Παραμενει στη σιωπη αλλα με «ανταρτικα» χτυπηματα

Πολλοί άνθρωποι την λάτρεψαν και δεν την ξεχνούν, ρωτώντας συχνά τι γίνεται η αγαπημένη φίλη μας Βούλα Σαββίδη, μια από τις μούσες του Μάνου Χατζιδάκι και κάποτε ιέρεια του τραγουδιού.

Η τραγουδίστρια των «Πέριξ» επέλεξε να ζει στη σιωπή, μετά από μια μακρά προσωπική περιπέτεια με την υγεία της και από διάφορα «χτυπήματα» που την κρατούν ακόμη μακριά. Ωστόσο κατά καιρούς έρχεται να ταράξει τα νερά, μέσα από κάποιες αραιές, αποσπασματικές εμφανίσεις που θυμίζουν τη βασική αρχή του… αντάρτικου: χτυπάς και χάνεσαι!…

Το να κάνεις μια «κανονική» συνέντευξη με τη Βούλα Σαββίδη, είναι κάτι τρομερά δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο. Γιατί όπως λέει κι ο Γιάννης Αγγελάκας, υπάρχουν και τ’ άλλα παιδιά, εκείνα που γεννιούνται μεν «κανονικά» αλλά δεν έχουν την ανάλογη «κανονική» συνέχεια. Με τη Βούλα -μου έχει επιτρέψει να την αποκαλώ έτσι, καθώς και «Βουλάρα», προσωνύμιο από τον καιρό των Εξαρχείων- μπορείς μόνο να μιλήσεις (αν η ίδια θεωρεί ότι πρέπει να το κάνει), να καταγράψεις τις χειμαρρώδεις σκέψεις της και να κινηθείς έξω από τα «κανονικά» όρια. Κι είναι τόσο δύσκολο αυτό, όταν έχεις απομνημονευμένο υλικό που θα μπορούσε να καλύψει ένα ολόκληρο βιβλίο γι’ αυτήν. Θα παρακάμψουμε λοιπόν την άσφαλτο των σχεδιασμένων δρόμων και θα πάμε απ’ αλλού. Παρουσιάζουμε αυτή τη χαρισματική μούσα, μπερδεύοντας λόγια που αυτή καταθέτει όχι μόνο στην τελευταία, μα σε κάθε μας συνάντηση, με δικά μας. Συγχωρείστε μας αυτό τον (φαινομενικά) μονόλογο, μα μόνο έτσι επιτρέπεται να παρουσιαστεί αυτό το μικρό θαύμα που καίγεται και ξαναγεννιέται, πετώντας γύρω από το πυρακτωμένο φως της ζωής κι αρνούμενη ν’ ακολουθήσει τις θεσμοθετημένες πια διαδρομές του τυφλοπόντικα.

Η Βούλα Σαββίδη αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και πλανήθηκε στη δική της Οδύσσεια. Άφησε πίσω τους αμνήμονες Λωτοφάγους της κατεστημένης τέχνης, έκλεισε τ’ αφτιά της στις «πολιτιστικές» Σειρήνες, δραπέτευσε από την Κίρκη και την Καλυψώ που της έταζαν πλούτη σε αντιπαροχή, γλίτωσε από τις Συμπληγάδες της προσαρμογής στους όρους της αγοράς, από τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που καταπίνουν όχι μόνο καλλιτέχνες αλλά και ολόκληρες ορχήστρες, το κοινό και τους χώρους μαζί. Κι έφτασε ως εδώ, πληρώνοντας το δικό της τίμημα. Χρόνια τώρα μιλάμε για μιαν απίστευτη περιπέτεια που δοκίμασε τα όριά της. Κι όσοι δεν έκοψαν τα νήματα μαζί της, τη βίωσαν. Η Βούλα προτίμησε να είναι παρατηρητής των πραγμάτων, χωρίς να συμμετέχει. Αποσυρμένη και ζώντας ασκητικά, κατάφερε να μετρήσει τους ανθρώπους της και να κατανοήσει εκείνα που δεν φαίνονται πίσω από τα εκτυφλωτικά φώτα της σκηνής. Πάντα έλεγε πως σπεύδει βραδέως για ν’ απολαμβάνει τα πράγματα και δεν ήξερε τι θα πει «βάζω στόχους». Λέει «δεν υπάκουσα σε σχεδιαστικά προγράμματα, παρά μόνο στο βλέμμα των φίλων μου, στη θάλασσα, στον ουρανό»και συχνά φωνάζει σε όλους μας: «Πού τρέχετε; Στο τίποτα;».

«Την εποχή της ευτέλειας και του συμβιβασμού θα διαδεχτεί η αναγέννηση»

Στήναμε τις δικές μας γιορτές κάτω απ’ τ’ άστρα, με φίλους μουσικούς που αρνούνται να εγκαταλείψουν τη Θεσσαλονίκη, παρόλο που τους σπρώχνει επίμονα. Σπονδές και χοές με τρελούς αγγέλους που έκαναν τη Βούλα Σαββίδη να τραγουδά ξανά και να μαγεύει τις νύχτες. Σαν κουβεντιάζαμε για τα πάντα στις λιακάδες της πλατείας Ναβαρίνου όπου βρίσκεται τώρα ή κείνα τα παλιότερα βράδια της Σταυρούπολης που μύριζαν βρεγμένο γρασίδι (η βροχή εξάπτει την ύπαρξή της), έλεγε: «Αυτούς που λογάριαζα γενναίους, χάθηκαν. Αυτούς που λογάριαζα δειλούς, μας κυβερνάνε. Χάρτινες βασιλοπούλες, πρίγκιπες του χρηματιστηρίου, χαρτονομίσματα που η ζωή δεν πρόκειται ποτέ να εξαργυρώσει». Μιλούσαμε πάντα για όλα όσα συμβαίνουν γύρω, μέσα και πάνω από τους ανθρώπους. Και τώρα λέει ότι «όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης σε ό,τι συμβαίνει, γιατί μας λείπει η γενναιότητα να καταγγέλλουμε, σκεφτόμενοι το τίμημα. Τα κόμματα και τα δόγματα εξαπατούν. Την προσωπική αλήθεια μπορείς να τη βρεις μόνο μέσα από προσωπική διαδρομή, που θα εμπεριέχει απόλυτα την ελευθερία».

Παρ’ όλα αυτά, παραμένει πάντα αισιόδοξη. Πιστεύει ότι ο κύκλος αυτός θα κλείσει, ότι θα έρθουν οι καιροί και οι δυνάμεις που θα φέρουν την ανάταση και θ’ αλλάξουν τα πράγματα, όπως συνέβαινε πάντα στον κόσμο. Ότι την εποχή της ευτέλειας και του συμβιβασμού θα διαδεχτεί η αναγέννηση και ο επαναπροσδιορισμός των ανθρώπων και των πραγμάτων.

Ο λόγος της είναι ποιητικός μα και σκληρός μαζί, τόσο ρεαλιστικός, περιεκτικός κι αυθόρμητος που είναι δύσκολο να τον καταγράψεις. Οι σκέψεις κι οι απόψεις της ευωδιάζουν ανθρωπιά κι αγωνιστικότητα, σκεπτικισμό μα κι αισιοδοξία, μελαγχολία μα και αρώματα ξεχασμένα, κλειδωμένα στα ανήλια μα λαμπρά κελιά του 21ου αιώνα. Παρακολουθεί τις εξελίξεις κι όταν κουβεντιάζει γι’ αυτές, αποκαθιστά τα πράγματα στην αντικειμενική διάστασή τους, χωρίς σοφιστείες και φτιασίδια. Μιλάει για τον Μάνο Χατζιδάκι, για το λαμπρό παρελθόν της, για την πορεία των πραγμάτων ως το σήμερα. Για συγκλονιστικά περιστατικά και άγνωστες λεπτομέρειες, για το τι συμβαίνει τώρα και για το μέλλον. Δεν διστάζει να κατονομάσει, τόσο αυτούς που θεσμοθετούν και οδηγούν την ξέφρενη κούρσα του ανταγωνισμού, όσο και αυτούς που αντιστέκονται. Ονόματα όπως Κλεάνθης Γρίβας, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Περικλής Κοροβέσης, Κωστής Παπαγιώργης, Γιάννης Ζουγανέλης (ο μουσικός), Φλέρυ Νταντωνάκη, Κωστής Μοσκώφ και άλλοι, έρχονται πάντα και καταλαμβάνουν τις θέσεις τους στις κουβέντες μας, συνθέτοντας ένα γερό πλέγμα που πάνω του χτίζονται ιδέες κι ομορφιές.

«Ο χρόνος ποτέ δεν μέτρησε, παραμένω παιδί όπως πολλοί»

Υπάρχει ένα κοινό που με ένθερμο τρόπο την αποζητά διαρκώς και δεν παύει να με ρωτά μέσα στα χρόνια. Ένα κοινό που δεν έχει την ευκαιρία ούτε καλά-καλά να την ακούσει πια στα ραδιόφωνα των αγοραίων πόλεων. Μια εξαίρεση βιώσαμε με εκπληκτικό τρόπο με τις αδερφές Βουγιουκλή, την ώρα της πρόσφατης συζήτησής μας που δημοσιεύτηκε στο χθεσινό φύλλο του «ΠτΘ». Συζητώντας για τη Βούλα Σαββίδη, ένα τραγούδι της πλημμύρισε τυχαία τον όμορφο χώρο και μας άφησε άναυδους για τα παιχνίδια μιας ακατανόητης τύχης!…

Ζήτησα λίγα λόγια από τη Βούλα γι’ αυτό τον κόσμο που την αγάπησε: «Με τον κόσμο έχει χτιστεί μια σχέση μέσα από έναν κοινό κώδικα αξιών και αμοιβαία αγάπη. Η αναμονή είναι μεγάλη. Αν γνώριζαν (κάποιοι γνωρίζουν) την απίστευτη διαδρομή μου, θα μπορούσαν να κατανοήσουν και να εξηγήσουν τα μεγάλα διαστήματα σιωπής. Θέλω να πω σε όλους πως ο χρόνος ποτέ δεν μέτρησε, πως παραμένω παιδί όπως και πολλοί από αυτούς». Γεγονός είναι πάντως, πως ήδη έχουν δισκογραφηθεί δύο τραγούδια της σε δουλειές διαφορετικών Θεσσαλονικιών καλλιτεχνών και για τα οποία πολύ σύντομα θα πούμε περισσότερα (ο ένας δίσκος κυκλοφόρησε επίσημα μόλις χθες!).

Θα τη βρει κανείς συχνά να περπατά την Εγνατία και να κοιτάζει πέρα απ’ το τοπίο και τους ανθρώπους. Θλιμμένη, αφού δεν πάει πολύ καιρός που έχασε και τον σύντροφό της, τον υπέροχο και φιλόξενο Βαγγέλη που προλάβαινε τα πάντα και νοιαζόταν για τους πάντες. Με τη Βούλα και για την Βούλα, θα μπορούσε κανείς να μιλάει για ώρες. Μα αυτό που κυρίως σημειώνουμε μ’ αυτή την παρουσίασή της εδώ, είναι η αναβίωση της παρουσίας της στα μουσικά -και όχι μόνο- πράγματα. Εκεί όπου «τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι», εκεί όπου χρειαζόμαστε αγγέλους, χαρισματικές φωνές σε συνδυασμό με χαρισματικά μυαλά. Από κει και πέρα, όπως λέει κι ο Jim Morrison «gate is straight, deep and wide. Break on through to the other side»…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.