―Σε ρεαλιστικό σκηνικό χώρο, σε  αίθουσα του Δικαστικού Μεγάρου Κομοτηνής

Ενίοτε η πόλη μας ξαφνιάζει. Θετικά. Πηγαίνοντάς μας προς τα εμπρός. Αυτό συνέβη και με την παράσταση του «Κατηγορούμενου» του Βρετανού Τζέφρεϋ Άρτσερ που ανέβηκε σε τρεις συνεχόμενες παραστάσεις σε αίθουσα του Δικαστικού Μεγάρου Κομοτηνής, όπου σημειώθηκε το αδιαχώρητο, υποδηλώνοντας ότι το έργο  πρέπει να ξαναπαιχτεί τόσο για τους Κομοτηναίους όσο  και για τους φοιτητές της Νομικής Σχολής Κομοτηνής, και στο πλαίσιο  της συγκριτικής δικονομίας, αλλά και  άλλους πολλούς λόγους:

1ον Γιατί φέρει στο προσκήνιο και στον δημόσιο χώρο –προσθέτοντας στο σχετικό θεματικό ρεπερτόριο, το οποίο στην Κομοτηνή ξυπνά μνήμες από τον  «Φονιά» του Μήτσου Ευθυμιάδη και τον «Μίκαελ Κόλχαας» του Χάινριχ  φον Κλάιστ– τον προβληματισμό για την αντικειμενικότητα της απόδοσης της δικαιοσύνης, για την οποία ακόμη κι αν υπάρχουν οι καλύτεροι δικονομικοί κανόνες, αυτή  υπηρετείται από ανθρώπινα υποκείμενα και στηρίζεται στην κρίση τους. Πολύ περισσότερο που το συγκεκριμένο έργο αναφέρεται στο δίκαιο της Μεγάλης Βρετανίας και τον θεσμό της εκεί λειτουργίας  των ενόρκων, με τον συγγραφέα να ομνύει στις δυο ομάδες δικηγόρων, της υπεράσπισης και της κατηγορούσας αρχής, με ασύλληπτη μαεστρία∙ εντούτοις προσφυώς ο Άρτσερ αφήνει ανοικτή τη δυνατότητα αθώωσης ή ενοχής του κατηγορούμενου στους θεατές-ενόρκους, συμπεριλαμβάνοντας στο κείμενό του δυο λύσεις,  υπαινισσόμενος το δύσβατο μονοπάτι της ανθρώπινης αλήθειας.

2ον Γιατί ενορχηστρώθηκε σκηνικά άψογα από  τη σκηνοθέτη Χρύσα Ιωαννίδου  και τη λαμπρή ομάδα των δικηγόρων και των δικαστικών υπαλλήλων που έπαιξαν στην παράσταση, με τέτοια ποιότητα και σκηνικό ήθος,  που ο θεατής είχε την αίσθηση ότι παρευρισκόταν σε δίκη με τον μακρύ χρόνο της συντομευμένης εντούτοις  παράστασης να συνεισφέρει στην αίσθηση αυτή, και  ο θεατής να βιώνει τη δύσκολη σε νοητικό επίπεδο πρόκληση προσήλωσης και  προσοχής στον λόγο που εκφωνείται και πρωταγωνιστεί σε μια δίκη,  ο οποίος  απαιτεί προσήλωση  και  στα περικείμενα του λόγου, και πολύ περισσότερο όταν αυτά αφορούν σε μια θεατρική παράσταση.  

Η προαναφερθείσα  λαμπρή ομάδα που υπηρέτησε την παράσταση, πλην της σκηνοθέτιδας Χρύσας Ιωαννίδου, αποτελούνταν από τους: Ελένη Κλωνίδου, Σοφία Μιχαλιτσούδη, Ελισάβετ Τσιτσιγιάννη, Λίνα Μπίτσου, Ελένη Πορπόδη, Ισμήνη Στεργιαννίδου, Μπουράκ Χασάν, Καντίρ Εμίν, Χαράλαμπο Ψεμματάκη, Μαίρη Αϊδίνογλου, Στέλιο Κουσίδη και Ευαγγελία Κόλα, ενώ αφετηριακή στην πραγμάτωση της ιδέας ήταν η συμβολή της Χριστίνας Σόφτα και του ηθοποιού Σεραφείμ Γιολδάση. 

3ον Για την παραχώρηση αίθουσας εντός του Δικαστικού Μεγάρου,  που υποδηλώνει εξαιρετικά για τους υπηρετούντες δικαστικούς λειτουργούς και  την ανθρωποκεντρική τους προσέγγιση στον θεσμό που υπηρετούν και  τις δομές που τον στεγάζουν.

Ως χορηγοί της παράστασης καταγράφονται:  ο Δικηγορικός Σύλλογος Ροδόπης,  ο Σύλλογος Δικαστικών Υπαλλήλων Νομού Ροδόπης,  η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Νέας Γενιάς του ακούραστου, λίαν αποτελεσματικού και πανταχού παρόντος Γιάννη Κυριαζή,  η 2K Project και η ΛΕΑΔ Ροδόπης, ήτοι ο  Λογαριασμός Ενίσχυσης και Αλληλοβοηθείας Δικηγορών Ροδόπης.

Συγχαρητήρια σε όλους, και εις άλλα καλά…

Υγ.:  Στους θεατές θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο και σε επίπεδο θεατρικής παίδευσης  ένα δίφυλλο με τους ρόλους και τα ονόματα των εξαιρετικών ερασιτεχνών ηθοποιών, τους οποίους ως πρόσωπα μεν γνωρίζουμε, αλλά για τη συγκεκριμένη  απόδοσή τους και τον μόχθο που κατέβαλαν  οφείλουμε να  επαινούμε. 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.