Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνης, η μικρη-μεγαλη του ιστορια και η σημερον ημερα

Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής λειτουργεί από το 1984. Το 2014, σε δύο χρόνια από τώρα δηλαδή, θα γιορτάσει φυσιολογικά τα τριάντα του χρόνια.

Για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής που ξεκίνησε τη λειτουργία του επί δημαρχίας Χαράλαμπου Κατσιμίγα, εργάστηκαν και μόχθησαν πολλοί δήμαρχοι, διοικητικά συμβούλια και καλλιτεχνικοί διευθυντές, άλλοι με μεγαλύτερη και άλλοι με μικρότερη επιτυχία. Το σίγουρο είναι ότι στην πορεία του στο χρόνο το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. γνώρισε και καλές και κακές φάσεις, οι οποίες όμως είχαν μεγάλη συνάφεια και εξαρτώνταν κατά πολύ από το ποιος ήταν στο τιμόνι του δήμου.

Η θητεία του Χαράλαμπου Κατσιμίγα συνδέθηκε έτσι με την παρουσία του Βασίλη Κυρίτση ως καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., ο οποίος αντιμετώπισε και τα πρώτα ουσιαστικά ζητήματα της ανυπαρξίας σχετικών υποδομών, από αίθουσα μέχρι καρέκλα και προβολείς.

Ακολούθησε η δημαρχιακή θητεία του Ανδρέα Στογιαννίδη με τον ίδιο καλλιτεχνικό διευθυντή, και ακολούθως οι δημαρχίες του Γιώργου Παπαδριέλλη με καλλιτεχνικούς διευθυντές τους Σταύρο Τσακίρη, Νικόλαο Σακαλίδη και Δημήτρη Παπασταμάτη, εκ των οποίων ο πρώτος παρέμεινε στη μνήμη των θεατρικών τεκταινομένων της πόλεως με τις προσπάθειές του το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. να ανοιχτεί και σε μεγάλου εύρους παραγωγές και δη σε σκηνικά ανεβάσματα τραγωδίας, εκ των οποίων οι παραστάσεις του «Ρήσου» του Ευριπίδη και του «Αίαντα» του Σοφοκλή που αναφέρονται σε πρόσωπα του τραγικού κύκλου που συνυφαίνονται με τη Θράκη και ξένισαν και εξέπληξαν. Αρκετούς ευχάριστα, αν και πολλοί τις αντιμετώπισαν με τη συνήθη μεμψιμοιρία. Το σίγουρο είναι τα περί ων ο λόγος σκηνικά ανεβάσματα των δύο τραγωδιών, επειδή διέθεταν αρκετά σκηνικά στοιχεία μοντερνισμού και, κυρίως, λιτή εκφορά του λόγου, διανθίστηκαν δε επί σκηνής με τη μουσική του μεγάλου γκαϊνταντζή κ. Παπαβασιλείου, παρέμειναν στη μνήμη ως σπουδαίες θεατρικές αφορμήσεις.

Λίγα αλλά εξαιρετικά, εφόσον σχετικά σύντομη ήταν και η παραμονή του, προσέφερε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. και ο Νίκος Σακαλίδης, που ιδιαίτερα εκτιμούσε την αυτονομία λόγου και αιφνιδίασε ευχάριστα το ελλαδικό θεατρικό σύμπαν με τον εκπληκτικό «Τηλέγονο» της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, και όχι μόνον. Στον Νίκο Σακαλίδη οφείλεται και η ιδιαίτερη σκηνοθεσία του «Αμφιτρύωνα» του Πλαύτου, παράσταση στην οποία τολμηρά εγκιβώτισε στοιχεία από πανηγυριώτικα δρώμενα της Θράκης, τα οποία θετικά αξιολογήθηκαν και από το επακολουθήσαν τότε συνέδριο του Κέντρου Λαϊκών Δρωμένων, με θεματική που εστίαζε στο συσχετισμό των εννοιών δράμα – δρώμενο.

Αμέσως μετά ακολούθησε η δημαρχία του Τάσου Βαβατσικλή με καλλιτεχνικό διευθυντή εκ νέου τον Δημήτρη Παπασταμάτη και διάθεση το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής να αποκτήσει διαβαλκανικό δραματολόγιο και να γίνει έδρα Ινστιτούτου Βαλκανικού Θέατρου. Διοργανώθηκε έτσι με απόλυτη επιτυχία το 1ο Διαβαλκανικό Θεατρικό Συνέδριο με έδρα την Κομοτηνή, στο οποίο παρέστησαν θεατράνθρωποι –σκηνοθέτες, ηθοποιοί, θεατρικοί συγγραφείς– από την Αλβανία, τη Fyrom, τη Σερβία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία και ελήφθη απόφαση να ιδρυθεί το Ινστιτούτο Βαλκανικού Θεάτρου. Η προσπάθεια, ως υπερβολικά φιλόδοξη μάλλον, έμεινε φυσικά ανολοκλήρωτη, ό,τι όμως πραγματώθηκε ήταν μια λαμπρή συμπαραγωγή με το θέατρο της Σιλίστρα της Βουλγαρίας, η οποία αποθεώθηκε από τους βούλγαρους θεατές, στο δε ΔΗΠΕΘΕ κατέστησε γνωστό τον σπουδαία βούλγαρο σκηνοθέτη Στέφανο Στάιτσεφ, στον οποίο οφείλουμε μια από τις ωραιότερες παραστάσεις του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. το «Party… κομμάτια», στην οποία παρουσιάστηκαν σε ενιαία παράσταση δύο μονόπρακτα του Πίντερ «το Πάρτυ» και το «Τέφρα στην Τέφρα».

Στις καλές στιγμές της εποχής και το ανέβασμα δύο εξαιρετικών μονοπράκτων του Χρήστου Χαρτοματσίδη, με τον ενιαίο τίτλο «Σκούρο μαύρο, σχεδόν λευκό», σε σκηνοθεσία Ηλία Φραγκάκη, πρόδρομου έργου των σημερινών σχιζοφρενικών κοινωνικών καταστάσεων.

Και στη συνέχεια όμως επί δημαρχίας Δημήτρη Κοτσάκη είδαμε καλό νεοελληνικό έργο, όπως τα «Παιδιά τα φέρνει ο πελαργός» των Ρέππα – Παπαθανασίου και έναν υπέροχο «Ιούλιο Καίσαρα» του Σαίξπηρ- ήταν συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών και η σκηνοθεσία ήταν του νυν καλλιτεχνικού διευθυντή Θοδωρή Γκόνη, – σε διάλογο με το πορτραίτο του Ιούλιου Καίσαρα από τους «Βίους Παράλληλους» του Πλούταρχου.

Το 2010, με απόφαση της τότε δημοτικής αρχής ή και μη απόφαση, ήταν έτος ουσιαστικά νεκρό για το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. μας, τη βοήθεια του ΥΠ.ΠΟ και των άπειρων συζητήσεων για τους μετασχηματισμούς του.

Το 2011, η νέα δημοτική αρχή διακηρύσσει εκ νέου την πίστη της στην προοπτική ενός δυναμικού Δημοτικού Θεάτρου, αναθέτει τη διοίκησή του στην προερχόμενη από τον ιδιωτικό τομέα Μαρία Μαλαμίδου, η οποία εργάζεται αόκνως για ένα ολόκληρο χρόνο να εκπονήσει διετές σχέδιο δράσεων του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., το οποίο και εγκρίνεται από το ΥΠΠΟ και ανοίγει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. σε μια νέα προσπάθεια, αναθέτοντας την καλλιτεχνική του διεύθυνση στον αποδεδειγμένα άξιο θεατράνθρωπο Θοδωρή Γκόνη, κι αφού στο μεταξύ, με τη συνεργασία και τη σύμφωνη γνώμη του Διοικητικού Συμβουλίου, η ίδια είχε οριοθετήσει τους τομείς δράσης του. Ήτοι Εργαστήρι Θεατρικής Παιδείας, για θεατρικές ομάδες όλων των ηλικιών, επιμορφώσεις – σεμινάρια και παράλληλες εκδηλώσεις, που θα στοχεύσουν στη μετατροπή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. σε διαρκή φορέα πολιτισμού.

Την πρώτη παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ήδη την απολαύσαμε, κι ήταν ο «Τρελαντώνης» της Πηλενόπης Δέλτα σε σκηνοθεσία της κομοτηναίας Κορίννας Χαρίτου και ακολούθησε η φιλοξενία της «Ασκητικής» του Νίκου Καζαντζάκη με ερμηνευτή τον μοναδικό Βασίλη Βασιλάκη…

Θα ακολουθήσουν αρκετές άλλες παραστάσεις, το πρόγραμμα των οποίων μέχρι τον Μάιο του 2012 το έχουμε ήδη στα χέρια μας και το οποίο κινείται στο γνωστό μοτίβο που επέλεξαν να δραστηριοποιούνται και τα άλλα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. που έχουν παραμείνει εν ζωή, ήτοι στο μοτίβο της φιλοξενίας, κυρίως, καλών θεατρικών παραστάσεων, υψηλής ποιότητας και μικρού κόστους, οι οποίες, όπως ειπώθηκε και στην τελευταία συνέντευξη θα είναι αυτοχρηματοδοτούμενες, ήτοι δεν θα κοστίζουν στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., αντιθέτως μπορεί να στηρίζουν τα έσοδά του. Μια καλή λύση, που θα συντηρήσει τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. σε καιρούς οικονομικής κρίσης και θα δώσει στο φιλοθέαμον κοινό αφορμές για περισσότερο πλουραλιστικό θεατρικό βίο και απολαύσεις πέραν των υποχρεωτικών κατ’ έτος παραγωγών, οι οποίες εξαναγκάζονται να είναι λιτές το ίδιο αλλά καλές, αφού λεφτά δεν υπάρχουν…

Πάντως, η πρώτη παράσταση με την «Ασκητική» του Καζαντζάκη με την οποία άνοιξε το πρόγραμμα και μετά την ιδιαίτερα επιτυχημένη επιλογή – γνωριμία με το χοροθέατρο «Δαγίπολις» ήταν ό,τι το καλύτερο.

Επιλογή που κατέδειξε τη δίψα των καιρών για λόγο ουσίας και ανάγκη θρέψης της ψυχής, πέρα από τα μέχρι τώρα γνωστά ειωθότα.

Καλή συνέχεια…

ΥΓ: Πάντως όταν σε μια παράσταση όπως αυτή της «Ασκητικής» αποχωρεί κόσμος, γιατί το θέατρο είναι μικρό, και δη νέος κόσμος, φοιτητόκοσμος, μερίδα του οποίου παρακολούθησε εντός την παράσταση με κατανυχτική προσοχή, τότε σίγουρα το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής πρέπει γρήγορα να επιλύσει το ζήτημα ενός νέου χώρου… Είναι κρίμα να υπάρχουν «φλόγες ικανές να φωτίσουν τα σκοτάδια», κι εμείς να μην επιτρέπουμε το φως να διαχέεται παντού. Φωτίζοντας…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.