«Στη σκηνη ειμαι μονος μου με το κοινο και μονο εκεινο ξερω κι εκεινο αγαπαω»

Ένα βροχερό απόγευμα Τρίτης, μπορεί να αλλάξει και να γίνει λαμπερό. Ο χειμμαρώδης λόγος του Σταμάτη Κραουνάκη, που δεν μασάει τα λόγια του, που λέει αλήθειες που πονάνε, γιατί ξέρουμε ότι είναι αλήθειες και όχι κούφια λόγια για να περάσει η ώρα, ένας καλλιτέχνης που μας έχει ταξιδέψει, βρέθηκε το απόγευμα της Τρίτης σε γνωστό ξενοδοχείο της πόλης σε μια συνέντευξη τύπου εφ’ όλης της ύλης. Ίσως γιατί η παράσταση «55» είναι η κατά Σταμάτη περιπέτεια της ζωής, της τέχνης, της καταγωγής, του έρωτα, η κωμωδία του ζην και του ευ ζην.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης αναφέρθηκε σε πολλά ζητήματα, τόσο στο θέμα της παράστασης και του καλλιτεχνικού κόσμου γενικότερα, αλλά δεν μπορούσε να μην αναφερθεί και σε θέματα της καθημερινότητας και τις πολιτικής.Μάλιστα μιλώντας για την Ελλάδα του σήμερα τόνισε: «Βρισκόμαστε μπροστά σε μια καίρια στιγμή, που θα πρέπει σαν έλληνες να δώσουμε σημασία στην ταυτότητά μας. Δεν είμαστε τυχαίοι. Αν δεν υπήρχαμε εμείς οι Ευρώπη θα ήταν καπάκι μπύρας. Πολύ μας «κουνιούνται», αλλά κι εμείς καθήσαμε πολύ καιρό στο εφησυχασμο μιας ψευδούς ευτυχίας, μιας ψευδούς παροχής. Ξεγελαστήκαμε και δεν το καταδέχομαι αυτό για τον Έλληνα. Η μάνα που κουμαντάρει ένα σπίτι, δεν ξεγελιέται ούτε από την γειτόνισσα, ούτε από τον μπακάλη, πώς λοιπόν ξεγελάστηκε από την κυβέρνηση; Ξεγελάστηκε γιατί είχε την κουτοπόνηρη ψευδαίσθηση ότι η εκάστοτε κυβέρνηση κάτι θα βολέψει από το σπίτι. Αυτό μας έφαγε, η μικροπολιτική που θα βολέψει το δικό μας το παιδί, χωρίς να νοιαζόμαστε για τον διπλανό. Τώρα όμως όποιο σπίτι και να πέσει, θα πάρει και τα διπλανά μαζί του». Ο κ. Κραουνάκης θεωρεί πως «ένα πράγμα που πρέπει να πυροδοτήσουμε όλοι οι έλληνες είναι η πτώση του δικομματισμού. Πρέπει να σταματήσει αυτή η γελοιότητα, αυτό το άθλιο πιγκ πογκ ανάμεσα σε δύο οικογένειες και μια τρίτη το μητσοτακέϊκο που τα πήραν όλα κι έφυγαν».
Ο καλλιτέχνης δεν παρέλειψε να τονίσει και την αλλαγή που έχει υποστεί και ο χώρος της δημοσιογραφίας, λέγοντας: «Η δημοσιογραφία δεν είναι αυτή που ήταν κάποτε. Οι εφημερίδες δεν ήταν κέντρα διαπλοκής. Οι εφημερίδες ήταν οδηγοί, διάβαζα τον Μπάρλα, τον Γεωργουσόπουλο, τον Σταματίου, ανθρώπους που είχε κύρος η υπογραφή τους, που δεν ήταν στο pay roll της κάθε κυβέρνησης και του κάθε πολιτιστικού supermarket».

Μέγαρο και επιδοτήσεις

Ο κ. Κραουνάκης αναφέρθηκε και στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής, τονίζοντας πως «είναι ευτύχημα που δεν είναι επιδοτούμενο το μέγαρο μουσικής στην Κομοτηνή, γιατί έτσι θα υποχρεωθεί να οργανώσει το τοπικό καλλιτεχνικό στοιχείο, το οποίο είναι πιο υγιές, γιατί είναι πιο κοντά στη φύση και στα αληθινά προβλήματα». Ωστόσο δήλωσε πως δεν είναι κατά της κρατικής βοήθειας «αλλά, από την ώρα που μπήκαν οι επιχορηγήσεις σταμάτησε να παράγεται έργο. Κανένα από τα σπουδαία «πατήματα» του ελληνικού πολιτισμού, δεν έγινε με επιχορήγηση».
Μάλιστα δεν δίστασε να επιρρίψει ευθύνες και στον καλλιτεχνικό κόσμο λέγοντας: «Έχουν ατονίσει οι δυναμικές παρουσίες, και στον δικό μου χώρο, καθήσαμε πολύ στα αυγά μας και σε αυτό φταίνε και οι επιχορηγήσεις. Και δεν είναι και πολλά τα χρήματα έναντι πινακίου φακής γίνεται πάντα η προδοσία».
Με χαρά ακούσαμε όλοι οι παραβρισκόμενοι ότι ο σημαντικός αυτός καλλιτέχνης έχει θέσει τον εαυτό του στη διάθεση του μεγάρου, λέγοντας πως θα έρθει αμισθί για να βοηθήσει στον συντονισμό της καλλιτεχνικής δημιουργίας στο χώρο του μεγάρου, από ντόπιους καλλιτέχνες.

Παράσταση

Ο κ. Κραουνάκης μίλησε για την παράσταση «55» λέγοντας: «Για μένα αυτή η παράσταση είναι το τέλος μιας πορείας και η αρχή μιας καινούριας, την οποία δεν μπορώ να σας την περιγράψω, γιατί με πέτυχε η κρίση και τα όνειρά μου λογοκρίνονται σε αυτή τη φάση. Παρ’ όλα αυτά περιμένουν στο συρτάρι μου αρκετά πράγματα που θέλω να μου δοθεί ο χρόνος να τα ετοιμάσω και ευελπιστώ μέχρι να αποχωρήσω από τον φλοιό, κάποια από αυτά να με βοηθήσουν να συστήσω τη χώρα μας και έξω από τα πλαίσια της χώρας». Μάλιστα είπε πως μέσα από αυτή την παράσταση «έχω την ευκαιρία να περπατήσω στην πατρίδα μου με τα τραγούδια μου που είναι ακόμη ζωντανά. Όταν είμαι στη σκηνή είμαι μόνος μου με το κοινό, που εκείνη την ώρα μόνο εκείνο ξέρω κι εκείνο αγαπάω».

Καλλιτέχνες και ευθύνη

Σημαντικά ήταν και τα όσα είπε για τους καλλιτέχνες και την ευθύνη που φέρουν σε εποχές δύσκολες όπως η σημερινή. «Ο καλλιτέχνης είναι ένα ιδιαίτερο άτομο, κάποια ρίζα της κραυγής του είναι ανήσυχη, κάπου δεν τα έχει βρει με το κοινωνικό σύστημα και αντί να μπει σε μια ψυχιατρική κλινική, παίρνει ένα πινέλο ή κάθεται μπροστά σε ένα πιάνο. Οι καλλιτέχνες έχουμε ευθύνη αυτό τον καιρό, όπως και ο λαός, αλλά οι καλλιτέχνες έχουμε ευθύνη όχι απλώς να ξεσηκώσουμε το αίσθημα, αλλά και να γιατρέψουμε την τρύπα, που είναι μεγάλη. Θα χρειαστεί να πάμε χέρι -χέρι με δύναμη και πίστη σε αυτό που είμαστε. Η Ελλάδα έχει γεωργία και πολιτισμό, τίποτε άλλο. Η γεωργία έχει τιναχτεί στον αέρα, φρόντισε γι’ αυτό και η ΕΕ, τώρα ίσως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στα χωράφια μας. Αυτό που με τρομάζει αυτή τη στιγμή είναι ότι ο έλληνας στην συμπεριφορά του παραμένει δυστυχώς δεξιός. Έχουμε μεγάλη υποχρέωση στα παιδιά, πρέπει να αλλάξει η συμπεριφορά μας». Αναγνώρισε πως «έχουμε πολύ καλούς καλλιτέχνες ίσως και καλύτερους από αυτούς της γενιάς της κατοχής. Απλώς η γενιά αυτή ερχόταν μετά από ένα πόλεμο κι ένα εμφύλιο. Αλλά και αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι ένας κρυφός πόλεμος των τραπεζών, που συνεχώς απειλούν;».

Απαντήσεις σε ερωτήσεις δημοσιογράφων

-Αισθάνεσθε ότι στο έργο σας έχετε παρασυρθεί από την ευμάρεια στην οποία βρισκόταν ο κόσμος την περίοδο του ’90;
Πιστεύω ότι σταθήκαμε και αυτό το οφείλω στη Λίνα Νικολακοπούλου, όπως έχω ξαναπεί, ο λόγος είναι αυτός που κάνει διαχρονικό ένα τραγούδι. Η μελωδία μπορεί να σε ταξιδεύει. Η Λίνα λοιπόν δεν έκατσε ήσυχη. Τα πρώτα μας τραγούδια είναι σαν να είναι γραμμένα χθες. Οι στίχοι της Λίνας δίνουν την εικόνα της ευμάρειας, αλλά ταυτόχρονα και το άδειασμα της ανθρώπινης ψυχής από την ευμάρεια.

-Οι πολίτες όμως δεν ξεσηκώνονται…
Δεν νομίζω ότι αυτή τη στιγμή θα πρέπει να βγει ο κόσμος στους δρόμους, έχοντας ένα όπλο, όπως το διαδίκτυο. Πρέπει να γίνει μια αρχή ομαδικού αισθήματος.

-Η τέχνη μεταποιείται;
Βεβαίως και πολύ έξυπνα πια. Η τεχνολογία μας βοηθάει σε αυτό πάρα πολύ.

-Η νέα γενιά…
Περιμένω πολλά από τη νέα γενιά. Περιμένω να θυμώσουνε. Θα θυμώσουνε… Ακόμα όμως χαρτζιλικώνει η μανούλα.

Δηλώσεις Γιάννη Νικολαϊδη και Στάθη Κεφαλίδη

Τον καλλιτέχνη προλόγισαν και καλωσόρισαν ο Πρόεδρος και ο Διευθύνων Σύμβουλος της Αναπτυξιακής Ροδόπης, κ. Γιάννης Νικολαΐδης και Στάθης Κεφαλίδης.
«Είναι ιδιαίτερη τιμή να καλωσορίζουμε στην πόλη της Κομοτηνής, έναν ιδιαίτερο έλληνα, έναν δημιουργό, μουσικοσυνθέτη, ερμηνευτή, συγγραφέα και στιχουργό, τον Σταμάτη Κραουνάκη, ένα φίλο όλων μας. Είναι ιδιαίτερη τιμή για το μέγαρο να βρίσκεται εδώ στο ξεκίνημα του 2012. Ο πολιτισμός δείχνει και πάλι τη δυναμική του, μιας και αυτή η πρωτοβουλία έχει αγκαλιαστεί από όλη την περιφέρεια», τόνισε ο κ. Νικολαϊδης

«Πολύς κόσμος παραπονιέται που δεν μπορεί να βρει εισιτήρια είναι όμως πολύ καλή η εξέλιξη, μιας και θα βρίσκεστε κοντά μας για μια ακόμη παράσταση στις 10 Φεβρουαρίου. Είναι έκδηλη η αγάπη του κόσμου στο πρόσωπο του Σταμάτη Κραουνάκη και στην προσπάθεια που κάνει το Μέγαρο», τόνισε ο κ. Κεφαλίδης

… και στο Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής

«Είναι μεγάλη δύναμη η μουσική, μπορεί να αλλάξει κυβερνήσεις»

«Η τέχνη ήταν πάντα εχθρός της εξουσίας, ακόμη και όταν την αγόραζαν οι αυτοκράτορες». Με αυτή την φράση ξεκίνησε η επαφή του Σταμάτη Κραουνάκη με τα παιδιά του Μουσικού Σχολείου, όπου βρέθηκε ο καλλιτέχνης το πρωί της Τετάρτης. Τα παιδιά τον υποδέχτηκαν με ένα πολύ δυνατό χειροκρότημα. Ωστόσο στην είσοδο του σχολείου τον καλλιτέχνη υποδέχτηκαν ο διευθυντής του σχολείου κ. Σιμιτόπουλος και ο Δ/ντης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ροδόπης κ. Μούχτσης. Μάλιστα ο κ. Σιμιτόπουλος καλωσορίζοντας τον καλλιτέχνη του έκανε δώρο το cd από την εκδήλωση του σχολείου για τον Μάνο Χατζιδάκι. Οι μαθητές και οι καθηγητές τους είχαν ετοιμάσει ένα μουσικό καλωσόρισμα, το οποίο ξεκίνησε με την ευρωπαϊκή χορωδία του σχολείου που τραγούδησε το τραγούδι του Michael Jackson «Heal the world», ακολούθησαν δύο μαθητές που τραγούδησαν τραγούδια του Σταμάτη Κραουάκη, ενώ το μουσικό καλωσόρισμα έκλεισε με την παραδοσιακή ορχήστρα του σχολείου. Αμέσως μετά ο καλλιτέχνης έκανε ένα εργαστήριο με τα παιδιά, βασισμένο σε ένα απόσπασμα για τον έρωτα, από τον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη.

Ο Σταμάτης Κραουνάκης στο Μέγαρο Μουσικής Κομοτηνής

Με της σιγουριάς τα υλικά και με συνοδοιπόρους την Θεσσαλονικιά φίλη με την υπέροχη φωνή Ελευθερία Πάτση και την εξαιρετική ορχήστρα «Banda di Stelle», ο Σταμάτης Κραουνάκης καλεί τους φίλους του να μοιραστούν μαζί του τραγούδια, λόγια και … μικρόφωνο.
Διανομή: Σταμάτης Κραουνάκης, Ελευθερία Πάτση
Παίζει η «Banda di Stelle»
Πιάνο-πλήκτρα : Δημήτρης Οικονομίδης
Κιθάρα: Αλέξης Βεργής
Ντραμς: Νίκος Βαργιαμίδης
Μπάσο: Δημήτρης Γιαλαμάς
Ηχος: Γιώργος Παπαχατζής
Φώτα: Δημήτρης Ματζούκας
Για το «55» συνεργάστηκαν οι:
Σενάριο: Σταμάτης Κραουνάκης – Φωκάς Ευαγγελινός
Σκηνοθεσία: Φωκάς Ευαγγελινός
Κοστούμια Έλλη Παπαγεωργακοπούλου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.