Χρονια κι εκεινα… Σαν τα φτερα…

 
Ευχαριστιέµαι τους παιχνιδισµούς της µνήµης… Στην ηλικία που βρίσκοµαι άλλωστε, στα τελευταία απ’ τα νεόδµητα που προηγούνται των … άντα, υπάρχουν ακόµα παλιοί γείτονες, παλιές αυλές, µονοκατοικίες λαχανιασµένες που αντιστέκονται στους νέους δρόµους που επιχειρεί το γένος µου… Επιδοτήσεις δεν πρόλαβα κι ό,τι γνωρίζω από αποζηµιώσεις, φράγµατα κι αντιπαροχές είναι όσα ακούµπησαν µε τα χρόνια στις πλάτες των ανιόντων µου και τα οικογενειακά µπαούλα… Χάρη σ’ αυτά, βρίθει το σπίτι από εποχές…
 
Ρίσκο µεγάλο, η νιότη, δεν αντιλέγω… Ο νεότερος πολιτισµός, άλλωστε, σε διασώζει, υπό όρους µονάχα… Όσο περπατηµένο κι αν σε νοµίσεις, σ’ όσες κουβαριασµένες γεωγραφίες κι αν επιχείρησες να ξεγλιστρήσεις, πάντοτε θα υπάρχουν «άκρες» στον κόσµο που να µην µπορείς να κάνεις αλλιώς, παρά µόνον να τις διαβάσεις σε κάποιο κιτρινισµένο χαρτί ή να τις αισθανθείς στο δέρµα χάρη σε κάποια κόκκινα γυαλιστερά γοβάκια που σέρνουν στις σόλες τους, την καταγωγή σου…
 
Απ’ αυτά, λοιπόν, κι απ’ άλλα τόσα συµφραζόµενα µετρώ τα ισόγεια και τους ορόφους που µε χώρεσαν στο µποστάνι των Νοτίων… Μάρτης του ενιαυτού, κι εγώ θυµάµαι την άνοιξη του ’95 οπόταν και αποχαιρετούσα τους πρώτους και τελευταίους, ίσως, παιδικούς φίλους που έκανα ποτέ… Το νοιώθω, σήµερα, στις µυρωδιές της κουζίνας κάθε που τηγανίζεται ο γαύρος, µα και στα γραπτά ξενύχτια της εφηβείας που διασώθηκαν µε τον καιρό… Τότε που λαχανιασµένη η ύπαρξή µου περνούσε ανάµεσα από σταθµούς κι ερειπωµένα λιµάνια, αναζητώντας µιαν κάποια ασφαλή µονιµότητα… Το νοιώθω µιας και διαβάζω το γράµµα ενός φίλου που µ’ ενηµερώνει πως έφτασε η ώρα να καταταγεί στο στρατό… Εκείνος θα πάρει το δρόµο που πήρα κι εγώ, πριν από 20 περίπου χρόνια… Θα διασχίζει την Ελλάδα, βουτώντας από λίγο κάθε φορά, στην άγρια δύση και τ’ αλµυρά µελτέµια που ενώνουν τις δυο µας θάλασσες… Ώστε να καταλήξει στην Καλαµάτα, να φορέσει το χακί µπερεδάκι και µαζί την υποµονή… Να µε κεράσει γλυκό θρακιώτικο χειµώνα, κι εγώ σαν τον επισκεφτώ ν’ ανταποδώσω, γητεύοντας το χαµένο χρόνο, µε λέξεις που έµαθα να κυνηγώ στον παράλληλο βίο µου εδώ κάτω…
 
Στο ύψος της νέας µου θέσης, ακούω αλλιώς τις σιωπές… Συνοµιλώ από νέες συντεταγµένες ελπίζοντας πως η φωνή µου ακολουθεί τον ίδιο δρόµο µε τότε, επιστρέφοντας όµως αυτή τη φορά… Ο πολιτισµός που θυµάµαι και γνωρίζω, νοτίζει, ασορτί, κάθε µελαγχολία και µοδιστρική… Ιδιαιτέρως σήµερα, που όλοι φορούµε ό,τι σταθεί αρκετό µεταµφιέσεως… Κι ας µην καταφέρνουµε ακόµα, να µετρήσουµε σωστά, να σκεπαστούµε ολόκληροι…
 
Αυτή η τρυφερή παρηγοριά που µ’ αφήνει ξέσκεπη, µέρες και νύχτες, είναι που µε κάνει να παλιννοστώ στο τόπο της …ανατολής µου, αναζητώντας µέσα στις εσωτερικές αυλές τους φίλους, τα χρόνια και τις απολήξεις… Χρόνια κι εκείνα… 

Σαν τα φτερά… 

Τους χαρταετούς που ξεστρατίζουν κάτω απ’ το βαρύ καιρό και ξεβράζονται ύστερα, σε µέρη που οι κοινές πυξίδες δεν µπορούν να εξηγήσουν… Μονάχα οι αλγόριθµοι υπακούν σ’ αυτό το µέτρηµα… Κι ανανεώνεται η συνέχεια… Και κάθε συνέχεια… Σαν µείνεις πιστός στα παραµύθια σου…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.