Η Συλλογη Διηγηματων «Τρυπα στο ταβανι» στην Κομοτηνη

Μικρές ιστορίες διαφορετικών ανθρώπων και καταστάσεων, μία από τις οποίες αφορά και την Κομοτηνή, περιλαμβάνει η Συλλογή Διηγημάτων «Τρύπα στο ταβάνι» της Αλέκας Πλακονούρη, που επέστρεψε το απόγευμα της Τετάρτης 19 Μαρτίου στην πόλη των φοιτητικών της χρόνων, την Κομοτηνή, για να παρουσιάσει το δεύτερο βιβλίο της στην Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής.

Η κ. Πλακονούρη λίγο πριν την παρουσίαση του βιβλίου της μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής για τα διηγήματά της, την συγγραφική της διαδικασία, αλλά και για την επιστροφή της στην Κομοτηνή, όπου μαζί με την φοίτησή της στη Νομική είχε και την πρώτη της επαφή με τη θεατρική τέχνη.

Ο λόγος στην ίδια λοιπόν…

Επιγράμματα ζωής

ΠτΘ: Η τελευταία σας συλλογή διηγημάτων τιτλοφορείται «Τρύπα στο ταβάνι». Πείτε μας λίγα  λόγια  για τη  συλλογή.

Α.Π.: Η  συλλογή  διηγημάτων «Τρύπα  στο ταβάνι» είναι το δεύτερο βιβλίο μου,  αποτελείται από  διηγήματα μικρής μορφής, με ποικίλα θέματα. Είναι κάτι σαν εφέ της ζωής, σαν κινηματογραφικές σεκάνς, που ωστόσο περιέχουν ολοκληρωμένες και ολόκληρες ιστορίες και από θεματική άποψη και  από εκφραστική αισθητική. 

Φανταστείτε  το δηλαδή κάτι σαν ολοκληρωμένες ταινίες μικρού μήκους ή σαν επιγράμματα ζωής. Ο  τίτλος ο οποίος ξενίζει ίσως κάπως, προέρχεται  από το ομώνυμο διήγημα  «Τρύπα  το ταβάνι», είναι και  λιγάκι υπαινικτικός ενός γενικότερου  χαρακτηριστικού του βιβλίου, όπου πολλοί από τους ήρωές μου γίνονται με τον τρόπο  τους οι καταλύτες, ώστε να καταργήσουν  κοινωνικά πρότυπα, έμφυλα στερεότυπα, καταπιεστικές κανονικότητες, που  λειτουργούν δυσχερώς με το άτομο και καθένας με τον τρόπο του αγωνίζεται να ανοίξει μια τρύπα σε αυτές τις καταστάσεις που το πιέζουν και το αλλοτριώνουν και  να απελευθερωθεί. Πολλές φορές κι  από τον ίδιο του τον εαυτό να απελευθερωθεί.

Μικρές ολοκληρωμένες ιστορίες

ΠτΘ: Είναι επομένως  αυτή η κοινή  συνισταμένη όλων των διηγημάτων κ.Πλακονούρη;

Α.Π.: Υπάρχει με  τον έναν ή τον άλλο  τρόπο σε όλα τα διηγήματα. Ωστόσο η θεματολογία διαφέρει γιατί άλλα βασίζονται σε προσωπικά μου βιώματα, άλλα είναι ιστορίες οι οποίες έχουν  φτάσει προφορικά  σε μένα  και υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι διαχείρισης, άλλα είναι τελείως μυθοπλασίες, με μια λοξή  ματιά στην καθημερινότητα, άλλα είναι στιγμές μεγάλου κεφιού, και  χιουμοριστικά, σε άλλα υπάρχει ένα είδος διαλόγου με την ιστορία, γιατί  είναι ένα θέμα το οποίο με απασχολεί, το πώς εμείς τα άτομα ζούμε και συναλλασσόμαστε στη μεγάλη υποσκιά των ιστορικών  γεγονότων, που ορίζουν ένα παλίμψηστο και την ίδια στιγμή είμαστε και θύτες και θύματα, και την διαμορφώνουμε  την ιστορία και  διαμορφωνόμαστε από αυτήν.

Με τόσο μικρή μορφή  διηγήματος πρώτη φορά καταπιάστηκα και έγινε και  κάπως συγκυριακά.  Ωστόσο, είναι πάρα  πολύ δύσκολο  να γράψεις ένα  διήγημα μικρής μορφής που  σε δυο σελίδες να πει μια ιστορία ολοκληρωμένα.  Η ταχύτητα είναι κάτι που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Βέβαια εγώ δεν ξεκίνησα  από αυτό. Ξεκίνησα από τη δική μου ανάγκη να πω με λίγες λέξεις μια ολοκληρωμένη ιστορία.  Πολλές φορές εμάς που γράφουμε διηγήματα, μας λένε άντε και ένα μυθιστόρημα τώρα να γράψεις κι εκεί  εγώ λίγο χαμογελάω και λέω ότι δεν είμαστε σαν αυτούς που κάνουν ταινίες μικρού μήκους γιατί δεν υπάρχουν οικονομικοί πόροι και συνήθως το δεύτερο, το τρίτο βήμα είναι να κάνουν και μια ολοκληρωμένη ταινία.

Διαλέγουμε το διήγημα γιατί είναι το θέμα που μας υποβάλει τη μορφή. Δηλαδή  αν κάποιος συγγραφέας διηγηματογράφος αποφασίσει να επιλέξει  ένα θέμα που θα του επιβάλει μια μεγαλύτερη μορφή, βεβαίως  θα το κάνει και σε αυτούς συγκαταλέγομαι κι εγώ.

ΠτΘ: Το εξαιρετικό εξώφυλλο κ. Πλακονούρη ποιος το έχει επιμεληθεί;

Α.Π.: Είναι από  ένα πίνακα του Μοντιλιάνι και μου αρέσει  να υπάρχει μια αισθητική επιλογή που δικαιώνει σε κάποιο βαθμό τον χαρακτήρα του βιβλίου. Συνήθως με τα εξώφυλλα των βιβλίων μου ασχολούμαι  εγώ. Εγώ επιλέγω τι θα έχουν, σε συνεργασία βέβαια με τον γραφίστα που έχει την ευθύνη από τον εκδοτικό οίκο,  στη συγκεκριμένη περίπτωση  τη γραφίστρια του Κέδρου. Είναι και  ένα κομμάτι που μου αρέσει να ασχολούμαι και το κάνω με πάρα πολύ  μεγάλο κέφι.

Θετική ανταπόκριση από το κοινό

ΠτΘ: Από πλευράς αναγνωστών για αυτή τη συλλογή τι σχόλια εκλαμβάνετε;

Α.Π.: Έχω πάρα πολύ θετικά σχόλια και αυτή η ανατροφοδότηση που γίνεται και στις παρουσιάσεις βιβλίων  και μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι πολύ  σημαντικό για έναν άνθρωπο που γράφει, γιατί η συγγραφή είναι μοναχική  διαδικασία και πραγματικά δεν ξέρεις πόσο ακουμπάει και τα συναισθήματα και τη νοητική  σφαίρα των  αναγνωστών σου.

Η επαφή και η συζήτηση που ανοίγει με τους  αναγνώστες και τα συναισθήματα που εκφράζονται είναι για μένα πολύ αναζωογονητικά και εμψυχωτικά, γιατί ανεξαρτήτως των προθέσεων  που έχεις εσύ όταν κάθεσαι και  γράφεις στο γραφείο σου,  υπάρχουν πολλές  διαφορετικές αναγνώσεις ενός έργου  τέχνης κι εκεί  ακριβώς είναι και το  ενδιαφέρον κι εγώ δέχομαι όλες τις διαφορετικές οπτικές, οι οποίες δικαιώνουν  τη θεωρία που λέει  ότι όσοι  αναγνώστες υπάρχουν, άλλα τόσα  λογοτεχνικά έργα υπάρχουν.

Ωστόσο αυτές οι διαφορετικές αναγνώσεις και τα συναισθήματα τα οποία επικοινωνούν,  πολλές φορές φωτίζει και το δικό σου  έργο με διαφορετική ματιά,  με διαφορετική εμβέλεια και εμβρίθεια,  την οποία εσύ  δεν  την  είχες φανταστεί όταν καθόσουν και έγραφες και είναι και λιγάκι  ψυχοθεραπευτικό τελικά το πώς το διαβάζει ο άλλος για σένα, γιατί σου φωτίζει πράγματα.

Επιστροφή στην Κομοτηνή

ΠτΘ: Πώς αισθάνεστε για την επιστροφή στην Κομοτηνή;

Α.Π.: Αισθάνομαι   πολύ  μεγάλη  χαρά  και  συγκίνηση.  Η  παρουσίαση  θα  γίνει στη Δημοτική  Βιβλιοθήκη  στην  Τσανάκλειο, στον χώρο που  εγώ ορκίστηκα τελειώνοντας τη Νομική, γιατί γίνονταν εκεί οι ορκωμοσίες. Επιστρέφω λοιπόν ως συγγραφέας στον χώρο που ορκίστηκα ως νομικός που ποτέ δεν έγινα, γιατί εγώ δεν  ασχολήθηκα ποτέ με τα επαγγέλματα της νομικής.

Τα βιώματά μου από την Κομοτηνή είναι πάρα  πολλά  και  πλούσια,  έζησα πέντε ολόκληρα χρόνια στην Κομοτηνή, είχαμε πολύ  μεγάλη αλληλεπίδραση εμείς οι φοιτητές τα χρόνια εκείνα, μιλάμε για τη δεκαετία του ’80,  με την τοπική κοινωνία.

Ο πολιτιστικός μας σύλλογος ο Φοιτητικός Όμιλος Θεάτρου Κινηματογράφου στον  οποίο  συμμετείχα νομίζω ότι έχει  αφήσει μέσα στον χρόνο το πολιτιστικό του αποτύπωμα στην Κομοτηνή, καθώς με τις προβολές που έκανε μια φορά την εβδομάδα στον κινηματογράφο Αστέρια με επιλεγμένες ποιοτικές ταινίες, ανοίξαμε  δρόμους και αυτό ήταν πολύ εκτιμητέο και αλληλεπιδραστικό με την τοπική κοινωνία.

Θέλω να πιστεύω  ότι κι εμείς οι  φοιτητές τους καιρούς εκείνους βάλαμε το δικό  μας  λιθαράκι φέρνοντας από τα δικά μας βιώματα, από τα μεγάλα αστικά κέντρα, από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ό,τι πιο  καινούργιο υπήρχε και μετοικίζοντάς το στην τοπική κοινωνία η οποία το εκτίμησε και το  εγκολπώθηκε.

ΠτΘ: Η  Κομοτηνή υπάρχει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο  μέσα στη  συλλογή  αυτή των διηγημάτων;

Α.Π.: Ναι,  υπάρχει σε ένα  διήγημα συγκεκριμένο με το τίτλο «Αποδημητικά»,  που περιγράφει τη φοιτητική μου εμπειρία και είναι και  τελείως  συμβολικός ο τίτλος γιατί τα αποδημητικά  φεύγουν  αλλά γυρνάνε πάντα. Και  κάπως έτσι  είναι κι εμένα η επιστροφή μου ξανά  τώρα  εδώ. 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.