Η Θρακη ζει και στη Γερμανια

Πολιτιστικός

Θρακικός Σύλλογος

Στουτγκάρδης

Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1979 ως Σύλλογος Εβριτών Στουτγκάρδης από μετανάστες πρώτης γενιάς με κοινά προβλήματα και με στόχο να διατηρήσουν τα ήθη και τα έθιμα και γενικότερα την παράδοση της περιοχής από την οποία κατάγονταν. «Ο Σύλλογος ουσιαστικά συμπληρώνει τριάντα ένα χρόνια και ιδρύθηκε από μετανάστες που κατάγονταν από τον Νομό Έβρου. Σκοπός της ίδρυσης του Σωματείου είναι να συγκεντρώνονται οι Εβρίτες και να διατηρούν την παράδοση και τα ήθη και τα έθιμά τους, αλλά και να προωθούν τις σχέσεις και την αλληλογνωριμία των ιδίων, αλλά και των παιδιών τους ώστε να μη χαθεί η θρακιώτικη παράδοση», αναφέρει ο επί πολλά χρόνια πρόεδρος του Συλλόγου και νυν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου αλλά και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Θρακικών Συλλόγων Ευρώπης κ. Σισμανίδης. Ο Σύλλογος το 2006 αλλάζει την ονομασία του και ονομάζεται Πολιτιστικός Θρακικός Σύλλογος Στουτγκάρδης με στόχο να αγκαλιάσει όλους τους Θράκες από όλους τους νομούς.

Δραστηριότητες

του συλλόγου

Έχοντας ως στόχο την διατήρηση των ηθών και εθίμων ο Σύλλογος δραστηριοποιήθηκε έντονα. Έτσι, κάθε χρόνο παραμονές Χριστουγέννων διοργανώνει ακόμη και σήμερα χοροεσπερίδα, όπου συμμετέχουν όλοι οι καταγόμενοι από τον Νομό Έβρου και παρουσιάζονται και διάφορα παραδοσιακά εδέσματα. «Δημιουργήσαμε και μια χορευτική ομάδα που παρουσιάζει χορούς της Θράκης και στην οποία συμμετέχει ένας αριθμός παιδιών που κάθε χρόνο μεταβάλλεται ανάλογα με τη συμμετοχή», αναφέρει ο κ. Σισμανίδης, τονίζοντας ότι κάθε χρόνο διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις στις οποίες παρευρίσκονται μέλη του συλλόγου, όπως διαλέξεις στις οποίες κεντρικός ομιλητής είναι κάποιος καλεσμένος από την Ελλάδα από τον χώρο της Θράκης, αλλά και ενημερωτικές εισηγήσεις με ομιλητές φορείς της Θράκης, όπως νομάρχες και δημάρχους. «Στόχος μας να γνωρίσουμε την κατάσταση που υπάρχει στη Θράκη, γιατί τα περισσότερα νέα παιδιά δεν έχουν την επαφή που είχαν οι γονείς τους οι οποίοι βέβαια δεν έχουν την ίδια σχέση με την περιοχή που είχαν οι παλιότεροι. Επίσης διοργανώνουμε εκδρομές για νέους στην περιοχή της Θράκης έτσι ώστε οι νέοι να έχουν μια επαφή με τον τόπο καταγωγής τους, να γνωρίζουν τον τόπο τους και να μην αποκοπούν εντελώς. Όπως είναι γνωστό έχουμε περάσει στην τέταρτη γενιά μεταναστών και το πρόβλημα που υπάρχει είναι αυτό της ενσωμάτωσης όλων των Ελλήνων στη γερμανική κοινωνία. Για αυτό και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να κρατάμε τις επαφές μας με τους τόπους της καταγωγής μας. Αυτές οι εκδηλώσεις γίνονται τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο». Επίσης, ο Σύλλογος συνδιοργανώνει εκδηλώσεις με άλλους συλλόγους της περιοχής Στουτγκάρδης. «Ο Πολιτιστικός Θρακικός Σύλλογος Στουτγκάρδης δεν είναι ο μοναδικός σύλλογος που εδρεύει εδώ. Υπάρχουν και άλλοι σύλλογοι. Συγκεκριμένα, λειτουργούν και δραστηριοποιούνται και άλλοι επτά πολιτιστικοί σύλλογοι όπου δραστηριοποιούνται μετανάστες από συγκεκριμένα χωριά του Έβρου, όπως ο Σύλλογος Πετρωτών, Πενταλόφου, Νέας Βύσσας, Μεταξάδων, Παλιουρίου, Σαμοθρακιωτών».

Εξακολουθεί ο αριθμός

μεταναστών από την

περιοχή στη Γερμανία

να είναι μεγάλος

Όσον αφορά στον αριθμό μεταναστών από την περιοχή στη Γερμανία ο κ. Σισμανίδης επισημαίνει ότι «δυστυχώς οι μετανάστες ακόμη συνεχίζουν να είναι πολλοί. Ο αριθμός εξακολουθεί να είναι ο ίδιος με παλιότερα. Βέβαια, πολλοί από τους παλιότερους είναι συνταξιούχοι και έχουν γυρίσει πίσω αλλά δεν έχουν ξεκοπεί εντελώς από τη Γερμανία, εφόσον τα παιδιά και τα εγγόνια τους εξακολουθούν να ζουν εδώ. Αν και έχουν επιστρέψει δήθεν για πάντα, περίπου το μισό χρόνο μένουν στην Ελλάδα και τον άλλο μισό τον περνούν στη Γερμανία. Ο αριθμός δεν έχει δυστυχώς μειωθεί και μάλιστα όλο και κάποιοι νέοι θέλουν και έρχονται να ζήσουν και να εργαστούν ή να σπουδάσουν στη Γερμανία».

Ο ίδιος είναι δεύτερης γενιάς μετανάστης. Ο πατέρας του είχε έρθει στη Γερμανία το 1961, η μητέρα του το 1968, ενώ ο ίδιος και τα αδέλφια του έμεναν στην Ελλάδα σε θείους, εφόσον οι παππούδες είχαν πεθάνει. «Μόλις τελείωσα το γυμνάσιο ήρθα με στόχο να σπουδάσω και όχι να μείνω όπως και οι γονείς μου που ήρθαν για δουλειά και τελικά έμεινα, δημιούργησα οικογένεια είναι και τα παιδιά μου εδώ και εξ όσων βλέπω προϋποθέσεις για επιστροφή δεν υπάρχουν».

Ευκολότερα από την

Ελλάδα βρίσκεις

δουλειά στη Γερμανία

Είναι γνωστό ότι και στη Γερμανία σήμερα η εύρεση εργασίας είναι πολύ δύσκολη. Αυτό το επιβεβαιώνει ο κ. Σισμανίδης, παρόλα αυτά τονίζει όμως ότι «εξ όσων λένε αυτοί που ζουν στην Ελλάδα, τα πράγματα είναι πολύ δυσκολότερα. Εδώ, αν κάποιος είναι διατεθειμένος να εργαστεί, θεωρώ ότι αργά ή γρήγορα θα βρει κάτι για να επιβιώσει. Σε αντίθετη περίπτωση στην Ελλάδα εκτός από τον κύριο εργοδότη που είναι το δημόσιο δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός κι αν κάποιος θελήσει να γίνει ελεύθερος επαγγελματίας που αυτό βέβαια προϋποθέτει τα εννοούμενα κεφάλαια, αλλά και άλλες προϋποθέσεις».

Ο τόπος καταγωγής

δεν προσφέρει στους

νέους περισσότερη

ποιότητα

Μόνιμη αγωνία των μεταναστών η νεολαία η οποία δεν έχει σχέση με τον τόπο καταγωγής. Σε ερώτηση αν έχουν ευθύνη οι γονείς ή φταίει γενικότερα η όλη κοινωνική κατάσταση ο κ. Σισμανίδης σημειώνει ότι καμία ευθύνη δεν έχουν οι γονείς. «Θα έλεγα ότι φταίει ο τρόπος ζωής. Στη Γερμανία είναι αρκετά διαφορετικός ο από ό,τι στην Ελλάδα και τα παιδιά μεγαλώνοντας με τον εδώ τρόπο ζωής δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στην Ελλάδα. Οι γονείς κάνουν τα πάντα ώστε τα παιδιά τους να αγαπήσουν τον τόπο καταγωγής. Δεν θεωρώ όμως ότι αυτός τους προσφέρει τίποτα περισσότερο όσον αφορά στην ποιότητα ώστε τα παιδιά να περάσουν καλύτερα. Πέρα από το καλοκαίρι που έρχονται ως τουρίστες για να περάσουν λίγες ημέρες στις θάλασσες και στα αναπτυγμένα χωριά που τους αρέσει. Ευτυχώς είναι και το μόνο θετικό που συνδέονται τα παιδιά με την πατρίδα».

Μεγάλο αγκάθι

η εκπαίδευση των νέων

Όπως και σε κάθε χώρο οι μετανάστες αντιμετωπίζουν προβλήματα ανεργίας. «Τα πράγματα και είναι γνωστό δεν είναι όπως παλιότερα. Δεν υπάρχουν επιλογές στην εργασία. Μένεις στον τόπο σου και δέχεσαι τις οποιεσδήποτε συνθήκες σου επιβάλλουν οι εργοδότες και δεν έχεις την ευκαιρία να ζητήσεις κάτι περισσότερο και καλύτερο γιατί θα μείνεις άνεργος. Πέρα από τις καιρικές συνθήκες που επηρεάζουν την υγεία όλων μας τόσο τους ανθρώπους μεγάλης ηλικίας όσο και τους μικρότερης ηλικίας ένα σημαντικό ζήτημα που μας καίει είναι αυτό της εκπαίδευσης και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά. Στη Γερμανία όπως είναι γνωστό είναι υποχρεωτική η εκπαίδευση στα γερμανικά σχολεία. Υπάρχουν ελληνικά σχολεία, λύκεια και γυμνάσια τα οποία θα έλεγα υπολειτουργούν και δεν μπορούν να προσφέρουν εκπαίδευση τέτοιου βαθμού ώστε ένα παιδί τελειώνοντας το λύκειο να έρθει στην Ελλάδα να σπουδάσει και να ανταγωνισθεί τα παιδιά που τελειώνουν σχολείο στην Ελλάδα. Σχεδόν όλα κατά 98% παρακολουθούν μαθήματα σε ένα ελληνικό σχολείο αλλά τελειώνοντας το γυμνάσιο σταματάνε για να συνεχίσουν επαγγελματική σχολή ή γερμανικό γυμνάσιο. Δυστυχώς τα παιδιά που έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν σε λύκειο είναι πολύ λίγα ώστε να έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν σε ανώτερες σπουδές».

Κατά τον κ. Σισμανίδη το κράτος μεριμνά για την παιδεία αλλά «δυστυχώς οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν μπορεί να προσφέρει πάρα πολλά. Τα παιδιά είναι αναγκασμένα να παρακολουθούν και τα δύο σχολεία και αυτό είναι φύσει αδύνατο. Ζουν σε μια ξένη κοινωνία, παντού ακούνε να μιλάνε ελληνικά, η βασική εκπαίδευση είναι η γερμανική και συμπληρωματική η ελληνική. Η γλώσσα είναι ούτως ή άλλως διαφορετική με αποτέλεσμα τα παιδιά να αργοπορούν στην μόρφωσή τους διότι παρακολουθούν δύο αλλόγλωσσα σχολεία. Το ελληνικό κράτος συνεργάζεται με τους δασκάλους και τους καθηγητές αλλά άλλοι παραπονούμαστε ότι δεν φτάνουν οι δάσκαλοι, οι δάσκαλοι από την πλευρά τους βλέπουν ότι τα παιδιά δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα λόγω κούρασης. Μη ξεχνάμε ότι το παιδί παρακολουθεί πέντε με έξι ώρες γερμανικό σχολείο και μετά από διάστημα μιας ώρας ή αμέσως πρέπει να παρακολουθήσει ελληνικό σχολείο και να συνεχίσει μια άλλη γλώσσα και άλλα μαθήματα. Αυτό είναι δύσκολο και το βάρος σε καμία περίπτωση δεν το ρίχνουμε στους δασκάλους ούτε στους καθηγητές ούτε στο κράτος γιατί το ίδιο στέλνει προσωπικό για να στηρίξει τα σχολεία μητρικής γλώσσας».

Οι νέοι δεν

συμμετέχουν

στους συλλόγους

Ένα μεγάλο πρόβλημα που επίσης αντιμετωπίζουν οι μετανάστες είναι η έλλειψη συμμετοχής των νέων στους συλλόγους. «Είναι δυστυχώς μεγάλο πρόβλημα. Προσπαθούμε να φέρουμε τους νέους στους συλλόγους. Η ζωή όμως και τα κυκλώματα είναι τέτοια που για τους νέους υπάρχουν πολλά κέντρα συνάντησης, όπως για παράδειγμα τα καφέ, κάτι που γίνεται και στην Ελλάδα, όπου συναντιούνται εκεί, ανταλλάσσουν απόψεις, κάνουν τις γνωριμίες τους και παράλληλα πίνουν τον καφέ τους. Δεν αισθάνονται την ανάγκη να συναντηθούν μόνο Έλληνες ή μόνο Θρακιώτες ή μόνο από ένα χωριό. Λόγω της όλης κατάστασης επειδή έχουν σχέση με πολλές εθνικότητες για παράδειγμα στα σχολεία γνωρίζονται με Γερμανούς, με Τούρκους, με Αφρικανούς, με Πακιστανούς, δημιουργούν παρέες και προτιμούν να συναντώνται όπού ταιριάζει σε όλους. Αν η συνάντηση γινόταν στον ελληνικό σύλλογο οι δυνατότητες είναι περιορισμένες και όσον αφορά στην διασκέδαση. Εμείς έχουμε μόνο τα Θρακιώτικα, οι ποντιακοί σύλλογοι έχουν μόνο τα ποντιακά, οι ηπειρωτικοί σύλλογοι τα ηπειρώτικα. Σε αυτόν τον τομέα θεωρώ ότι δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, δυστυχώς δεν πάμε καλά και εκεί επικεντρώνεται όλη η προσπάθεια των συλλόγων και των Ομοσπονδιών των αποδήμων στη συσπείρωση των νέων. Ό,τι μπορούμε κρατάμε».

Α.Π.

Το ομογενειακό χωριό