Εικονες απο ενα Καμπινγκ Φαναριου που χαθηκε

Μπορεί να ανακτήσει την χαμένη του αίγλη;

Τα τελευταία χρόνια, οι μόνες φορές που ακούμε για το Κάμπινγκ Φαναρίου είναι τα προβλήματα που αφορούν το άνοιγμά του, και οι διαμαρτυρίες από τους κατασκηνωτές για την λειτουργία του, που τίθεται συνεχώς υπό αίρεση.

Όλη αυτή η αβεβαιότητα, και η σταδιακή απαξίωση των τελευταίων ετών, έχει σαν αποτέλεσμα το κάμπινγκ να βρίσκεται σε ένα από τα χαμηλότερα, αν όχι το χαμηλότερο σημείο που βρέθηκε ποτέ, σε αντίθεση με τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας και της ακμής του, όταν έσφυζε από ζωή και νεανικές φωνές.

Άλλωστε σε κάποια φάση ήταν ένα από τα πιο γνωστά κάμπινγκ στα Βαλκάνια, έχοντας κατασκηνωτές από την γύρω περιοχή αλλά και όλη την Ευρώπη, που σταματούσαν για λίγο ή περισσότερο, και γνώριζαν τις ομορφιές του τόπου.

Ο ΠτΘ μίλησε με μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους, κάποιοι από τους οποίους μένουν σε αυτό, με κάποιες διακοπές, από τη στιγμή που άνοιξε, και έχουν ζήσει μοναδικές στιγμές σε αυτό.

Μια περιοχή που έσφυζε από ζωή

Από την πρώτη χρονιά που λειτούργησε το Κάμπινγκ Φαναρίου, το 1975, κατασκηνώνει σε αυτό η κ. Χαρίκλεια Αγγελίδου, όταν στήθηκαν μόλις 10 με 12 σκηνές στην αλάνα μπροστά στην παραλία, κυρίως από φοιτητές και άλλους νέους.

Σιγά σιγά στο κάμπινγκ ξεκίνησαν να λειτουργούν εστιατόρια, σούπερ μάρκετ, καφετέριες κ.α. στη δεκαετία του ’80, ένα μπαράκι στην παραλία, και μια σειρά από άλλες παροχές, όπως γήπεδα κτλ.

Υπήρχαν παράλληλα και κουζίνες, όπου μπορούσαν να μαγειρεύουν, μεγάλοι ψύκτες, ακόμα και γιατρός για το κάμπινγκ, με τους υπαλλήλους να προσλαμβάνονται από τον ΕΟΤ.

«Έζησα εδώ ανελλιπώς μέχρι το 1991, εδώ μεγάλωσε η μεγάλη μου η κόρη, είχε πάρα πολλή νεολαία, με τους περισσότερους με σκηνές» σημείωσε, με τα τροχόσπιτα τότε να είναι σπάνια και συνήθως κατασκηνωτών από το εξωτερικό.

Όπως θυμήθηκε η κ. Αγγελίδου, εκείνο τον καιρό υπήρχαν πολλοί επισκέπτες στο κάμπινγκ από Πολωνία, Ρουμανία, Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία και πολλές άλλες χώρες, με το κάμπινγκ να γεμίζει σε βαθμό που έμπαινε πινακίδα έξω που έλεγε πως το κάμπινγκ είναι πλήρες. «Είχε πάρα πολλή δραστηριότητα, κάτι που συνδυαζόταν με την πάρα πολύ έντονη νυχτερινή ζωή που υπήρχε στο Φανάρι» σημείωσε, όπου κατέβαινε και διασκέδαζε όλη η Κομοτηνή και πολλοί από την Ξάνθη.

Είχε ντίσκο, τα «Καλάμια» έξω από το Φανάρι, μπουζούκια στην είσοδο του χωριού, το «Μαραμπού», τον «Αίμο» μια πολύ ωραία παμπ-μπαρ, ένα μπαράκι που λεγόταν Stone κοντά στο τουριστικό, και αρκετά beach bar, που δούλευαν βράδυ, με πολλά live.

Μάλιστα τότε το κάμπινγκ άνοιγε στις 1 Μαΐου και έκλεινε τον Οκτώβριο, με πολλούς κυνηγούς να μένουν σε αυτό τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο.

Όλοι στις σκηνές

Το 1984 ήρθε στο κάμπινγκ για πρώτη φορά η κ. Βίκυ Κάρρα, που τόνισε πως υπήρχαν πολλές παροχές, ενώ γενικότερα το Φανάρι εκείνες τις εποχές είχε πολύ νεανικό κόσμο, όχι μόνο στο Κάμπινγκ, που σταδιακά όμως μειώθηκε, και πλέον δεν υπάρχει ουσιαστικά και νυχτερινή ζωή.

Μέσα στο κάμπινγκ, οι περισσότεροι ήταν με μια σκηνή, ένα ψυγείο καλυμμένο με ομπρέλα, ένα τραπεζάκι πτυσσόμενο και καρέκλες, και γινόταν όλοι μια μεγάλη οικογένεια.

Μέχρι το 1990 τα τροχόσπιτα ήταν ελάχιστα, με τους περισσότερους να χρησιμοποιούν σκηνές. Στη συνέχεια κάποιοι το τόλμησαν, γιατί ήταν πιο άνετη η διαβίωση, να κρατούν τα ρούχα τους, ενώ ήταν και πολύ πιο ασφαλές, ιδιαίτερα όταν χτυπούσαν τα μπουρίνια την περιοχή.

Προσέλκυε κόσμο από τον οικισμό

Ένας από τους κατασκηνωτές στο κάμπινγκ είναι ο κ. Φώτης Νικολάου που είχε την ντίσκο Μαραμπού το 1989. Όπως θυμήθηκε πολύς κόσμος από το κάμπινγκ πήγαινε τότε και χόρευε εκεί.

Αναφέρθηκε δε στις καμπίνες που υπήρχαν στην παρακείμενη πλαζ, (όπου σήμερα ανακατασκευάζεται ο χώρος για το οικοτουριστικό πάρκο) στις οποίες πλήρωνες 2 δραχμές, είχε ένα σνακ μπάρ, το οποίο ήταν αποκλεισμένο με σύρμα από την παραλία του κάμπιγκ, παρόλο που αρκετοί ήταν αυτοί που πηδούσαν το σύρμα για να μην πληρώνουν είσοδο στο κάμπινγκ.

Μέσα στο κάμπινγκ κατά καιρούς δούλεψε και μάρκετ, το οποίο είχε λογικές τιμές.

Η σταδιακή φθορά

Όσο το κάμπινγκ λειτουργούσε υπό την αιγίδα του ΕΟΤ, λειτουργούσε υποδειγματικά, σαν ένα από τα καλύτερα στα Βαλκάνια, εξυπηρετώντας πολλούς κατοίκους της Κομοτηνής και της Ξάνθης.

Όταν όμως ουσιαστικά ο ΕΟΤ σταμάτησε να το διαχειρίζεται, παραχωρήθηκε στον Δήμο Αιγείρου, όμως υπήρχε αβεβαιότητα πολλές χρονιές και σιγά σιγά απαξιώθηκε πλήρως, με πολλές θέσεις να μένουν κενές και να έχουν πέσει σε αχρηστία.

Συνολικά το κάμπινγκ έχει 120 θέσεις για τροχόσπιτα και ακόμα 100 για σκηνές, παρόλο που μόνο 80 μόνιμοι κατασκηνωτές αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε αυτό με μεγάλο του κομμάτι να μένει αναξιοποίητο.

Ανάγκη να μην απαξιωθεί

Ο κ. Παύλος Αναστασιάδης, από την Ξάνθη, που έχει μόλις μια δεκαετία στο κάμπινγκ, παρατήρησε πως βλέπει κατασκηνωτές που μεγάλωσαν παιδιά στο κάμπινγκ, και τώρα μεγαλώνουν εγγόνια.

Τόνισε δε πως τόσο η φύση, όσο και η θάλασσα, που είναι καλύτερη από αυτές της Ξάνθης, ενώ έφερε ως παράδειγμα για το μέλλον του Κάμπινγκ Φαναρίου το παλιό Κάμπινγκ Μυρωδάτου, το οποίο έχει μείνει για διάφορους λόγους κλειστό για χρόνια και έχει απαξιωθεί πλήρως.

Η αβεβαιότητα που επικρατεί όλα αυτά τα χρόνια στο Φανάρι, μαζί με τη σύμπτυξη της περιόδου έχει αρχίσει να αποτρέπει και πολλούς παλιότερους να επιστρέψουν, ενώ και φέτος το κάμπινγκ ήρθε και μένει σε μια καλή κατάσταση χάρη στην προσωπική εργασία και το χρόνο των κατασκηνωτών.

Εξέφρασε δε τον φόβο πως οι υποψήφιοι επενδυτές δεν θα προχωρήσουν, όπως έγινε και στο Μυρωδάτο, και θα πρέπει όλοι να δουλέψουν προς την κατεύθυνση της οριστικής λύσης, που θα μπορέσει να προσελκύσει και επισκέπτες της περιοχής από το εξωτερικό.

Ανάσα ακόμα για τους ανθρώπους της Ροδόπης και της Ξάνθης

Είκοσι χρόνια, έχοντας μεγαλώσει τρία παιδιά στο κάμπινγκ, βρίσκεται σε αυτό ο κ. Νίκος Κολάτσος, με τον ίδιο, και πολλούς άλλους κατασκηνωτές, να αποτελεί το μόνο σημείο στο οποίο μπορούν να κάνουν ουσιαστικές διακοπές μιας και δεν μπορούν να απομακρυνθούν για μεγάλο διάστημα από την εργασία τους (ιδιαίτερα ελεύθεροι επαγγελματίες).

Όλα αυτά τα χρόνια, όπως εξήγησε, έχουν γίνει φίλοι, γνωστοί, και συνεργάζονται ώστε να μείνει το κάμπινγκ σε καλή κατάσταση, και με την κατάργηση των υποδομών, συμβάλλουν στο να κινείται η αγορά του Φαναρίου.

Αντίθετα ο μετασχηματισμός σε all inclusive δεν θα βοηθήσει την τοπική ανάπτυξη, αντίθετα θα μπλοκάρει το κάμπινγκ και για άλλες λειτουργίες.

Υπέρ της διαμόρφωσης για ΑμεΑ

Μια κίνηση που θεωρούν οι κατασκηνωτές πως θα βοηθήσει και την περιοχή και το κάμπινγκ, ώστε να μπορέσει να αποτελέσει το σημείο αναφοράς που ήταν στο παρελθόν, είναι και η πρόταση που είχε γίνει από τον ΠΕΡΠΑΤΩ, να παραχωρηθεί μέρος του ώστε να διαμορφωθεί κατάλληλα και να μπορέσει να αξιοποιηθεί για ένα διαφορετικό είδος τουρισμού.

Ο ΠΕΡΠΑΤΩ έχει προτείνει ένα βιώσιμο έργο συμπεριληπτικού τουρισμού σε θερινές εγκαταστάσεις κάμπινγκ με ποικίλα χαρακτηριστικά όσον αφορά τις εγκαταστάσεις/τους χώρους διαμονής (μόνιμοι, ημιμόνιμοι, αυτόνομες σκηνές κλπ.) και τις μορφές τουρισμού (ψυχαγωγικός και θεραπευτικός) αλλά πάντα με βασικό κοινό χαρακτηριστικό την προσβασιμότητα, το οποίο μπορεί να αναπτυχθεί και στο κομμάτι του κάμπινγκ το οποίο αυτή τη στιγμή μένει αναξιοποίητο.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.