«Η Σοφιτα με τα μυστικα» της Λετιτσια Μουστακη

«Ήθελα να γνωρίσουν

τα παιδιά το κλασικό θέατρο»

Το έργο «Η σοφίτα με τα μυστικά» γράφτηκε από την Λετίστια Μουστάκη. Η ίδια εκτός από ηθοποιός είναι και αρθρογράφος του περιοδικού «Αρμονία». Η απόφασή της για να γράψει ένα θεατρικό για παιδιά ξεκίνησε από την αγάπη της για αυτά. «Βασικά η ίδια δεν έχω παιδιά και τα αγαπώ πολύ και επειδή έχω τελειώσει το ψυχολογικό της Φιλοσοφικής και πάντα είχα σχέσεις μαζί τους ήθελα να τους μεταδώσω κάποια πράγματα για τη χαρά του θεάτρου. Ήθελα να γνωρίσουν τα παιδιά το κλασσικό θέατρο, γιατί, τουλάχιστον στην Αθήνα, όταν αναφέρονται στο θέατρο για παιδιά εννοούν κάποια δραματοποιημένα παραμύθια με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα μεγάλο κενό το οποίο αφορά περισσότερο στο κλασικό θέατρο, το ευρωπαϊκό, Μολιέρος, Γκολντόνι, Μαριμπώ, Γουζέλης από την Ελλάδα. Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας του θεάτρου με το οποίο τα παιδιά ποτέ δεν έρχονται σε επαφή και δύσκολα έρχονται και οι ενήλικες. Μια που το παιδικό θέατρο πρέπει να είναι κυρίως ψυχαγωγικό με την έννοια ότι το παιδί πρέπει να αποκομίσει και κάτι έφτιαξα αυτή την παράσταση».

Γνωριμία των παιδιών

με το ευρωπαϊκό θέατρο

«Η ιστορία αναφέρεται σε ένα μαθητή που παίρνει άσχημους βαθμούς στο σχολείο και προσπαθώντας να γλυτώσει από τις φωνές της μαμάς του και τις υπόλοιπες σχολικές υποχρεώσεις που τον περιμένουν κλειδώνεται στην σοφίτα του σπιτιού του. Εκεί ανοίγει το μπαούλο που είναι γεμάτο μαγικά αντικείμενα και μάσκες οι οποίες έχουν την ιδιότητα να τον μετατρέπουν κάθε φορά σε ένα άλλο ήρωα του ευρωπαϊκού θεάτρου. Με την βοήθεια της Κολομπίνα και της Ιζαμπέλλα που και αυτές ζωντανεύουν μετά από πάρα πολλά χρόνια και βγαίνουν από το μπαούλο γνωρίζει το έργο των ευρωπαίων κωμικών συγγραφέων και τους ήρωες της commedia l’ arte. Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν είναι εξασκημένοι στο είδος αυτό του θεάτρου το οποίο έχει συγκεκριμένη κινησιολογία κάνουν και ζογκλερικά, και ακροβατικά, χορεύουν, τραγουδάνε.

Το έργο με άδεια του Υπουργείου Παιδείας παρουσιάζεται σε δημοτικά και νηπιαγωγεία της χώρας. Ουσιαστικά είναι μια γνωριμία των παιδιών με το ευρωπαϊκό κλασικό θέατρο».

Κατά την κ. Μουστάκη «πιο εύκολα αποκομίζει πράγματα ένα παιδί όταν μέσα από μία ιστορία ή μια διήγηση. Κανένα παιδάκι δεν καταλαβαίνει ποτέ ακριβώς ότι εκείνη τη στιγμή διδάσκεται κάτι, όμως συμμετέχει σε αυτή τη θεατρική διαδικασία, γιατί έχει και πολλά στοιχεία θεατρικού παιχνιδιού. Ανεβαίνει πάνω στη σκηνή, τραγουδά, χορεύει, είναι πιο εύκολη η γνωριμία έτσι και η μάθηση για την άποψή μου».

Δύσκολη η γραφή

παιδικού θεάτρου

«Πιστεύω ότι είναι δύσκολη η γραφή παιδικού θεάτρου. Έχω δουλέψει πολλά χρόνια πάνω στην commedia del’ arte και έχω δουλέψει σε πολλά έργα αυτών των συγγραφέων του Γκολντόνι, του Μαριμπώ και του Μολιέρου, είμαι δηλαδή γνώστης αυτού του τύπου θεάτρου και αυτής της συγκεκριμένης κινησιολογίας η οποία βέβαια βασίζεται σε δύο πράγματα: Είναι μεταφερόμενη από χωριό σε χωριό, από πλατεία σε πλατεία, από παλάτι σε παλάτι, γιατί οι θίασοι ήταν μεταφερόμενοι, και αφετέρου βασίζεται στην πολύ μεγάλη απόσταση, γιατί όταν παίζεις σε μια πλατεία οι άλλοι είναι πολύ μακριά σαφέστατη η κίνηση αλλάζει. Θα πρέπει να γίνεται πολύ μεγαλύτερη, όπως πρέπει να αλλάζει και η φωνή για να μπορέσεις να ακουστείς στον κόσμο. Ήμουν γνώστης λοιπόν του συγκεκριμένου είδους θεάτρου και αυτών των συγγραφέων, τους οποίους αγαπώ πολύ, και πιστεύω ότι ειδικά σε περιόδους που παρουσιάζουν μια δυσκολία οικονομική, πολιτική και κοινωνική, -γιατί δεν παύει να έχουμε πολλούς μετανάστες, – που υπάρχει στην κοινωνία μια πολλαπλή δυσκολία σε διάφορα επίπεδα, πολλές φορές το να στρέφεσαι πίσω στις ρίζες και να τις ξαναθυμάσαι είναι κάτι που σε βοηθά για να προχωρήσεις πιο πέρα. Αυτό πιστεύω εγώ κάτι βέβαια που αναφέρεται και μέσα στο έργο».

Τα παιδιά ταυτίζονται

με τον πρωταγωνιστή

«Τα παιδιά αντιδρούν πολύ θετικά. Όλα αυτά τα θεωρητικά που σας είπα είναι σκέψεις δικές μου ως θεατρολόγου. Τα παιδιά βλέπουν εκείνη τη στιγμή τους ηθοποιούς και κατά πρώτον ταυτίζονται με τον πρωταγωνιστή γιατί είναι ένας από αυτούς. Είναι ένα παιδί το οποίο προσπαθεί να το σκάσει για να αποφύγει όλες τις υποχρεώσεις που είναι και στα ίδια τα παιδιά δυσβάσταχτες. Στην αρχή είναι κάπως διστακτικά, γιατί όταν μπαίνουν οι πρώτες μάσκες δεν καταλαβαίνουν και πολύ καλά. Αρχίζουν και επικοινωνούν και καταλαβαίνουν το έργο από τη στιγμή που γίνονται κομμάτια του. Σηκώνονται πάνω, παίζουν ξιφασκία, χορεύουν, τραγουδάνε, οπότε το γεγονός το ότι μπορούν να ανεβούν πάνω στη σκηνή και να γίνουν μέρος της παράστασης αυτομάτως τα κερδίζει».

Το παιδικό θέατρο

εκπαιδευτική διαδικασία

Την άποψη ότι τα ΔΗΠΕΘΕ θα πρέπει να έχουν παιδική σκηνή εκφράζει η κ. Λετίτσια Μουστάκη. «Έτσι όπως εγώ αντιλαμβάνομαι τα πράγματα επειδή τα παιδιά είναι το μέλλον πιστεύω ότι αυτά θα πρέπει να εκπαιδευτούν και να καταλάβουν την σημασία του θεάτρου. Επίσης θα πρέπει να πω αυτό που κάνω, που δεν νομίζω ότι κάνουν άλλοι, και συγκεκριμένα όταν πρόκειται να δώσουμε μια παράσταση στην Αθήνα σε σχολεία σε συνεργασία με τους δασκάλους και τους διευθυντές των σχολείων κάποιες ημέρες πριν την παράσταση περνάω από το σχολείο από κάθε τάξη χωριστά για πέντε ή και δέκα λεπτά. Τους μιλώ για την παράσταση, τους εξηγώ ότι το θέατρο είναι μια μορφή τέχνης, ότι ξεκίνησε από την αρχαία Ελλάδα και μιλάμε για τη σημασία του. Τους μιλώ για τους ήρωες που θα δουν, ώστε να καταλάβει το παιδί τι είναι ακριβώς αυτό που θα συμβεί. Πιστεύω ότι δεν είναι δυνατόν να πάρεις ένα παιδί του γυμνασίου, του λυκείου και να το πας στην Ακρόπολη αν πρώτα δεν του εξηγήσεις τι είναι η Ακρόπολη, γιατί αν δεν ξέρει θα νομίσει ότι αυτά είναι πέτρες. Πρέπει ήδη να του εξηγήσεις για το μεγαλείο της Ακρόπολης για να μπορέσει να καταλάβει. Το ίδιο για μένα είναι το θέατρο. Είναι μια διαδικασία το παιδικό θέατρο, έχει αρχή, μέση και τέλος. Πιστεύω ότι οι ηθοποιοί πρέπει να γνωρίζουν μετά τα παιδάκια και τα παιδάκια τους ηθοποιούς, να ανεβαίνουν στη σκηνή να δουν ότι το σκηνικό είναι ψεύτικο. Πιστεύω δηλαδή ότι το παιδικό θέατρο είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία».

Η ίδια της είναι και σκηνοθέτης του έργου. «Επειδή το έχω φανταστεί από την αρχή μόνο εγώ θα μπορούσα να το σκηνοθετήσω. Για μένα το συγκεκριμένο έργο ήταν μια εκπαιδευτική διαδικασία μέσω της οποίας ήθελα να πω στα παιδιά κάποια πράγματα για αυτό και το σκηνοθέτησα. Διαφορετικά θα το έδινα να το κάνει κάποιος άλλος».

Να σημειωθεί επίσης ότι ο Αλέξανδρος Χατζής έχει γράψει τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης και συμμετέχει σε αυτήν.