Ενα αορατο νημα…

Νόβισαντ, Τέμπη, Βόρεια Μακεδονία.

Ένα ταγκό θανάτου με την διαφθορά. Ένας λυγμός που γίνεται βροχή, γίνεται καταιγίδα και ο κόσμος γεμίζει τους δρόμους, γεμίζει τις πλατείες, γεμίζει τις πόλεις, γεμίζει τις ψυχές του και φωνάζει, μην μας σκοτώνετε άλλο. Φύγετε. Και η κραυγή γίνεται απαίτηση, γίνεται τραγούδι, οι νεκροί κατεβαίνουν στους δρόμους, κατεβαίνουν στις πλατείες, παίρνουν τους ζωντανούς από το χέρι και τους οδηγούν. Πανικόβλητοι κυβερνητικοί, σιδερωμένοι δικαστικοί, οικονομικοί ολιγάρχες που πλούτισαν από το μπετόν των δρόμων, στέκονται και βλέπουν έντρομοι τον λαό. Που βγήκε να υπερασπιστεί το ακροτελεύτιο 120, που βγήκε να πει πως δεν με εκπροσωπείτε πια.

Και αυτή η βαλκάνια τραγωδία, αυτό το βαλκάνιο έγκλημα μετουσιώνεται σε μια βαλκάνια ωδή για την αλήθεια και την δικαιοσύνη. Κι’ ένα ματωμένο χέρι, μια ματωμένη γροθιά υψώνεται γιατί ο λαός δεν θέλει άλλο να πεθαίνει χωρίς αιτία, δεν θέλει να πεθαίνει για να αυξάνουν τα κέρδη τους οι λίγοι. Και αυτή η εξέγερση αγγίζει τα μέσα των ανθρώπων, γίνεται η κάθε μέρα τους. Γιατί όλοι ξέρουν πια πως θα μπορούσαν οι ίδιοι να είναι σ’ ένα τραίνο, σε ένα κλαμπ βρώμικο, σε έναν σταθμό. Και όλοι πια ξέρουν πως το κράτος έπρεπε να τους φυλάει από την πιθανότητα της μαύρης ώρας. Και οι κυβερνώντες απεφάνθησαν. Εχθρός λαός.

Αλλά όταν ο λαός κατάλαβε πως οι φύλακες τον θεωρούσαν εχθρό σηκώθηκε. Και τώρα κανείς δεν μπορεί να τους σώσει. Θα πληρώσουν, όσα τεχνάσματα και αν σκαρφιστούν. Γιατί οι ασεβείς επιτέθηκαν στους νεκρούς και στο πένθος των ζωντανών. Και δεν ήξεραν ότι κανείς δεν συγκρούεται με τους νεκρούς και το πένθος.

Τόσο τυφλωμένοι ήταν από την εξουσία τους. Και άρχισε ο λαός να θυμάται τους ποιητές του. Άρχισε να διαβάζει δυνατά τους στίχους. Και άρχισε να περπατά πάλι στους παλιούς δρόμους τους γεμάτους με μνήμες. Και να συνάζεται στο Σύνταγμα κουβαλώντας την γενέθλια μνήμη. Γιατί οι εξουσιαστές λησμόνησαν την μνήμη του λαού. Λησμόνησαν πως όταν προσβάλλεις τους νεκρούς γίνεσαι ο ίδιος νεκρός, γίνεσαι άψυχος, γίνεται σάπιος. Όλα τα λησμόνησαν οι εξουσιαστές και τα μόνα όπλα που τους είχαν μείνει πια ήταν βία και η συκοφαντία. Αλλά και αυτά λίγα ψωμιά είχαν ακόμη.

Ένα αόρατο νήμα δένει τα Βαλκάνια. Και αυτό το αόρατο νήμα, το ματωμένο νήμα δεν θα ησυχάσει αν δεν ηττηθεί, αν δεν συντριβεί η Ύβρις. Και οι θλιβεροί εξουσιαστές το ξέρουν αυτό, αλλά δεν μπορούν να κάνουν κάτι για να το αποφύγουν. Χρόνια τώρα είχαν μάθει πως έτσι γίνεται η δουλειά. Και αν γίνει καμιά στραβή ε θα την πληρώσουν 2, 3 χαμηλοί.

Αλλά τώρα αυτό δεν ισχύει. Τώρα ξέρουν πως πρέπει να φύγουν ταπεινωμένοι, πως πρέπει να πληρώσουν, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν. Θα πνιγούν μέσα στην αλαζονεία  τους. Θα διαλυθούν μέσα στο εγώ τους. Μα δεν μπορούν να αλλάξουν. Ξέρουν ότι αυτό το αόρατο νήμα θα τους σφίγγει όλο και περισσότερο. Μα δεν μπορούν να το σπάσουν. Γιατί το κρατούν οι αήττητοι νεκροί. Δεν έχουν πια ούτε το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ήττα. Το αρνήθηκαν στον εαυτό τους. Κανείς δεν θα κλάψει για αυτούς τους διεφθαρμένους.

Υ.Γ. Ο ανασχηματισμός; Μια θλιβερή κωμικοτραγική λεπτομέρεια, ένα ανέκδοτο που δεν βγάζει γέλιο.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.