Ζακ Στεφανου «Θα πρεπει να επαναδιατυπωσουμε και να επανακαθορισουμε τι ειναι ευτυχια»

Ο Ζακ αγαπάει ιδιαίτερα την Κομοτηνή. Αποδεικνύεται άλλωστε εύκολα από το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η πόλη μας αποτελεί σταθερό σταθμό των περιοδειών του. Την αγάπη του αυτή «ανανέωσε» πρόσφατα, καθώς, πριν από λίγες εβδομάδες, βρέθηκε για μία unplugged συναυλία, συνοδεία μόνο της κιθάρας του, στο Καφέ Αλαβαστρον, όπου μας παρουσίασε την «Αγία Φρίκη». Για όσους δεν παρευρέθησαν, όπως ο ίδιος εξήγησε, ονόμασε έτσι την φετινή του περιοδεία εμπνευσμένος από την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πλειοψηφία του ελληνικού λαού αυτή τη περίοδο. Για τον ίδιο δε ακόμη μεγαλύτερη είναι η φρίκη, καθώς, όπως εκμυστηρεύτηκε, μετά από χρόνια παρουσίας επέστρεψε στα φοιτητικά έδρανα, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Αρχιτεκτονική, γεγονός που του στερεί την μεγάλη του αγάπη, που δεν είναι άλλη από την μουσική.

Με αφορμή την επάνοδό του αυτή στα Θρακικά εδάφη, ο Ζακ Στεφάνου μίλησε στο «Ράδιο Παρατηρητής 94FM» και στον Θάνο Βαφειάδη για όλη αυτή την «φρίκη» την οποία βιώνει και ο ίδιος, τις live φετινές του εμφανίσεις, αλλά και τη μυστική συνταγή της «φρικόπιτας» που προσφέρεις σε κάθε εμφάνισή του στο κοινό.

Ζακ Στεφάνου λοιπόν…

ΠτΘ: Ζακ, χαιρόμαστε πολύ που θα σε έχουμε κοντά μας στους «Καιρούς της Αγίας Φρίκης», όπως γράφεις στο δελτίο…
Ζ.Σ.: Ναι, ακριβώς. Αποφάσισα φέτος να κάνω την «Αγία Φρίκη 2», γιατί ουσιαστικά η «Αγία Φρίκη» ξεκίνησε πέρσι. Θεωρώ ότι είναι η αγία των καιρών μας για αυτό και ονόμασα έτσι την παράσταση. Έχω φάει μια φρίκη που σπουδάζω στο πανεπιστήμιο ξανά και πρέπει να κάνω κάποια live για ψυχολογικούς λόγους.

ΠτΘ: Σου έλειψε δηλαδή η επαφή με το live και τη μουσική;
Ζ.Σ.: Μου λείπει πάρα πολύ γιατί οι σπουδές μου καταναλώνουν πάρα πολύ χρόνο από τη ζωή μου. Τις είχα αφήσει απόλυτα ημιτελείς. Είναι πολύ εκτός της φύσης μου το να μη παίζω και, επειδή η προσωπική μου φρίκη συμβαδίζει με τη φρίκη που ζει η χώρα, αποφάσισα να δίνω παραστάσεις και να υποδύομαι εγώ την «Αγία Φρίκη».

ΠτΘ: Πρόπερσι είχες έρθει στην Κομοτηνή με την «μΠάντα Κοάλα», πέρσι ήρθες με τους «Ένα βήμα μπροστά», τώρα μόνος. Είναι και αυτό θέμα των καιρών, δηλαδή της οικονομικής κρίσης που ωθεί όλο και περισσότερους τραγουδοποιούς να κάνετε κάτι προσωπικά;
Ζ.Σ.: Είναι σαφέστατα η οικονομική κρίση, αλλά πάντα ήταν μικρά τα budget. Στη δική μας περίπτωση που δεν καταφέραμε να γίνουμε πολύ – πολύ διάσημοι. Οπότε πάντα έβγαινε άκρη ακόμη και με μικρές μπάντες. Το ότι βγαίνω μόνος οφείλεται όμως και στο γεγονός ότι έχω φύγει από την Αθήνα, «η μΠάντα Κοάλα» έχει μπει «στην κατάψυξη», μετακόμισα στη Θεσσαλονίκη ώστε να συνεχίσω το πανεπιστήμιο και να δω εκ νέου την καριέρα και τι θα κάνω στο μέλλον.

ΠτΘ: Βρίσκεσαι κοντά στο πτυχίο;
Ζ.Σ.: Ούτως ή άλλως το Σεπτέμβριο του 2014 θα διαγραφώ, οπότε έχω έναν άπειρο αγώνα ώστε να παραδώσω τα πάντα.

«Η σωστή παιδεία και η εκπαίδευση, το άνοιγμα των οριζόντων στο κεφάλι ενός ανθρώπου είναι δύναμη»

ΠτΘ; Μπορεί να ακουστεί λίγο ηθικοπλαστικό αυτό που θα πω, και δεν θέλω να το δεις από τη στείρα μορφή, αλλά νομίζω ότι η γνώση είναι δύναμη στις μέρες μας. Συμφωνείς;
Ζ.Σ.: Ανάλογα τη γνώση, γιατί υπάρχει και γνώση που δεν είναι και πολλή μεγάλη δύναμη. Δηλαδή υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με πάρα πολλές γνώσεις, πτυχία επί πτυχίων, και δεν έχουν καμία δύναμη και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι μόνο σε πανελλαδικό.

ΠτΘ: Δεν θεωρείς όμως ότι δια μέσου αυτής της γνώσης μπορείς να κατανοήσεις λίγο καλύτερα τα πράγματα και να πάρεις την απόφαση να δράσεις;
Ζ.Σ.: Όχι υποχρεωτικά, έχω συναντήσει απόλυτα ανεγκέφαλους, βλάκες, κολλημένους ανθρώπους, που έχουν πολλά πτυχία και γνώσεις. Είναι πολύ γενικό να πούμε ότι η γνώση είναι δύναμη, η σωστή παιδεία και η εκπαίδευση, το άνοιγμα των οριζόντων στο κεφάλι ενός ανθρώπου, αυτό είναι δύναμη. Διάβασα στο προφίλ ενός φίλου μου ότι «ο φασισμός πολεμάται με τα βιβλία, ο ρατσισμός με τα ταξίδια», και σαφέστατα δεν μιλάμε ότι με ένα βιβλίο μαθηματικών μπορούμε να πολεμήσουμε το φασισμό. Με αυτή τη λογική καταλαβαίνω αυτό που λες και σαφέστατα πρέπει να γνωρίζεις πράγματα για να δράσεις, για να μην είσαι ηλίθιος.

«Οι κινήσεις στην εκπαίδευση γίνονται χωρίς οργανωμένο σχέδιο»

ΠτΘ: Είσαι μουσικός και το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει δεχθεί σφοδρή επίθεση και το εκπαιδευτικό σύστημα που έχει σχέση με τη μουσική, δηλαδή ακούστηκε ότι θα κλείσουν κάποια ΤΕΙ Μουσικής, τελικά αυτό δεν έγινε, τα μουσικά σχολεία βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση. Πώς το κρίνεις όλο αυτό;
Ζ.Σ.: Ως χώρα δεν έχουμε παράδοση στην εκπαίδευση, δηλαδή δεν ξεκινήσαμε τον 15ο αιώνα να εξετάζουμε τι γίνεται με τις ακαδημίες, με τις συντεχνίες, με τις εκπαιδεύσεις, με τα πανεπιστήμια και να το χτίσουμε όλο αυτό σταδιακά. Ως χώρα έπρεπε να ακολουθήσουμε ένα μοντέλο από κάπου, αποσπασματικά, δηλαδή έπρεπε να αποφασίσουμε αν θα ακολουθήσουμε τα δύο μεγάλα μοντέλα που υπήρχαν τότε, το αμερικάνικο ή το γερμανικό. Σε όλο αυτό να προσθέσουμε και τη βλακεία μας και την ανικανότητα να χειριστούμε ζητήματα και τον επιστημονοκεντρισμό που είχαν πάντα τα εκπαιδευτικά μας συστήματα, που δεν διακατέχει αντίστοιχα καθόλου τις ασιατικές χώρες, δηλαδή δεν είχαμε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση προς τα μαθηματικά, τις επιστήμες, και με τον αντίστοιχο τρόπο βλέπαμε και την γλώσσα και τα αρχαία. Όσον αφορά στην πολεμική κίνηση απέναντι στη μουσική δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργη, γιατί ούτως ή άλλως δεν είχαμε ποτέ κάποια μουσική παράδοση, δεν μιλώ για τα παραδοσιακά τραγούδια και τους παραδοσιακούς χορούς, που ίσως είναι η μοναδική παράδοση που έχουμε και ευτυχώς που υπάρχει. Από εκεί και πέρα όμως στην εκπαίδευση της μουσικής δεν είχαμε ποτέ κάτι ουσιαστικό, οπότε δεν μου φαίνεται καθόλου παράλογο αν τη θεωρούν δευτερεύουσα, και στα πρώτα οικονομικά προβλήματα αποφασίσουν να την κόψουν. Θεωρώ ότι κυριαρχεί η βλακεία και ότι οι κινήσεις πάντα γίνονται χωρίς ένα οργανωμένο σχέδιο, δεν τίθεται ένας στόχος για την επόμενη δεκαετία ή για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Πρέπει να κάνουμε ένα στρατηγικό σχεδιασμό που θα λέει ότι θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την εκπαίδευση στο νηπιαγωγείο, στο σχολείο, στο γυμνάσιο, στο λύκειο, και να αναδιαρθρώσουμε όλο αυτό το πράγμα. Όλες οι κινήσεις είναι σπαστικές, σαν κάτι που υφίσταται ηλεκτροπληξία και κινείται αριστερά δεξιά για να αποφύγει τα διάφορα προβλήματα.

«Η κυβέρνηση έχει αναπτύξει ένα εξαιρετικό σύστημα προπαγάνδας»

ΠτΘ: Νομίζω ότι ένα πολύ καλό παράδειγμα αυτών των σπασμωδικών κινήσεων και των μεταρρυθμίσεων με πολλά εισαγωγικά σήμερα είναι το μαύρο της ΕΡΤ, το οριστικό λουκέτο που ζήσαμε τις προηγούμενες ημέρες.
Ζ.Σ.: Είναι η πασιφανής απόδειξη ότι έχουμε μια κυβέρνηση που απλά αποφασίζει και μάλιστα έχει εξαιρετικό σύστημα προπαγάνδας. Το έχουν δηλαδή αναπτύξει όλο αυτό το πράγμα πάρα πολύ καλά.

«Υπάρχει και υγιές κομμάτι στη δημοσιογραφία»

ΠτΘ: Γράφεις στο fb πολύ ωραία για τον Grecus Homo Zournalis, ένα υποείδος του Homo sapiens, που ζει στην άκρη της Βαλκανικής Χερσονήσου και λες ότι «η ανάγκη προσαρμογής του τον βοήθησε να αναπτύξει ιδιαίτερες ικανότητες εγκληματολογίας, βαλιστικής, νομικής, ιατρικής, ψυχολογίας, κοινωνιολογίας και οικονομικής ανάλυσης παράλληλα με τα πρώτα εργαλεία χειραγώγησης του κοινού και αποβλάκωσης του πλήθους που κληρονόμησε από τους προγόνους του». Θεωρείς ότι υπάρχει και ένα υγιές κομμάτι στην δημοσιογραφία;
Ζ.Σ.: Ναι, σαφέστατα, είναι δυνατόν να μην υπάρχει ένα υγιές κομμάτι στη δημοσιογραφία; Είναι σαν να λέμε ότι όλοι οι γιατροί θέλουν το κακό μας, επειδή δίνουν φάρμακα της δυτικής ιατρικής και δεν σε κάνουν ποτέ καλά, γιατί υπάρχει και αυτή η άποψη. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ηθελημένα ή μη στηρίζουν ένα σύστημα το οποίο δεν εξυπηρετεί το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που αντιμάχονται τα προαναφερθέντα και βοηθούν το κοινωνικό σύνολο. Θεωρώ ότι οι δημοσιογράφοι στο μεγάλο τους ποσοστό, επειδή από τη φύση της δουλειάς τους υπερασπίζουν το σύστημα, όχι όπως οι «μπάτσοι», είναι «ρουφιάνοι», αλλά υπάρχει ευτυχώς ακόμη ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πολύ καλής δημοσιογραφίας. Υπάρχουν βέβαια και εξαρτημένοι από το σύστημα δημοσιογράφοι που καταφέρνουν, αν και βρίσκονται μέσα στο σύστημα, να θέτουν λιθαράκια ουσιαστικής ενημέρωσης του κόσμου, και όχι κατεύθυνσης.

«Είμαι αισιόδοξος όχι για το άμεσο μέλλον, αλλά γιατί πιστεύω ότι ο κόσμος έχει σκαμπανεβάσματα»

ΠτΘ: Για το μέλλον είσαι αισιόδοξος;
Ζ.Σ.: Θέλω να σκέφτομαι το παρόν. Αν αισιοδοξώ για το μέλλον μπορεί να γίνει κάτι στραβό και μετά να είμαι στεναχωρημένος. Μπορεί επίσης να είμαι απαισιόδοξος για το μέλλον και να συμβούν καλά πράγματα και να είμαι πολύ πιο ευτυχισμένος, αλλά σε εκείνη την περίπτωση δεν θα έχω συμβάλλει πολύ σε αυτά τα καλά πράγματα, οπότε θα είμαι λίγο εγώ ο ρουφιάνος που βγήκα στην άκρη μέσα στην στενοχώρια μου και άφησα τα πράγματα να συμβούν και έγιναν καλύτερα. Είμαι αισιόδοξος όχι για το αύριο, για το άμεσο μέλλον, είμαι αισιόδοξος γιατί πιστεύω ότι ο κόσμος έχει σκαμπανεβάσματα. Για να συμβεί κάτι καλό πρέπει να συμβεί κάτι κακό, εδώ είμαστε στο κακό, και ακόμη δεν είμαστε στο πολύ κακό. Εύχομαι το πολύ κακό να μην είναι το χείριστο, αυτό δηλαδή που φοβούνται εδώ και καιρό φιλόσοφοι του πλανήτη και δεν ξέρω αν είναι κινδυνολογικά σενάρια ή έχουν ουσία, δηλαδή το να συμβεί μια ένοπλη σύρραξη, κάτι που φοβούνται εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε πλανητικό επίπεδο, αλλά θεωρώ ότι από τα κακά πράγματα είναι πού βγαίνουν τα καλά και αυτό είναι και η μόνη ελπίδα. Το ερώτημα είναι το αν ζήσαμε ποτέ κάτι καλό; Δηλαδή τι θεωρούμε καλό τα τελευταία σαράντα χρόνια; Το γεγονός ότι έρχονταν ευρωπαϊκά πακέτα πολύ μεγάλου μεγέθους και εμείς τα ξοδεύαμε στα μπουζούκια; Ή ότι ήρθαν εταιρείες και αγόρασαν όλες τις δημόσιες υπηρεσίες;

«Πολλές από τις εναλλακτικές μορφές οργάνωσης θα διαψευσθούν»

ΠτΘ: Προσωπικά αν κάπου τοποθετώ την ελπίδα είναι στην αλλαγή της νοοτροπίας του κόσμου μέσα από κάποιες εναλλακτικές μορφές οργάνωσης.
Ζ.Σ.: Αυτό γίνεται πάρα πολύ σταδιακά. Όλες αυτές οι εναλλακτικές μορφές οργάνωσης είναι σε πειραματικό στάδιο και η αλήθεια είναι ότι πολλές από αυτές απλά θα διαψευσθούν. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες αντίληψης του πώς μπορούμε να οργανωθούμε. Θεωρώ ότι υπάρχει αυτό το πολύ μεγάλο εργαλείο, το διαδίκτυο, τα δίκτυα γενικά, δηλαδή η αντίληψη του ανθρώπου ότι δεν είναι μια ομάδα που συμπεριλαμβάνει αυτόν και τους φίλους του, αλλά παράλληλα μπορεί να ανήκει και σε ένα γκρουπ ανθρώπων από άλλα μέρη του πλανήτη. Είσαι δηλαδή εσύ το κέντρο και ταυτόχρονα γύρω σου φτιάχνονται διάφορες συνδέσεις, διάφορα δίκτυα με ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να μην έχουν καμία χωρική σχέση μαζί σου και οι οποίοι δεν είναι υποχρεωτικό να είναι η παρέα σου.

«Ό,τι πιο ηλίθιο έχω ακούσει η δήλωση Σαμαρά για το WiFi»

ΠτΘ: Άρα θα είσαι και ευχαριστημένος με τη δήλωση του πρωθυπουργού μας για το δωρεάν WiFi;
Ζ.Σ.: Έχω πεθάνει! Σκέφτομαι μάλιστα να τον ψηφίσω! Αυτό είναι απίστευτο. Ο καημένος προσπαθούσε πάρα πολλή ώρα σ’ αυτή τη συνέντευξη. Κάποιος πρέπει να του είπε «πες για το WiFi, μη ξεχάσεις να το πεις». Και αυτός έλεγε «θα το πω, θα το πω». Κάποια στιγμή, ο Πρετεντέρης του έκανε την πάσα, που είναι πολύ ωραία, για τη δυσπιστία στη δημοκρατία. Έπρεπε ο Σαμαράς εκείνη την ώρα να πει «όχι, ποια δυσπιστία στην δημοκρατία; Εμείς είμαστε η δημοκρατία. Είναι οι φασίστες από τη μια μεριά, και από την άλλη οι βρωμοαριστεροί, και καίγονται μεταξύ τους». Αντί λοιπόν να πει αυτό το πράγμα που περίμενε κανείς είπε ότι «ναι εγώ θα σας πω όμως ότι σε ένα χρόνο από τώρα θα έχουμε WiFi». Η απάντηση προς τη δυσπιστία στο δημοκρατικό σύστημα ήταν αυτή. Είναι ό,τι πιο ηλίθιο έχω ακούσει. Πραγματικά πιστεύω ότι έπρεπε να το κόψουν αυτό το κομμάτι από τη συνέντευξη και να πουν «την είπες την «βλακεία», τη βγάζουμε εκτός». Αφού τον κοιτούσε και ο Πρετεντέρης και δεν ήξερε τι να πει.

«Αυτή την εποχή είμαι πολύ πιεσμένος και τα live θα μου φτιάξουν τη διάθεση»

ΠτΘ: Να επιστρέψουμε στα μουσικά. Πέρα από την περιοδεία σου στη Θράκη επιστρέφεις στη Θεσσαλονίκη, στην Πάροδο;
Ζ.Σ.: Δεν θα κάνω πάρα πολλά live, γιατί δεν έχω πολύ εύκολα τη δυνατότητα, δηλαδή με τα μαθήματα που παρακολουθώ στη σχολή μου είναι λίγος ο ελεύθερος χρόνος. Κάτι Σαββατοκύριακα στα οποία θα έπρεπε να διαβάζω κανονικά, οπότε θα είναι σχετικά μικρή η περιοδεία. Δηλαδή σκέφτομαι να πάω να παίξω στα Γιάννενα, σίγουρα στην Ξάνθη και στην Καβάλα, σε κάποιες πόλεις που είναι σχετικά κοντά. Ίσως να μην κατέβω καθόλου νότια Ελλάδα. Αυτό όσον αφορά στο τι κάνω μουσικά με τα live. Παραγωγικά μπορώ να πω ότι κάνω πολύ λίγα πράγματα, γιατί πάντα για να γράψω ήθελα το χρόνο μου, να κάθομαι. Το γράψιμο είναι η δουλειά του τεμπέλη. Όταν δηλαδή έχω πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο μπορώ να κάτσω και να παίζω οκτώ ώρες την ημέρα κιθάρα και κάποια στιγμή να βγει κάτι και να λέω ότι είναι ωραίο για να το κάνω τραγούδι. Η άλλη περίπτωση για να γράψω είναι να περάσω ένα πολύ δύσκολο χωρισμό ή να περάσω μια πολύ ωραία κατάσταση. Επειδή αυτή την εποχή είμαι πιεσμένος, πολύ πιεσμένος χρονικά και ζορισμένος σε πολλά επίπεδα, και προσωπικά, ίσως βγει ένα βαρύ μελαγχολικό κομμάτι, ίσως δεν βγει και τίποτε. Νομίζω ότι τα live θα μου φτιάξουν τη διάθεση.

ΠτΘ: Παρόλα αυτά είσαι μικρός και θα έχεις πολλά χρόνια να μας απασχολήσεις και μετά τις σπουδές.
Ζ.Σ.: Ναι σαφέστατα, άλλοι ξεκίνησαν καριέρα στα σαράντα και εγώ λήγω την καριέρα μου στα τριάντα, τουλάχιστον τον πρώτο κύκλο.

ΠτΘ: Το πάνω και το κάτω είναι φυσικά…
Ζ.Σ.: Είναι και όλη η γοητεία. Αν υπήρχε μια σταθερότητα στα πράγματα θα ήταν τελείως βαρετά.

ΠτΘ: Είναι μια εποχή δύσκολη για να προσδιορίσεις αυτό που θέλεις να κάνεις;
Ζ.Σ.: Μπορείς να προσδιορίσεις αυτό που αγαπάς. Εγώ αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι να είμαι με τους φίλους μου, οπότε είμαι πανευτυχής στη Θεσσαλονίκη. Μετά από τόσα χρόνια που γύρισα και τελικά από μια σύμπτωση έχουν γυρίσει και όλοι οι φίλοι μου από Νέα Υόρκη, Βιέννη, Ιταλία, Μόναχο και είναι όλοι εδώ. Είμαι τόσο ευτυχισμένος που είναι όλοι εδώ. Bέβαια είναι διαφορετικοί τώρα, έκαναν οικογένειες.

ΠτΘ: Θα ήθελες να πεις κάτι τελευταίο στους φίλους της Κομοτηνής;
Ζ.Σ.: Να αγαπάει ο ένας τον άλλο, είναι πολύ σημαντικό αυτό.

«Έχουμε μπει στην τρύπα ότι ευτυχία είναι τα λεφτά, η επιτυχία και η αναγνώριση»

ΠτΘ: Η ευτυχία είναι στον πάτο όπως κάποτε είχες γράψει;
Ζ.Σ.: Δεν ξέρω, αυτό το έγραψα τότε. Μου έστειλαν ένα email στο οποίο έλεγε ότι η ευτυχία είναι εξίσωση και ουσιαστικά είναι η διαφορά μεταξύ του προσδοκώμενου και της πραγματικότητας. Με αυτό εννοεί ότι αν αυτό που προσδοκείς είναι σε ένα επίπεδο και η πραγματικότητα το φέρει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, αυτό είναι ευτυχία. Για παράδειγμα οι άνθρωποι το 1960 και το 1970 γαλουχήθηκαν με την άποψη ότι θέλει μεγάλη γνώση, δύναμη και προσπάθεια για να ευτυχήσεις. Τελικά σε μια περίοδο που υπήρχαν τα λεφτά, οι επιχειρήσεις, το προσδοκώμενο ήταν μικρό και θα έπρεπε να προσπαθήσουν για να το κερδίσουν. Αυτό που κέρδισαν ήταν όμως πάρα πολύ. Εμείς, οι μετά, μεγαλώσαμε με τη νοοτροπία ότι είμαστε οι μοναδικοί, οι καλύτεροι, μεγαλώσαμε σε μια κατάσταση ονείρου και το προσδοκώμενο ήταν ότι θα πάρουμε το master μας και μετά θα είμαστε με μεγάλους μισθούς στα Παρίσια. Τελικά παίρνουμε μια «χλαπάτσα», οπότε δεν είναι πολύ μεγάλες οι διαφορές. Δηλαδή είμαστε μια χαρά, είμαστε στον ίδιο κόσμο, με τους ίδιους ανθρώπους που αγαπάμε και πάνω κάτω μπορεί να βγει άκρη. Νιώθουμε όμως δυστυχισμένοι γιατί περιμέναμε περισσότερα. Εννοώ τη γενιά μας, όσους γεννήθηκαν από το 1985 και μετά αλλά και όσους θα γεννηθούν στη συνέχεια. Ίσως επαναπροσδιορίζοντας τις προσδοκίες μας –χωρίς να σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε πεσιμιστές ή να ελπίζουμε σε ακατόρθωτα πράγματα– και εντείνοντας τις προσπάθειές μας να κατορθώσουμε να γίνουμε ευτυχισμένοι περισσότερο και από τους προηγούμενους, επαναδιατυπώνοντας και επανακαθορίζοντας τι είναι ευτυχία. Έχουμε μπει στην τρύπα ότι ευτυχία είναι τα λεφτά, η επιτυχία και η αναγνώριση. Είναι τρύπα όμως αυτό. Για να φθάσουμε στην ευτυχία, αυτό θα γίνει με σοκ και όχι με μετάβαση. Αυτή τη στιγμή ζούμε ένα σοκ, έχει δηλαδή και κάτι θετικό αυτό το πράγμα με την οικονομική κρίση. Βέβαια υπάρχει και το υποθετικό σενάριο. Τι θα γινόταν αν αύριο ξυπνούσαμε και μας έλεγαν ότι έγινε ένα λογιστικό λάθος και τελικά η Ελλάδα δεν έχει έλλειμμα στον προϋπολογισμό, έχει πάρα πολλά λεφτά, όπως ακριβώς μια μέρα ξυπνήσαμε και μας είπαν ότι δεν έχουμε λεφτά, και από αύριο θα έχουμε διπλάσιους μισθούς, τα πάντα; Θα κάναμε ακριβώς τα ίδια; Θα ξανακυκλοφορούσαν μέσα σε ένα μήνα όλες οι καγιέν που είχαν αποσυρθεί από την Αθήνα; Οπότε μάλλον δεν είμαστε ώριμοι να δεχτούμε κάτι καινούργιο και δεν ξέρω αν το πάθημα έγινε μάθημα.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.