«Ο ποιητης πρεπει να ειναι απεναντι σε ολους ακομη και στον εαυτο του»

Χειμαρρώδης ο Γιάννης Βουλτσίδης, ο γνωστός σε όλους μας Καραγκιοζοπαίχτης ή Δον Σάντσο Βουλτσίδης, στη συνέντευξη που παραχώρησε στον ΠτΘ όπου μίλησε με το δικό του μοναδικό τρόπο για όλους και για όλα. Για τα ταξίδια του, για τη συνάντησή του με τον Καραγκιόζη, για την σημερινή πολιτική κατάσταση, τους πολιτικούς μας, αλλά και για τις εκδηλώσεις που θα φιλοξενηθούν φέτος στο «Μικρό Διάκοσμο»…

Ο Καραγκιόζης είναι μέλισσα και για αυτό είναι σοφός

ΠτΘ: κ. Βουλτσίδη, είστε ένας δημιουργός που ξεκίνησε από τη Θράκη. Τι οφείλετε σε αυτήν; Πώς και ανταμωθήκατε με τον Καραγκιόζη στη Θράκη; Υπήρχε κατ’ αρχήν στην περιοχή;
Γ.Β.: Ο Καραγκιόζης ήταν κάτι που έφερα από τις περιπλανήσεις μου. Όπως λέω για τα ταξίδια, από τα «ταξίδια και ξύδια». Θέλω τα απομνημονεύματά μου να κυκλοφορήσουν με τον τίτλο «Ταξίδια και ξύδια του καραγκιοζοπαίχτη Δον Σάντσο Βουλτσίδη». Τον Καραγκιόζη λοιπόν τον ανακάλυψα στα ταξίδια μου και συγκεκριμένα όταν είδα μια παράσταση Καραγκιόζη, όχι την ίδια την παράσταση αλλά τον μπερντέ που έστησε ο Καραγκιοζοπαίχτης, γιατί σκέφτηκα ότι ήταν ένα καραβόπανο που αν το κεντήσεις με τη φαντασία σου και τα συναισθήματά σου, και αν δεν είσαι τενεκές αλλά εκφράζεις κάτι πέρα από το είδωλό σου, αυτό θα σε ταξιδέψει παντού και θα ταξιδέψει και τον κόσμο με τις πραμάτειες που θα τους πηγαίνεις και με αυτές που θα παίρνεις από αυτούς και θα τις πηγαίνεις αλλού, γιατί ο Καραγκιόζης είναι μέλισσα και για αυτό είναι σοφός. Δεν χρησιμοποιεί το εγώ, αλλά κάνει το χαζό. Είναι σαν το Σωκράτη που συνεχώς ρωτά, συνεχώς που λέμε ξενορωτάει, κάνει τον αφελή, δεν χρειάζεται την πόζα, την ψευτοσιγουριά των τενεκέδων. Έπειτα ο Καραγκιόζης δεν είναι αγράμματος. Υπάρχει ένα μπέρδεμα στην ελληνική κοινωνία ανάμεσα σε αυτόν που θεωρούμε μορφωμένο και αυτόν που θεωρούμε γραμματιζούμενο. Υπάρχουν γραμματιζούμενοι που είναι αμόρφωτοι και αγράμματοι που είναι μορφωμένοι, Δηλαδή, ο παλιός ο άνθρωπος που ήξερε με μια κληματαριά και τον πηλό να φτιάχνει ένα σπιτάκι και μια αυλή, που άξιζε να ζεις και να αναπνέεις μαζί με το κτίριο, ήταν σοφός. Αυτός μπορεί να ήταν αγράμματος αλλά όχι αμόρφωτος, γιατί όπως έλεγε και ο Σωκράτης η προφορική παράδοση είναι μια πολύ πιο σοβαρή υπόθεση από τη γραπτή, γιατί έχει πολύ περισσότερους αιώνες πίσω της, περισσότερο γραμμένο DNA, προϋποθέτει την αμεσότητα, δεν μιλάς με την σκιά σου αλλά με τον δίπλα σου. Αυτές οι προφορικές παραδόσεις που μεταβιβάζονταν στόμα με στόμα, που μάθαινε ο άλλος γενιά προς γενιά την μαντινάδα, το υφαντό, το σκάλισμα της φιγούρας είναι μια τεράστια μόρφωση. Και αυτό το λέμε αυτοδίδακτη λαϊκή τέχνη. Τελευταία άκουσα σε μια εκδήλωση ένα ομιλητή που υποτίθεται ότι ήταν του πανεπιστημίου. Η διοργανώτρια είναι φίλη μου και μιλώντας της είπα ότι αυτός ο κύριος θέλει να αποδείξει ότι οι τέσσερις πέντε Πικάσο κάναν την τέχνη παγκοσμίως και όλοι οι άλλοι είναι αντιγραφή, στην καλύτερη περίπτωση. Αυτός που έγραψε το «Μωρή κοντούλα Λεμονιά», αυτός που έγραψε τον ακριτικό κύκλο, αυτός που έγραψε το Διγενή τι ήταν λιγότερο από τον Πικάσο; Μήπως τελικώς ο Πικάσο είναι λιγότερος από αυτούς; Μη τρελαθούμε. Όλοι αυτοί οι ξιπασμένοι, οι μορφωμένοι, οι αγράμματοι, οι οποίοι καναλιζάρουν τον πολιτισμό και διδάσκουν πώς πρέπει να τον βλέπουμε, τι είναι πάνω και τι κάτω, είναι τενεκέδες είναι αχρείοι.

Δεν ξέρω τι είναι λαϊκή παράδοση, ξέρω τι είναι ζωντανό και τι πεθαμένο

ΠτΘ: Στον Ίμερο οφείλετε την ανοιχτωσιά και την περιπλάνηση και την επαφή με την λαϊκή παράδοση;
Γ.Β.: Ναι. Δεν ξέρω τι είναι λαϊκή παράδοση, ξέρω τι είναι ζωντανό και τι πεθαμένο. Αν κάτι είναι πεθαμένο όσο κι αν είναι τοποθετημένο πάνω σε χρυσό δεν με ενδιαφέρει. Εγώ ξέρω ότι το «Μωρή κοντούλα Λεμονιά» στέκεται ισάξια απέναντι στον Μπαχ και στον Αισχύλο και ότι δεν είναι ανώτερο ούτε κατώτερο. Αυτός που έγραψε το «Μωρή κοντούλα Λεμονιά» μπορεί να ήταν αγράμματος αλλά δεν ήταν αμόρφωτος. Μην πετάμε αυτή την ρετσινιά, αυτή την βλαχιά των πανεπιστημιακών, των ανέραστων αυτών πού έφεραν τα πράγματα εδώ που τα έφεραν.

ΠτΘ: Αυτό το κοίταγμα το είχατε από την νεαρή σας ηλικία;
Γ.Β.: Κάργα μπορώ να πω. Ήμουν πολύ φιλόξενος και όταν ερχόταν ένας άνθρωπος στο χωριό μου, γινόμουν ο φίλος του, και όχι μόνο, το έπαιρνα προσωπικά και γινόμουν υποστηρικτής του. Και αυτό από κουλτούρα πιστεύω διαχρονική. Γιατί έβλεπα ότι ήταν αδύνατος,όχι με την έννοια του φιλεύσπλαχνου, απλά ήξερα ότι αυτός είναι ευάλωτος, αλλά έχει την αξία του και εγώ θα πάρω από αυτό τον άνθρωπο και θα μπολιαστώ. Αυτός είναι ευάλωτος, γιατί οι άλλοι είναι οχυρωμένοι, είναι κάστα, και πρέπει να γίνει μια δίκαιη μάχη. Πρέπει να δώσω και εγώ τη μάχη και να πάρω θέση. Με τα πρόβατα, με τα γκρουπόσκυλα ή με αυτόν που υποφέρει άδικα;

Από τις γυναίκες του χωριού μου πήρα το δόσιμο στον άλλον

ΠτΘ: Ήταν μια παιδεία που την χτίσατε μόνος σας ή ήταν και οι οικογενειακές παραδόσεις;
Γ.Β.: Ευλογώ τις γυναίκες του χωριού μου. Αυτό που λέμε ο αρχαίος χορός της τραγωδίας μού διδάχτηκε από τις γυναίκες του χωριού μου πριν ακόμη ανοίξω τον Αισχύλο. Αυτός ο υπέροχος χορός των γυναικών να κάθονται στις αυλές και να συνομιλούν από τα απλά στα μεγάλα και από τα μεγάλα στα μικρά, αυτή η κουλτούρα του να ξέρεις πώς κοιτάζεις τον άλλο στα μάτια, πώς του προσφέρεις ό,τι έχεις μικρό ή μεγάλο, αυτό το δόσιμο, το πήρα κύρια από τις γυναίκες του χωριού μου, από τα νυχτέρια, από τότε που ο άνθρωπος είχε χρόνο να δει τον άλλον. Από μια αριστοκρατία πήρα αυτό που έχει καλή σχέση με το χρόνο, όχι από αυτούς τους Ψωμιάδηδες ,τους σημερινούς χέστηδες που πριν από κάποια χρόνια, πριν και μετά Ολυμπιάδας, θεωρούνταν θεοί και τώρα αποδείχθηκαν ότι τα είδωλά τους είναι τενεκέδες στους τενεκέδες.

Το θέατρο σκιών είναι μια σοβαρή υπόθεση δεν είναι baby parking

ΠτΘ: Μετά το θάνατο των μεγάλων καραγκιοζοπαιχτών η αναφορά στους συνεχιστές αφορά στο πρόσωπό σας. Αυτό δεν το επιδιώξατε, αλλά έγινε;
Γ.Β.: Έγινε εδώ και τριάντα χρόνια. Έχουμε κάνει μια τομή στο θέατρο Σκιών, μια ανανέωση στη φιλοσοφία του. Το θέατρο σκιών είναι μια σοβαρή υπόθεση δεν είναι baby parking. Μπορεί να συνδιαλλαγεί αν υπάρχει ποιητής πίσω από το μπερντέ και για τα μικρά και για τα μεγάλα. Αυτό έχει περάσει στην κοινωνία σιγά – σιγά και σήμερα το Θρακικό Θέατρο Σκιών θεωρείται πρωτοπορία όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Βαλκανική. Αυτό όμως δεν μας έβαλε στο σύστημα, δεν μας έδωσε, ακόμη αγωνιζόμαστε για το ψωμί μας. Δόξα τω θεώ έχουμε την αβεβαιότητα του Καραγκιόζη που μας κάνει επάγρυπνους, όχι καθεστωτικούς, και ακολουθούμε τη μοίρα του λαού μας. Όπου γης και πατρίς. Φέτος μπορεί να μην δουλέψουμε, να προλάβουμε να χτίσουμε το θέατρο, να το ξεχρεώσουμε. Δόξα τω θεώ είμαστε άνθρωποι κανονικοί. Πιστεύω ότι η μοίρα του ποιητή είναι να μη γίνεται σύστημα ευρείας αποδοχής, να είναι ένας κύριος που του λένε περάστε. Πιστεύω ότι πρέπει να παραμένει κανονικός άνθρωπος με τις κόντρες του, με τη λαϊκότητά του, με τα μπενελίκια, ανά πάσα στιγμή έτοιμος για φασαρία, γιατί μπορεί η κολακεία να κολλήσει πάνω σου σαν φυσικό παράσιτο και να σου γίνει στολή και να μην μπορείς να αναπνεύσεις. Τότε η έμπνευσή σου γίνεται στείρα.

Σήμερα οι πλούσιοι είναι κακομοίρηδες με επάργυρη στολή

ΠτΘ: Επειδή όμως είστε και αναγνώστης…
Γ.Β.: Κύρια…

ΠτΘ: Εξ ου και «Μικρός Διάκοσμος» από τον Δημόκριτο. Πάντα όμως η τέχνη στηριζόταν από θεσμούς έξω από αυτήν, είτε από χορηγούς όπως στην Αρχαία Ελλάδα που θεωρούσαν το θέατρο σχολείο και επέβαλαν στους πλουσίους να το επιχορηγούν, είτε η τέχνη γεννιόταν στις αυλές των Μεδίκων ή των βασιλέων όπως γινόταν τον Μεσαίωνα και την αναγέννηση. Δεν είναι εξ υπαρχής κακό το να σε στηρίζουν.
Γ.Β.: Είναι καλό μια οργανωμένη πολιτεία να στηρίζει τις τέχνες και τα γράμματα γιατί είναι κάτι που παίρνεις και δίνεις…

ΠτΘ: Και οι τέχνες πάντοτε είναι φτωχές από φυσικού τους. Και να ήθελες να κάνεις μια τραγωδία πρωτοποριακή θα ήθελες 50.000 ευρώ για να την ανεβάσεις…
Γ.Β.: Τότε όταν κάποιος ήταν πλούσιος πήγαινε η πολιτεία, προτιμώ την λέξη πολιτεία παρά κράτος, και του έλεγε ότι είσαι πλούσιος, έχεις λεφτά και να τα χαίρεσαι, αλλά από αυτά θα πάρουμε δέκα χιλιάδες δραχμές της εποχής εκείνης και θα χρηματοδοτήσουμε τον ποιητή Ευριπίδη για να ανεβάσει τις «Τρωαδίτισσες» γιατί ο ποιητής αυτός είναι δάσκαλος του λαού. Τον υποχρέωνε τον τενεκέ πάμπλουτο να επιχορηγήσει τον Βουλτσίδη για παράδειγμα για να κάνει αρχαία τραγωδία, θέατρο, το ένα ή το άλλο.

ΠτΘ: Σήμερα οι πλούσιοι γιατί είναι έτσι;
Γ.Β.: Γιατί δεν είναι πραγματικά πλούσιοι. Είναι κακομοίρηδες με επάργυρη στολή. Πλούσιος είναι ένας άνθρωπος, όπως έλεγε ο Παπαδιαμάντης, που έχει καλή σχέση και με το χώρο και με το χρόνο. Αυτοί ούτε καλή σχέση με το χώρο έχουν ούτε με το χρόνο.

Για να υπάρξει αστική καλλιέργεια η μια γενιά πρέπει να προσθέτει στην άλλη

ΠτΘ: Αυτό που συμβαίνει με τους πλουσίους στην εποχή μας είναι πρωτοφανές, γιατί πάντοτε στην ιστορία αυτοί επιδοτούσαν την τέχνη. Και από την άλλη όμως χαλάσαν οι λαϊκοί. Τι συμβαίνει λοιπόν σήμερα;
Γ.Β.: Είμαστε μια χώρα που μέχρι τη δεκαετία του 50 ήταν αγροτική και η αριστοκρατία μας ήταν οι χωριάτες που έβγαζαν το δημοτικό τραγούδι, τα πανηγύρια, τα υφαντά, την αρχιτεκτονική. Μετά από το 50, πέρα από τους εφοπλιστές, τους Εμπειρίκους και όλους αυτούς, ήρθε μια τάξη στην Ελλάδα που ουσιαστικά δεν ήταν αστική, αλλά μια τάξη που φούσκωσε σαν μπαλόνι. Για να υπάρξει αστική καλλιέργεια η μια γενιά πρέπει να προσθέτει στην άλλη. Δηλαδή αυτούς που αναφέρατε, όπως οι Μέδικοι, γενεά προς γενεά συσσώρευαν κουλτούρα και ήταν άνθρωποι που είχαν βιβλιοθήκες στο σπίτι τους, φιλοξενούσαν τον Πετράρχη, καλλιτεχνικά δρώμενα. Αυτοί οι τενεκέδες, οι Ψωμιάδηδες οι Κόκαλοι, κλπ, είναι αγοραίοι, είναι σαν τον αγοραίο αλλαντοπώλη του Αριστοφάνη που ξαφνικά φούσκωσε, και στην καλύτερη περίπτωση είναι «Ταρτούφοι» του Μολιέρου, ξαφνικά φουσκωμένοι, διογκωμένοι. Φυσικά όλο αυτό το σύστημα κατέρρευσε, γιατί ήταν φούσκα. Ο αγρότης που κοιμάται σε αυτήν την κουλτούρα, που την σμπαράλιασε η κατανάλωση, την σχημάτισε αργά – αργά και μια γενιά πρόσθετε στην άλλη, « για πράξε, για μετάπραξε, για από τον κόσμο λείψε» και σεβόταν το παλιό και το αναποδογύριζε. Ήταν ο μύθος του Οιδίποδα που όταν τον κατανοείς σωστά και σέβεσαι και γκρεμίζεις ταυτόχρονα, είναι η διπλή διαλεκτική. Οι άνθρωποι είναι φούσκες και δεν γνωρίζουν από αυτές τις υπόγειες τέχνες και πώς κινούνται τα πράγματα.

Ο γραπτός λόγος είναι ένα είδος αναπηρίας που ήρθε και ατρόφησε την μνήμη

ΠτΘ: Σκέφτεστε πάντα προφορικά ή γράφετε κιόλας;
Γ.Β.: Είμαι περισσότερο της προφορικής σχολής. Γράφω, αλλά πιστεύω ότι μια ζωντανή σχέση είναι μια αριστοκρατική κατάσταση όταν έχεις ένα συνομιλητή που μπορεί να σε κεντράρει, να σε κοντράρει, να σε τσιγκλήσει, να σε αναιρέσει. Αυτό το πράγμα δεν αντικαθίσταται από το γραπτό λόγο. Ο γραπτός λόγος είναι ένα είδος αναπηρίας που ήρθε και ατρόφησε την μνήμη. Δεν είναι μια ευεργεσία ο γραπτός λόγος, μην τον έχουμε τόσο σε μεγάλη υπόληψη. Απλά επειδή ατόνησαν οι αγορές, ατόνησε ο αρχαίος χορός, ατόνησαν τα καφενεία και έγιναν καφετέριες με μια μουσική στη διαπασών, ήρθε αυτή η παντοκρατορία του γραπτού και κυρίως της εικόνας. Μια συζήτηση είναι πρώτα απόλαυση, είναι έρωτας. Το να συζητάς, το να τσιγκλάς να σε τσιγκλάνε, το να αναιρείς να σε αναιρούν, είναι ένας πόλεμος και μια ειρήνη ταυτόχρονα.

Ο «Μικρός Διάκοσμος» είναι ο τεκές μου και εγώ είμαι Δερβίσης

ΠτΘ: Τα τελευταία χρόνια έχετε φτιάξει στον Ίμερο τον «Μικρό Διάκοσμο»,αυτό το παλατάκι του πολιτισμού…
Γ.Β.: Είναι χώρος με αριστοκρατική υφή και λαϊκή τιμή για να μπορεί να μπαίνει ο ξυπόλητος, δηλαδή να σκεφτείς κάνω βραδιές με κλασικές ορχήστρες και βάζω ένα εισιτήριο πέντε ευρώ στην ανώτερη ίσα- ίσα για να μπορέσω να πληρώσω τους ανθρώπους που έφερα. Είναι ο τεκές μου, κι εγώ ο Δερβίσης του.

Σήμερα η παράδοση των Δερβίσηδων είναι σε παρακμή αλλά υπόγεια υπάρχει και θα εκδικηθεί

ΠτΘ: Είναι ο τεκές που έλειπε σε μια περιοχή από τις ομορφότερες της περιοχής…
Γ.Β.: Παλιά υπήρχαν τεκέδες, υπήρχαν δερβίσηδες και είναι μια καλή παράδοση την οποία οι αδερφοί μας μουσουλμάνοι πρέπει να την ξεθάψουν, γιατί αυτός ο πολιτισμός της μαντίλας, που λέει και σύγχρονος λογοτέχνης στην Τουρκία «δεν με πειράζει η μαντίλα, αλλά μαθαίνεις τους ανθρώπους να σκεπάζουν πράγματα» κάνει ακριβώς αυτό και όταν αρχίζεις και σκεπάζεις δεν σταματάς μόνο σε ένα πράγμα. Η μία λειτουργία της μαντίλας είναι ο πουριτανισμός, το βαθύ πουριτανικό Ισλάμ που σκέπασε την παράδοση των Σούφι και ενώ υπήρχε μια παράδοση που ξεκινούσε από τους μεγάλους Πέρσες ποιητές του 8ου αιώνα μ.χ και κορυφώθηκε με τον Τζελαλαντίν Ρούμι, την σκέπασε, την διέγραψε και στη θέση του έβαλαν την μαντίλα με το Ισλάμ.

ΠτΘ: Ως Θρακιώτης γνωρίζετε τους τεκέδες της Θράκης;
Γ.Β.: Βεβαίως και τους έχω σπουδάσει, όχι μόνο στη Ρούσα που ήταν πολύ δυναμικό κέντρο και είναι. Σήμερα αυτή η παράδοση είναι σε παρακμή, αλλά υπόγεια υπάρχει και θα εκδικηθεί, όπως ο Διόνυσος εκδικήθηκε τον Πενθέα. Όπως λέω και εγώ δεν μπορείς να σκεπάσεις ένα ηφαίστειο με μια μαντίλα, το ηφαίστειο στην περίπτωσή μας λέγεται γυναίκα, και είναι ό,τι πιο εκρηκτικό γέννησε η μάνα γη και αυτό είναι διαπιστωμένο. Δεν ξέρουν οι κακομοίρηδες τι ηφαίστειο σκεπάζουν. Γελάω με την πόζα τους και το ύφος που έχουν αυτές οι κακομοίρες που θέλουν να «μπουμπουλώνονται» σαν Λάζαροι. Δεν κολακεύω κανένα στην Θράκη. Θα μιλήσω για τον καταναλωτισμό, για τον ζαμανφουτισμό, θα μιλήσω για την πολιτική θρησκευτική οπισθοδρόμηση. Όλοι μπορεί να θέλουν να με πετροβολήσουν, όμως θα με ακούσουν, γιατί ξέρουν ότι δεν με κινεί κανένας, είμαι ποιητής, και η θέση μου είναι απέναντι σε όλους ακόμη και στον εαυτό μου.

Η μεγαλύτερη επανάσταση δεν είναι να πετάς πέτρες αλλά να χτίζεις

ΠτΘ: Ο «Μικρός Διάκοσμος» έχει συγκεκριμένο πρόγραμμα πολιτισμού. Φέτος είναι η τέταρτη χρονιά. Τι ετοιμάζετε;
Γ.Β.: Φέτος ετοιμάζουμε τα καινούργια ρόδα, και τα λέμε έτσι γιατί όλα είναι δημιουργίες. Από τότε που ο ΄Έλληνας έπαψε να παράγει ρόδα, δηλαδή να είναι δημιουργός, κατάντησε ο κακομοίρης να μην μπορεί να αρθρώσει λόγο και να μην μπορεί να διαρθρώσει κοινωνία και δομές. Για αυτό εμείς επιμένουμε και λέμε ότι η απάντηση, η μεγαλύτερη επανάσταση, είναι η σωστή δουλειά, δεν είναι να πετάς πέτρες, αλλά να χτίζεις. Όπως είπα και για τα παιδιά του Συντάγματος είμαι μαζί σας, αλλά δεν είμαι μαζί σας στο να πετάτε πέτρες. Είμαι μαζί σας στο να προσβάλλετε το ρόλο αλλά ποτέ το πρόσωπο. Είμαι μαζί σας στο να γεμίσετε τα σακίδια με βιβλία. Είμαι μαζί σας στο να είστε ανελέητοι στα χτυπήματα.

ΠτΘ: Θα ξαναπεράσουμε ποτέ στην τακτική του να κτίζουμε και να μην πετάμε πέτρες;
Γ.Β.: Πιστεύω ότι επειδή αποκαθηλώθηκε η παντοκρατορία του life style οι ποιητές, οι πραγματικοί δάσκαλοι, κάθε υγιούς πολιτισμού θα θεωρούνται πρότυπα. Όπως παλιά μιλάγαμε για Παπαδιαμάντη, για Σολωμό, για Αισχύλο, και δεν μιλάγαμε για όλους αυτούς τους περιρρέοντες τενεκέδες, έτσι πιστεύω ο λαός ξέρει ότι μόνο με σοβαρή δουλειά, με σοβαρό κοίταγμα του παρελθόντος, θα μπορέσει να ξεφύγει από αυτό το λαγούμι που μας πρόσδεσε η δικιά μας αφασία και η διεθνής τοκογλυφία, γιατί μη νομίζετε, την Ελλάδα την ορέγονται, είναι καλό οικόπεδο η Ελλάδα, αλλά εμείς δεν θέλουμε να μένουμε σε ένα οικόπεδο, θέλουμε να μένουμε σε μια χώρα. Ο ποιητής Δημητριάδης είπε: «Πεθαίνω σαν χώρα» Είναι τραγικό για ένα ποιητή να το πει αυτό.

ΠτΘ: Άρα πιστεύετε ότι θα γιατρευτούμε κι εμείς, θα γιατρευτεί και η πολιτική μας ζωή;
Γ.Β.: Οι πολιτικοί μας κατ’ αρχήν πρέπει να μας πείσουν ότι είναι κανονικοί άνθρωποι σαν κι εμάς. Δεν μπορεί ένας πρόεδρος Δημοκρατίας να παίρνει 365000 ευρώ το χρόνο, σύμφωνα με την «Ελευθεροτυπία» σε μια εποχή κρίσης, δηλαδή χίλια ευρώ την ημέρα και αυτός να είναι ο πρώτος πολίτης της χώρας. Ο Καραγκιόζης ή εγώ που είμαι ο τελευταίος πολίτης της χώρας θα ντρεπόμουν. σαν πρώτος πολίτης ντεμέκ, αν ο λαός υπέφερε τόσο και εγώ ήμουν σε αυτό το μπερεκέτ- μπερεκέτ που λέμε εδώ. Δηλαδή το παράδειγμα πρέπει να δοθεί από τους πάνω.

ΠτΘ: Και από τους βουλευτές μας που επίσης αμείβονται
Γ.Β.: Ο κόσμος λέει ότι οι άνθρωποι ζουν αλλού. Δεν είναι ανάμεσά μας. Εσείς τους βλέπετε ανάμεσά μας;

Αν γίνουμε δημιουργοί θα αλλάξει η ποιότητά μας

ΠτΘ: Γι’ αυτό σας ρώτησα αν θα γιατρευτούμε. Αν γιατρευτούμε οι από κάτω θα επιβάλλουμε γιατρειά και στα επάνω…
Γ.Β.: Εμείς, αν σχηματίσουμε σιγά – σιγά όλα αυτά που είπα παραπάνω με την καλλιέργεια, με την δουλειά, αν γίνουμε δημιουργοί, αμέσως θα αλλάξει η ιδιοσυστασία μας, θα αλλάξει η ποιότητά μας. Ένας άνθρωπος που ξέρει να παράγει κάτι χρήσιμο οξύνει τις ικανότητές του. Αλλά δεν είναι μόνο το γεγονός ότι σε κάνει ξύπνιο η δουλειά για να παράγεις, σε κάνει ξύπνιο να ξέρεις πώς γεννιούνται τα πράγματα αλλά και τα δίπλα. Ένας σωστός γεωργός, όχι της μονοκαλλιέργειας, που παρακολουθεί το αμπέλι του φάση προς φάση δεν ακολουθεί μονοκαλλιέργεια με φυτοφάρμακα και λιπάσματα που σαρώνει τα πάντα, αφουγκράζεται το φυτό, την ανάσα του, και δεν έχει δίπλα του το δηλητήριο με τη σακούλα. Αυτός ο άνθρωπος διδάσκεται από το αμπέλι, παίρνει μεταφορές από αυτό και για αυτό η δημοτική μας ποίηση κάποτε ήταν δυνατή στις μεταφορές, γιατί όταν κλάδευε το αμπέλι και δάκρυζε, έπλεκε μια ιστορία και το παρομοίαζε με μια γυναίκα που δάκρυζε γιατί κάτι θυμήθηκε ή κάτι έχασε.

Οι Τούρκοι με αποκαλούν καραγκιοζοπαίχτη της Μεσογείου

ΠτΘ: Όπως ο γεωργός αντιμετώπιζε το αμπέλι και έβρισκε τη ζωή του μέσα από αυτό ανάλογα και εσείς βρίσκετε τη ζωή σας μέσα από τον Καραγκιόζη. Είναι έτσι;
Γ.Β.: Η δικιά μας η δημιουργία είναι ο Καραγκιόζης, οι μουσικές μας. Αυτά είναι τα ρόδα τα δικά μας. Να πηγαίνεις σε ένα διεθνές φεστιβάλ στην Τουρκία για παράδειγμα και να βγαίνουν οι τούρκοι καραγκιοζοπαίχτες και να λένε οι καλύτεροι από αυτούς «συγνώμη αλλά εμείς εδώ δεν έχουμε Καραγκιόζη. Βρήκαμε το δάσκαλό μας και είναι ο Βουλτσίδης», και είναι καταγεγραμμένο αυτό. Αυτή τη στιγμή το Πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης έχει μεταφράσει δύο βιβλία θεάτρου σκιών και κυκλοφορούν στην Τουρκία και με ονομάζουν ως δάσκαλο του Θεάτρου Σκιών όλης της Μεσογείου. Το δεύτερο θα κυκλοφορήσει τώρα σε μετάφραση της Σεμά Σανταλή, καθηγήτριας νεοελληνικών σπουδών στο πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης. Με αυτούς τους ανθρώπους δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα γιατί είναι ποιητές. Μακάρι να γνωριζόμαστε έτσι.

ΠτΘ: Σπουδαίο πράγμα ο έρωτας του ωραίου…
Γ.Β.: Όλη η ιστορία είναι εκεί. Ό,τι δεν μπορεί να ρθει σε έρωτα, μισείται. Είναι αυτό που έλεγε ο Εμπεδοκλής. Αυτό που δεν μπορεί να έρθει σε έρωτα κάτι χάνει και για αυτό ό,τι δεν μπορεί να αγαπήσει μετά φθονεί.

ΠτΘ: Είναι πολύ σημαντικό το να γίνεται λόγος για εσάς στο πανεπιστήμιο της Αδριανούπολης…
Γ.Β.: Έχοντας και την υποτιθέμενη αντιπαλότητα. Ήρθε ένας θεατρολόγος από το πανεπιστήμιο της Άγκυρας και κάναμε συνάντηση μπροστά σε κόσμο για το πού τελικά ανήκει ο Καραγκιόζης. Ο θεατρολόγος, κ. Σελτζούκ, υποστήριξε ότι αφού προλάβαμε εμείς και το κατοχυρώσαμε τι ψάχνετε τώρα, τρέξτε και εσείς να κατοχυρώσετε το υπόλοιπο. Μπροστά στον κόσμο του είπα «Σελτζούκ παιδί μου ο Καραγκιόζης δεν είναι βοδινό και όποιος προλάβει το μαρκάρει πρώτος. Ο Καραγκιόζης είναι παιδί της Μεσογείου και είναι αυτός που ένωσε όλη τη Μεσόγειο. Εσύ γιατί θέλεις να τη χωρίσεις και φέρεσαι άσχημα. Είσαι θεατρολόγος και δεν είσαι ποιητής. Δεν μου στέλνεις ένα ποιητή να κουβεντιάσουμε;» Άρχισε η αίθουσα να χειροκροτά και οι Τούρκοι να γιουχάρουν τον καθηγητή τους.*
 

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.