Α.Μουρβατης, τραγουδοποιος «Πιστευω στα παραμυθια και σαν ανθρωπος προσπαθω να διατηρηθω ρομαντικος παρολο που μεγαλωνω»

Τον γνωρίσαμε το 1998 με τον πρώτο του δίσκο «Ψυχή» και με το ομώνυμο γκρουπ που τον συνόδευε χαρίζοντάς μας υπέροχες μελωδίες ροκ και όχι μονο. Το 2000 κυκλοφορεί «Το παραμύθι της χαράς και της λύπης», μετά από τρία χρόνια έρχεται το «Καλημέρα», όπου ξαφνιάζει το κοινό της ροκ, τόσο με τους ήχους του, όσο και με την συνεργασία του με τον Ξανθιώτη λογοτέχνη Θανάση Μουσόπουλο, μετά από δύο χρόνια ακολουθεί το “Never break a window in the winter”, το 2007 κυκλοφορεί το άλμπουμ “Love is” και αμέσως μετά το «Ένα φιλί».
Μιλάμε για τον Ξανθιώτη Άγγελο Μουρβάτη, που από τότε μέχρι σήμερα, παρά τους δίσκους και τις συνεργασίες, συνεχίζει να ασκεί το επάγγελμα του μουσικού στην Ξάνθη και να παραδίδει μαθήματα κιθάρας. Τον Άγγελο Μουρβάτη που μαζί με το συγκρότημά του «Ψυχή» παρουσίασε στην Ξάνθη την έκτη δισκογραφική του δουλειά με τον επίκαιρο τίτλο «Παραμύθι στη Χώρα των Ψεμάτων» μεταφέροντάς μας σε ροκ μουσικά μονοπάτια, έντονα επηρεασμένα από τις οικονομικές – πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις. Η θεματολογία όμως επεκτείνεται και σε άλλα θέματα όπως η νοσταλγία, οι ανθρώπινες προσδοκίες, για τα οποία με αφορμή την παρουσία του στην Ξάνθη την Παρασκευή, που μας πέρασε, μίλησε στο Ραδιόφωνο του «Παρατηρητή» και στον Παναγιώτη Ροζάκη στην εκπομπή «Επί πτυχίω»…

Ρ.Π.: Άγγελε πού σε βρίσκουμε;
Α.Μ.: Μόλις τελείωσα τα μαθήματα.

Ρ.Π.: Ο λόγος της συνομιλίας μας είναι η παρουσία σου την Παρασκευή το βράδυ στο καφέ μπαρ «Λόλα» στην Ξάνθη.
Α.Μ.: Ξεκινήσαμε μια σειρά εμφανίσεων με την εταιρία για να κάνουμε παρουσίαση του δίσκου, όπου μπορούμε. Ξεκινήσαμε από τη Θεσσαλονίκη, παίξαμε πριν από κανένα μήνα στο Μύλο…

Ρ.Π.: Διαβάσαμε ότι ήταν πολύ πετυχημένη βραδιά…
Α.Μ.: Ναι παρόλο που ήταν δύσκολη μέρα, ήταν Πέμπτη, όμως ήρθε κόσμος, μας τίμησε, ήταν πολύ ωραία, παίξαμε πολύ καλά. Γενικά ο χώρος εκεί είναι καταπληκτικός. Έχω παίξει αρκετές φορές και μου αρέσει πάρα πολύ το συγκεκριμένο μέρος. Τώρα ήρθε η σειρά της Ξάνθης, όπου ήθελα να κάνω πολύ νωρίτερα μια παρουσία, περίπου το Σεπτέμβριο, τελικά δεν βόλεψε με το δήμο, οπότε την κάνουμε τώρα στο «Λόλα».

Γενικότερα όλοι είμαστε σε μια δύσκολη αναζήτηση

Ρ.Π.: Εντός έδρας…
Α.Μ.: Εντός έδρας, εντάξει είναι πιο ήρεμα τα πράγματα.

Ρ.Π.: Δεν έχετε άγχος…
Α.Μ.: Άγχος έχουμε πάντα. Δεν υπάρχει θέμα, γιατί δουλεύουμε όλη την ημέρα όλοι σε άλλες δουλειές, είναι δύσκολες οι πρόβες, βρισκόμαστε πολύ σπάνια πλέον. Ήδη από το Σάββατο θα είμαι χωρίς ντράμερ, γιατί φεύγει Γερμανία, ανεργία και τα γνωστά προβλήματα, βρήκε δουλειά εκεί, είμαστε σε αναζήτηση καινούργιου και είμαστε, γενικότερα, σε μια δύσκολη αναζήτηση όλοι.

Ρ.Π.: Την Παρασκευή όμως θα είστε καλά με την «Ψυχή» το συγκρότημά σου!
Α.Μ.: Δεν υπάρχει θέμα, είμαστε με τα παιδιά καιρό μαζί, κάνουμε τις πρόβες μας, θα παρουσιάσουμε όλο το δίσκο και θα παίξουμε και κάποια παλιά τραγούδια από τους προηγούμενους θα κάνουμε δηλαδή και μια αναδρομή πίσω. Το πρόγραμμα διαρκεί περίπου δύο ώρες.

Ρ.Π.: Οπότε έχουμε κοινό με το οποίο γνωρίζεστε μια δεκαπενταετία…
Α.Μ.: Το κοινό αλλάζει. Επειδή έχω επαφή και με μικρά παιδιά συνέχεια, λόγω της δουλειάς μου, διδάσκω κιθάρα, οπότε φαντάζομαι ότι θα έρθουν και πολύ μικρά παιδιά που τότε δεν με γνώριζαν, ίσως και να μην είχαν καν γεννηθεί το 1997, όταν εκδόθηκε ο πρώτος δίσκος, οπότε και αυτή είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ακούσουν και τα νέα παιδιά, αν και πλέον με το you tube είναι πολύ εύκολα τα πράγματα, αλλά και πάλι ένα live είναι πάντα μια διαφορετική προσέγγιση.

Γενικά μου αρέσει να μιλάω για παραμύθια

Ρ.Π.: Μίλησες για μικρά παιδιά. Ξεκινώντας από τον τίτλο της δισκογραφικής σου δουλειάς «Παραμύθι στη χώρα των ψεμάτων» και στον τίτλο μιας προηγούμενης δουλειάς «Το παραμύθι της λύπης και της χαράς»…
Α.Μ.: Είναι κάτι σαν συνέχεια. Γενικά μου αρέσει να μιλάω για παραμύθια.

Ρ.Π.: Σε ποιο δάσκαλο δεν αρέσει να μιλά για παραμύθια…
Α.Μ.: Η ιστορία που μιλά το συγκεκριμένο κομμάτι είναι ερωτική, απλά συμπίπτει και δεν έγινε επίτηδες. Είχαμε την επικαιρότητα των πραγμάτων στη χώρα, γιατί πολλοί ήταν αυτοί που το συνδύασαν ότι το έκανα για αυτό το λόγο, όχι, υπάρχει άλλο κομμάτι που μιλά για την κατάσταση στη χώρα, αλλά παραπέμπει σε κοινές λογικές που ζούμε αυτό τον καιρό στη χώρα μας, όμως είναι ένα διαφορετικό τραγούδι. Σαν τίτλος μπορεί να φαίνεται επίκαιρος, αλλά δεν αναφέρεται σε αυτό.

Ρ.Π.: Είχα διαβάσει ότι ο Αρκάς επειδή έφτιαχνε πολλά σκίτσα όταν κάποιο ήταν επίκαιρο δεν το δημοσίευε, άφηνε να περάσει πολύς καιρός. Ο Μάνος Ξυδούς, είχατε συνεργαστεί με τους Πυξ Λαξ, έλεγε ότι τα παραμύθια λένε ψέματα για αυτό και δεν πεθαίνουν. Εσύ αυτά τα παραμύθια στη χώρα των ψεμάτων τα βλέπεις πιο αληθινά από την αλήθεια που μπορεί να μας πλασάρουν έξω ή τα παραμύθια που μπορεί να έχει ο καθένας είναι το ίδιο ψεύτικα;
Α.Μ.: Τα παραμύθια που έχει ο καθένας τα δημιουργεί όπως θέλει, μπορεί να τα χαρακτηρίσει ψέματα κάποια στιγμή, γιατί αυτό λέει το κομμάτι το συγκεκριμένο, γενικά όμως εγώ πιστεύω στα παραμύθια και σαν άνθρωπος προσπαθώ να διατηρηθώ ρομαντικός, παρόλο που μεγαλώνω. Φυσικά υπάρχουν και τα παραμύθια που μας ξεφωνίζουν κάθε μέρα τα οποία μας πληγώνουν πολύ χειρότερα από αυτά που πλάθουμε εμείς ακόμα κι αν δεν βγουν αληθινά.

Καλύτερα να λεγόμαστε παραμυθάδες

Ρ.Π.: Αυτά τα παραμύθια που μας πλάθουν μας φαίνονται σαν αλήθεια…
Α.Μ.: Μας φαίνονται σαν αλήθεια και εκ των υστέρων διαπιστώνουμε ότι είναι μεγάλα παραμύθια.

Ρ.Π.: Τα παραμύθια που ξέρουμε από την αρχή ότι είναι παραμύθια δεν είναι πιο ωραία;
Α.Μ.: Σίγουρα για αυτό καλύτερα να λεγόμαστε παραμυθάδες, τουλάχιστον ξέρεις εξ αρχής ότι ένα παραμύθι έχει αυτή την έννοια, το παραμύθι είναι κάτι που το πλάθουμε. Τι να πεις… Γενικά ζούμε σε πολύ δύσκολες εποχές και επίσης έχω και μια απογοήτευση με όλα αυτά τα πράγματα.

Όταν κάνω ένα δίσκο είναι τελείως προσωπική κατάσταση

Ρ.Π.: Σε αυτές τις εποχές εσείς ως συγκρότημα πώς λειτουργείτε;
Α.Μ.: Ακριβώς επειδή ήταν δύσκολη εποχή αποφάσισα να κάνω αυτό το δίσκο. Ήταν να ηχογραφήσω πριν από δύο χρόνια, αλλά τελικά το άφησα και με το που μπλέξαμε σε αυτή την πολύ δύσκολη οικονομικά κατάσταση, γιατί όλα αυτά τα χρηματοδοτώ μόνος μου, αποφάσισα να τον κάνω πραγματικά σαν μια προσωπική νότα αισιοδοξίας σαν να προσπαθώ να δω κάτι θετικό στο μέλλον, να μην τα αφήσω όλα στην τύχη τους. Είναι τελείως προσωπική κατάσταση όταν κάνω δίσκο, δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα.

Δεν έχω αλλάξει νοοτροπία από τότε που έβγαλα το πρώτο δισκάκι

Ρ.Π.: Βοήθεια από πίσω υπάρχει;
Α.Μ.: Βοήθεια υπάρχει πάντα από τους συνεργάτες μου, οικονομική όχι, αλλά η βοήθεια που δίνουν τα παιδιά, γιατί όλοι αυτοί που συνεργάζομαι, είτε μουσικοί, είτε εταιρεία, όλοι πατάνε περισσότερο στη μορφή της τέχνης που προσπαθούμε να κάνουμε, να βγάλουμε τη μουσική μας προς τα έξω, και εξ αρχής ξέρουμε ότι αυτό το πράγμα δεν έχει έσοδα για εμάς, οπότε είναι τελείως ρομαντικό. Το κάνω τελείως ερωτικά μου αρέσει και το απολαμβάνω. Έτσι ξεκίνησα το 1997 με το πρώτο δισκάκι και έτσι συνεχίζω, δεν έχω αλλάξει νοοτροπία.

Ρ.Π.: Διάβασα κάπου ότι τελικά καταντά να γίνεται κατάρα το να ζεις από αυτό που αγαπάς.
Α.Μ.: Αυτό που αγαπώ είναι το να διδάσκω και ζω από αυτό. Έχω ισορροπήσει τα πράγματα από πολύ νωρίς στη ζωή μου πάνω σε αυτό το θέμα και δεν είναι βιοποριστικό αυτό που κάνω, δηλαδή και να σταματήσω να το κάνω για πέντε χρόνια θα το κάνω γιατί το θέλω και όχι γιατί δεν έχω να ζήσω ή οτιδήποτε.

Ρ.Π.: Αυτό είναι ευλογία.
Α.Μ.: Βέβαια.

Στη Θράκη σε κάθε γειτονιά υπάρχουν συγκροτήματα

Ρ.Π.: Είπες ότι διδάσκεις στην Ξάνθη όπου και μένεις μόνιμα. Αυτό που βλέπουμε εμείς εδώ στην Κομοτηνή, μένοντας ήδη τέσσερα χρόνια σε αυτή την πόλη είναι ότι η περιοχή δεν εκμεταλλεύεται τα μικρά παιδιά που θα θέλουν να ασχοληθούν με τη μουσική σε μια περιοχή με τόσες πολλές πολιτιστικές επιρροές. Έχουμε δει ελάχιστα συγκροτήματα να βγαίνουν από την περιοχή ή ανθρώπους να ασχολούνται. Πιστεύεις ότι για αυτό φταίνε τα ίδια τα παιδιά ή και οι φορείς που πιθανώς να αδιαφορούν;
Α.Μ.: Επειδή προσωπικά δουλεύω όλη την ημέρα με παιδιά εδώ τουλάχιστον έχω πάρα πολλά συγκροτήματα. Είναι σημαντικό ένα παιδί γυμνασίου ή λυκείου να γράφει μουσική.

Ρ.Π.: Σε αυτό θα εστίαζα την διαφορά μεταξύ Ξάνθης και Κομοτηνής
Α.Μ.: Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο ισχύει και στην Κομοτηνή, σε κάθε γειτονιά υπάρχουν συγκροτήματα που παίζουν, δηλαδή σχολικά, δεν μιλώ για επαγγελματικά συγκροτήματα γιατί τον επαγγελματισμό σαν ταμπέλα τον σιχαίνομαι, προτιμώ ένα σχολικό συγκρότημα, και μάλιστα την Παρασκευή θα βγάλω δύο σχολικά συγκροτήματα, μαθητές μου, που κάνουν δουλίτσα με δικά τους τραγούδια, γιατί για μένα είναι πολύ σημαντικό ένα παιδί του γυμνασίου ή του λυκείου να γράψει μουσική, η οποία δεν κρίνεται καν για μένα, είναι άριστη αυτή η προσπάθεια. Υπάρχει μεγάλη «φωτιά» από μουσικούς εδώ στη Θράκη, είμαι όχι πεπεισμένος, το ξέρω, το βλέπω.

Μεγάλο λάθος που κατέβηκα δημοτικός σύμβουλος

Ρ.Π.: Τα «καύσιμα» όμως τους τα δίνουν;
Α.Μ.: Τα καύσιμα δεν τα δίνουν και έτσι περνάω στους φορείς που είπες για τους οποίους μπορώ να πω χίλια μύρια άσχημα πράγματα, αδιαφορούν πλήρως, και αν γυρίσω να κοιτάξω, θα είναι γιατί κάποια δεδομένη στιγμή, θα τους λείπει κάποιος άλλος ξένος και θα χρειασθεί να συμπληρώσουν τις τρύπες από εδώ. Το έχω ζήσει χρόνια, το ξέρω από παιδί, δεν ντρέπομαι να το πω, απλά τώρα προσπάθησα και μέσα από το δήμο, επειδή είχα την ατυχία να είμαι δημοτικός σύμβουλος, σε αυτή την πόλη.

Ρ.Π.: Αυτό το λένε αρκετοί…
Α.Μ.: Μπήκα με μια διάθεση να προσπαθήσω να βοηθήσω και δεν υπάρχει πρόσφορο έδαφος για τέτοια πράγματα. Είναι μεγάλο λάθος.

Ρ.Π.: Και βγαίνεις ζημιωμένος
Α.Μ.: Ναι βγαίνω ζημιωμένος, είναι το μόνο σίγουρο. Δεν με πειράζει αυτό, εγώ δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα, εννοώντας ότι είμαι μόνος μου με μουσικούς φίλους, προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μέσα από τα σχολεία, κάνουμε πάρα πολλά πρότζεκτ στην πόλη, με θέατρα, με μουσικές, με συναυλίες, με σχολεία. Είναι πάρα πολλά αυτά που κάνουμε οπότε προσπαθούμε μόνο έτσι. Από εκεί και πέρα αν δεν υπάρχει η βοήθεια θα πρέπει τα παιδιά να βρουν κάπου αλλού να ψάξουν ένα έδαφος για να παίξουν και εκεί είναι η μεγάλη δυσκολία γιατί θα επιβιώσουν πάρα πολύ λίγα.

Τα σχολεία δουλεύουν πάρα πολύ

Ρ.Π.: Θα ήταν πολύ όμορφο αν όλα αυτά τα προσέφερε ένας φορέας όπως το σχολείο τους .
Α.Μ.: Τα σχολεία δουλεύουν πάρα πολύ πάνω σε αυτό το θέμα. Κάνουν εκδηλώσεις σε κάθε γιορτή παίζουν συγκροτήματα από τους μαθητές και αυτό σου το λέω γιατί το ζω έχω βοηθήσει πάρα πολλά σχολεία και σε πολλές εκδηλώσεις από 17 Νοέμβρη 28ηΟκτωβρίου, Χριστούγεννα, τα παιδιά παλεύουν να κάνουν τη μουσική τους έστω και εκεί και εγώ έτσι ξεκίνησα, δηλαδή την πρώτη μου συναυλία την έκανα 17 Νοέμβρη, στην ΄Γ Γυμνασίου, παίξαμε και Iron Maiden, δεν ήξεραν οι καθηγητές τι είναι, αλλά εμείς το παίξαμε.

Ρ.Π.: Σε εμάς έπαιζαν λίγο πιο γνωστά κομμάτια…
Α.Μ.: Είναι λίγο κλισέ και αυτά τα θέματα με τις γιορτές ,οπότε όπου ανακατεύομαι προσπαθώ να το ξεκλισάρω αυτό το πράγμα με τα γνωστά τραγούδια που παίζουν κάθε φορά. Καλά και αυτά, αλλά υπάρχουν και άλλα τραγούδια, οπότε εκεί υπάρχει και ένα έδαφος να παίξουν τα παιδιά. Για να ανεβούν όμως πάνω σε μια μεγάλη σκηνή και να τους δει κόσμος παραπάνω από τους φίλους τους, εκεί συναντάμε πάρα πολλά εμπόδια

Ρ.Π.: Και όχι μόνο να τους δει κάποιος, αλλά να μπορέσεις να τους δώσεις ως κράτος ή ως φορέας τα εφόδια ώστε να δουν αν θα τους αρέσει για παραπάνω να μην τους κόβεις τα φτερά.
Α.Μ.: Αυτό που συζητώ με τους μαθητές και έχω πει και δημόσια είναι ότι το ελληνικό ροκ όταν ξεκίνησε περίπου το 2000 να κάνει μια μεγάλη κορυφή μετά το έσβησαν τελείως οι εταιρείες και πλέον, επειδή το ζω και από άλλες πόλεις, άρχισε αυτό το συνοικιακό της γειτονιάς, το υπόγειο που λέγαμε τότε, το αντεργκράουντ που λέγαμε. Υποβόσκει κάτι και νομίζω ότι τα επόμενα χρόνια θα βγει, αλλά θα βγει σε ένα κοινό όπως τότε όχι δηλαδή σε ένα μαζικό κοινό που θα σε διαφημίσει στην τηλεόραση.

Ρ.Π.: Με το Ίντερνετ στο 2013 αυτό είναι πιο εύκολο…
Α.Μ.: Για μένα αποκτά και μια άλλη αξία το να προσπαθήσω να καλύψω ένα διαφορετικό κομμάτι ή ένα συγκρότημα πέρα από αυτά που μου πλασάρουν και ακούγονται ευρέως. Είναι και πιο μαγικό, μου αρέσει πάρα πολύ.

Αν βόλευε θα παρουσιάζαμε Live την οπτικοποίηση του τραγουδιού «Στο Σύμπαν»

Ρ.Π.: Θέλω να μου πεις για το τραγούδι σου «Στο Σύμπαν» που οπτικοποιήθηκε. Μου άρεσε ιδιαίτερα η χορογραφία που έγινε στη Σχολή «Τερψιχόρου» στη Θεσσαλονίκη.
Α.Μ.: Την έκανε η Ελένη Βάκα που είναι καθηγήτρια και συμμετείχε μια ομάδα χορού και μάλιστα κλασικού. Από εκεί και μας βοήθησαν πάρα πολύ.

Ρ.Π.: Είναι σπάνιο φαινόμενο η συνεργασία μιας σχολής μοντέρνου χορού με ένα ροκ καλλιτέχνη και ακόμη πιο σπάνιο ένα τόσο ωραίο αποτέλεσμα.
Α.Μ.: Η συγκεκριμένη κοπέλα είναι πάρα πολύ ανοιχτόμυαλη και της άρεσε η ιδέα, γιατί η ιδέα ήταν δική μου και μιας μαθήτριάς μου που συμμετέχει στο χορευτικό σύνολο. Τη συζήτησαν και της άρεσε πάρα πολύ και το δούλεψε και μάλιστα μου πρότεινε να το κάνουμε και live. Θα το κάναμε αν είχαμε την παρουσίαση δίσκου σε μεγάλη σκηνή, όπως είχαμε σχεδιάσει να το κάνουμε εδώ το Σεπτέμβρη, αλλά δυστυχώς δεν βολεύει.

Συνέντευξη: Παναγιώτης Ροζάκης
[email protected]

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.