχάλη Μελαχροινούδη, και ιδίως στη δεύτερη συλλογή του, υπήρξαν η κ. Πηνελόπη Μιχαλακοπούλου, γλωσσολόγος, εικαστικός και ποιήτρια, και ο κ. Κώστας Ζαφείρης, ιστορικός, συγγραφέας και ποιητής, «ζωοδότης» του Συλλόγου Φίλων της Βιβλιοθήκης Κοραή Χίου και μέλος της Ομάδας Φίλων της Ποίησης στη Χίο, που εκδίδει το περιοδικό «Σείστρο».
Με τις εισηγήσεις τους κατέθεσαν δύο πολύτιμες «πυξίδες», για να περιηγηθούμε στα μονοπάτια της νέας συλλογής του κ. Μελαχροινούδη, δύο «εργαλεία» που δεν περιορίζουν, αλλά ανοίγουν ορίζοντες, φωτίζοντας πτυχές που ίσως έμεναν αφανείς σε μια μοναχική ανάγνωση. Οι εισηγήσεις αυτές είναι πλέον διαθέσιμες ολόκληρες και στη διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας μας:
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
