Ιδανικο παντρεμα λογοτεχνιας και μουσικης στην Πολιτιστικη Κινηση
Ένα ιδανικό πάντρεμα λογοτεχνίας και μουσικής είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν, όσοι παραβρέθηκαν την περασμένη Παρασκευή στο στέκι της Πολιτιστικής Κίνησης. Την εκδήλωση αυτή, με το διττό χαρακτήρα, που ενθουσίασε το κοινό, διοργανώσαν σε συνεργασία η Φ.Ε.Ξ., ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ροδόπης και η Πολιτιστική Κίνηση Ν. Ροδόπης. Επρόκειτο για μια συναυλία με το ντουέτο βιολιών ««Duo Οκτώ Χορδές» και την παρουσίαση στη συνέχεια του βιβλίου του Δημήτρη Βλάχου «Ένα χαστούκι από παπαρούνες/Μια ποιητική του κόκκινου».
Το βιβλίο παρουσίασε μαζί με το συγγραφέα ο φιλόλογος του Μουσικού Σχολείου, κ. Σπύρος Κιοσσές, ενώ στη συναυλία συμμετείχαν ο κ. Σπύρος Γκικόντης, Επίκουρος Καθηγητής βιολιού στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου και η κ. Ελένη Πετρίδου, που συνεργάζεται με το Ιόνιο Κουαρτέτο Εγχόρδων, το Ιόνιο Σύνολο Μπαρόκ Μουσικής και διδάσκει βιολί στο Μουσικό Σχολείο Σερρών.
«Σε μια εποχή πολιτικού μηδενισμού, έρχεται αυτό το βιβλίο να μας ξαναφέρει στο δρόμο προς το φως»
Μιλώντας για το βιβλίο του, ο κ. Βλάχος εκτίμησε πως το έργο του έχει ένα πολιτικό χαρακτήρα, με την ευρύτερη έννοια της λέξης. «Για τον Πλάτωνα η πολιτική ταυτίζεται με την παιδεία», εξήγησε, «σκοπός της πολιτικής είναι η στροφή ολόκληρης της ψυχής προς το φως». «Σε μια εποχή πολιτικού μηδενισμού», συνέχισε, «έρχεται αυτό το βιβλίο που φιλοξενεί μέσα σκέψεις, συγκινήσεις, φιλοσοφία λογοτεχνών, ποιητών να μας ξαναφέρει στο δρόμο προς το φως, δηλαδή ζητά αυτό το βιβλίο από εμάς να σκεφθούμε κάποια πράγματα. Για παράδειγμα όσον αφορά στη σημασία των λέξεων, τι σημαίνει ασφάλεια; Μέχρι σήμερα ασφάλεια ήταν να έχεις λεφτά στην τράπεζα. Όταν όμως χάσεις αυτά τα λεφτά πηδάς από το μπαλκόνι. Ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι σε παλιότερες εποχές, σε εποχές που οι άνθρωποι είχαν μια σχέση με το φως και με την αλήθεια του καθημερινού βίου, κανείς δεν πήδηξε από το μπαλκόνι. Για αυτό και είδαμε μια ολόκληρη γενιά, που ξεριζώθηκε από τη Μικρά Ασία, αλλά έφτιαξε Ελλάδα που έπειτα έδωσε έργο. Αλλά και στην περίοδο της κατοχής, χρόνια δύσκολα, κανείς δεν πήδηξε από το μπαλκόνι. Μπορεί να πέθαναν από την πείνα, μπορεί να έχασαν τη ζωή τους στο εκτελεστικό απόσπασμα, αλλά κανείς δεν αυτοκτόνησε. Μάλιστα το αντίθετο. Σε αυτές τις εποχές έχουμε ανθρώπους που δημιούργησαν έργο. Να αναφέρουμε τον Ελύτη, τον Σεφέρη. Αυτό το βιβλίο έρχεται να μας ξαναθυμήσει ότι τέλος πάντων οι λέξεις πρέπει να αποκτήσουν τη σημασία, που την έχουν χάσει, γιατί γυρίσαμε την πλάτη μας στο φως».
«Για να δει ο σημερινός Έλληνας το φως, πρέπει να δίνει στην κάθε μέρα της ζωής του την αξία που της ταιριάζει»
Τι προϋποθέτει όμως και πόσο εύκολη είναι αυτή η μεταστροφή του σημερινού Έλληνα προς το φως; «Προϋποθέτει να δίνει στην κάθε μέρα της ζωής του την αξία που της ταιριάζει», υπογράμμισε ο κ. Βλάχος. «Θα πρέπει καταρχήν να σταματήσει να φέρεται από το χείμαρρο αυτό της επικαιρότητας», συνέχισε, «να πάρει τη στάση της πέτρας ή του βράχου μέσα στο ποτάμι. Βλέπετε το ποτάμι κυλάει και ο βράχος παραμένει σταθερός και ακίνητος. Να σταθούμε και να μην παρασυρόμαστε από την τρέχουσα επικαιρότητα, η οποία είναι και κατασκευασμένη σε μεγάλο βαθμό, και να ξαναθέσουμε τα πρωταρχικά ερωτήματα, «γιατί ζούμε;», «ποιο είναι το νόημα της ζωής μας;», «πού βρίσκουμε χαρά;», «τι σημασία έχει για εμάς η αγάπη, η φιλία, το να δημιουργήσουμε έργο και να αφήσουμε πίσω μας για τα παιδιά μας;». Με λίγα λόγια θα πρέπει να κρατήσουμε τη στάση του βράχου, της πέτρας μέσα σε ένα ρου γεγονότων, που ουσιαστικά είναι τυφλός, δεν οδηγεί ούτε καν στη θάλασσα, γιατί μακάρι να οδηγούσε εκεί. Θα λέγαμε ότι μας περιμένει ένα ταξίδι ένας ανοικτός ορίζοντας. Αυτός ο ρους δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο στην κατακρήμνιση».
Σπύρος Γκικόντης «Η μουσική και οι τέχνες το πρώτο και το τελευταίο που διδάσκουν είναι η αγάπη»
Για δεύτερη φορά βρέθηκαν μπροστά στο κοινό της Κομοτηνής ο κ. Σπύρος Γκικόντης και η κ. Ελένη Πετρίδου, και οι εντυπώσεις τους φυσικά εξαιρετικά θετικές. Οι δυο μουσικοί κέρδισαν το ζεστό χειροκρότημα του κοινού της Πολιτιστικής Κίνησης, χειροκρότημα που λειτουργεί ως ένα επιπλέον κίνητρο για να επιστρέψουν στο μέλλον στην πόλη μας. «Η Πολιτιστική Κίνηση είναι ένα μέρος που προσωπικά σε μένα έχει δημιουργήσει πολλά συναισθήματα», σημείωσε ο κ. Γκικόντης, «είναι ένα μέρος που προσωπικά βρήκα μεγάλη ψυχική προσπάθεια και μια πολύ μεγάλη αγάπη για γνώση και πολιτισμό». «Πιστεύω ότι δεν είναι μόνο η Αθήνα, το Μέγαρο Μουσικής», προσέθεσε, «νομίζω ότι είναι το χρέος μου ως μουσικού, κι έπειτα με την ιδιότητα του καθηγητή, να έρθω προσωπικά και να προσφέρω σε αυτό το μέρος, και σε όλη την Ελλάδα, όπου μπορώ και στα πλέον απομακρυσμένα μέρη την τέχνη, την αγάπη, γιατί η μουσική και οι τέχνες το πρώτο και το τελευταίο που διδάσκουν είναι η αγάπη».
Ελένη Πετρίδου «Να εμπνευστούν οι νέοι και να προσελκυσθούν από τη μουσική»
Εντυπωσιασμένη δήλωσε και η κ. Ελένη Πετρίδου από την ανταπόκριση των Κομοτηναίων, κυρίως δε από τα νέα παιδιά, που εκδήλωσαν ενδιαφέρον να παρακολουθήσουν τη συναυλία. Ανατρέχοντας στα προσωπικά της βιώματα, όταν πρωτοπήγε στην Ξάνθη ως φοιτήτρια και της δόθηκε η ευκαιρία να ασχοληθεί με τη μουσική μέσω της ΦΕΞ, εξέφρασε την αισιοδοξία της ότι μέσα από τέτοιες εκδηλώσεις μπορεί οι νέοι να εμπνευστούν και να προσελκυσθούν από το αντικείμενο της μουσικής. Όντας καθηγήτρια στο Μουσικό Σχολείο Σερρών, αναφέρθηκε στην προσπάθειά της να εμπνεύσει τους μαθητές της προς αυτήν την κατεύθυνση, αναγνωρίζοντας παράλληλα πως «σε μια επαρχιακή πόλη δεν έχουν πολλές δυνατότητες τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τέτοιου είδους μουσική και να δουν ότι έχουν ευκαιρίες, ότι υπάρχουν ιδέες όπως η σημερινή εκδήλωση που γίνεται συνδυασμός με παρουσίαση βιβλίου». «Έχουμε συνδυάσει με ποίηση, με αστροφυσική», επισήμανε, «κι έχουμε κάνει διάφορες συνεργασίες και ήταν πολύ μεγάλη χαρά».
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
