Ο θανατος και… οι αθανατοι

Στα εικονοστασάκια του δρόμου

….

Δεν ξέρω αν αναφέρονται

σε κάποιον που σκοτώθηκε

ή σε κάποιον που σώθηκε

Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Πιστοποιητικά θνητότητας

Οφείλουμε, ως Πολιτεία και ως Κοινωνία, να προσέχουμε πώς χειριζόμαστε το θέμα του θανάτου, είτε πρόκειται για φόνο, είτε για αυτοκτονία, είτε για δυστύχημα.

Ο άνθρωπος είναι εκ κατασκευής θνητός κι ως εκ τούτου ο θάνατος σημαίνει το τέλος της ατομικής ύπαρξης αλλά σηματοδοτεί και το όριο της εξουσίας του ανθρώπινου είδους επί της Μοίρας.

Το θέμα αυτό δεν άπτεται πολιτικών, συντηρητικών ή προοδευτικών προσεγγίσεων, καθώς πρόκειται για κατεξοχήν ζήτημα Πολιτισμού.

Συνωμοσίες και μέτωπα, κόμματα και ηγέτες οφείλουν να σέβονται το θάνατο, ιδίως τον βίαιο και απρόκλητο, νέων αθώων ανθρώπων γιατί η ηθική στάση προηγείται των όποιων ιδεολογημάτων.

Από την αποχή των κυβερνητικών στις διαδηλώσεις για τους νεκρούς στα Τέμπη μέχρι την απουσία τριών πρώην πρωθυπουργών κι ενός πρώην προέδρου της δημοκρατίας από την κηδεία του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη προκύπτει μία στρεβλή αντίληψη, που συνδέει το θάνατο με πολιτικό κόστος κι όχι με ιερότητα κοινού πεπρωμένου.

Ο «νέος κόσμος κι ο νέος άνθρωπος» που επαγγέλονται οι μεν και οι δε, σε καμμία περίπτωση δεν συνάδει με την Ύβρη της ασέβειας προς τους νεκρούς, όλους τους νεκρούς κι όχι μόνον τους «δικούς τους», που συχνά τους τιμάνε με μεγαλοστομίες.

Εκτός αν ορισμένοι πολιτικοί νομίζουν αφελώς ότι είναι «αθάνατοι» στην ιστορία και στη μνήμη του λαού.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.