«Ernani» του Τζιουζεπε Βερντι στο Μεγαρο Μουσικης

Για το Σάββατο 10 Μαρτίου προγραμματίστηκε τελικά η προβολή της όπερας «Ernani» του Τζιουζέπε Βέρντι, στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής. Ήταν ομολογουμένως το Σάββατο πολύ πλούσιο σε εκδηλώσεις, ωστόσο οι άδειες θέσεις στο Μέγαρο κατά τη διάρκεια προβολής μιας όπερας δεν είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο. Στην πλειοψηφία τους οι όπερες δεν συγκεντρώνουν παρά μόνο τους λάτρεις του είδους. Έτσι και το Σάββατο λίγοι ήταν αυτοί που επέλεξαν την όπερα και μια από τις πρώτες όπερες του Βέρντι.

Λίγα λόγια για το έργο

Η Angela Meade πρωταγωνιστεί σε μια από τις πρώτες όπερες του Βέρντι. Ο Salvatore Licitra είναι ο αταίριαστος εραστής της, και οι κορυφαίοι ερμηνευτές του Βέρντι, Dmitri Hvorostovsky και Ferruccio Furlanetto, ολοκληρώνουν τους συντελεστές. Η Διεύθυνση Ορχήστρας ήταν του Marco Armiliato.

Η όπερα μας μεταφέρει στην Ισπανία του 1519. Ο Δον Ζουάν του Aragon έχει χάσει τον τίτλο και τον πλούτο του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Αλλάζοντας όνομα και ως Ernani πλέον, γίνεται επικεφαλής μιας ομάδας φυγόδικων στα βουνά. Εκεί, αποκαλύπτει στους άνδρες του τον ερωτά του για την Elvira και μοιράζεται μαζί τους παράτολμο σχέδιό του: να τη σώσει από τον επικείμενο, υποχρεωτικό γάμο με τον ηλικιωμένο θείο της, Don Ruy Gomez de Silva. Οι άνδρες του Ernani που διψάνε για δράση, ξεκινούν μαζί του για το κάστρο της Elvira.

Πρόκειται για ένα από τα πρώιμα έργα του μεγάλου μουσουργού, ανάμεσα στις 26 όπερες, που γράφτηκε το 1844, δύο χρόνια μετά το «Ναμπούκο». Είναι μια όπερα σε 4 πράξεις σε λιμπρέτο του Francesco Maria Piave βασισμένο στο το θεατρικό έργο «Ερνάνης» του Βίκτωρος Ουγκώ που ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία το 1830 στην αρχή της καταξίωσής του, που του απέφερε πολλά κέρδη.

Ο Βέρντι μετά το «Ναμπούκο», για τον οποίο απέσπασε πολύ καλές κριτικές και γνώρισε μεγάλη επιτυχία, αφοσιώθηκε στη σύνθεση όπερας. Ήταν η αρχή μιας θριαμβευτικής σταδιοδρομίας που συνδέθηκε πολύ στενά με τις προσπάθειες για την πολιτική ένωση της Ιταλίας. Μια τάση που ο ίδιος ο Βέρντι ενεθάρρυνε με τη θεματολογία των έργων του, τα οποία, εμπνεόμενα από το ιστορικό παρελθόν και επενδυμένα με εντυπωσιακά χορωδιακά, δημιουργούσαν εύκολα στο κοινό συνειρμούς με την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα.

Με τους «Λομβαρδούς» (1843), τον «Ερνάνη» (1844), τον «Αττίλα» (1846), τη «Λουίζα Μίλλερ» (1847) και τον «Μάκβεθ» (1849) ο Βέρντι πέτυχε την αναγνώρισή του ως συνθέτη και εκτός Ιταλίας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.