Σαρωσαν οι «Συμπεθεροι απο τα Τιρανα»

Με ζέση και πολλή διάθεση εν μέσω ζέστης και με τσιμπημένο εισιτήριο (23 ευρώ) ανταποκρίθηκαν οι Κομοτηναίοι στο κάλεσμα των «Συμπεθέρων από τα Τίρανα» το βράδυ της Τρίτης στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο Κομοτηνής. Πολλοί από αυτούς που δεν είχαν προμηθευτεί εγκαίρως εισιτήριο δυστυχώς δεν τα κατάφεραν λίγο πριν την παράσταση μια και ο απαιτούμενος αριθμός εισιτηρίων είχε ήδη κοπεί από θεατές που γέμισαν το θερινό θέατρο της πόλης για να παρακολουθήσουν την πολυδιαφημισμένη κι όχι αδίκως παράσταση της χρονιάς που ήρθε για μια και μόνη βραδιά στην πόλη της Κομοτηνής.

Ήταν μια ξεκαρδιστική κωμωδία που τα είχε όλα: απιστία και αρχαιοκαπηλία, διαπλοκή και ίντριγκα, ρατσισμό και νεοπλουτισμό, ξιπασιά και πάνω απʼ όλα καλές ερμηνείες.

Η Πένυ και ο Λυκούργος είναι ένα ευκατάστατο ζευγάρι. Ζουν σε μια μεγάλη επαρχιακή πόλη, είναι ένα νεόπλουτο ζευγάρι επαρχίας, που η μοναχοκόρη τους σπουδάζει στο Λονδίνο, αφού, σύμφωνα με το όνειρο κάθε Έλληνα γονιού που θέλει να υπερηφανέυεται για τα παιδιά του (!) «δεν πέρασε εδώ το στουρνάρʼ», όπως λέει και η Βίκυ Σταυροπούλου ως μαμά Πένυ! Φυσικά, ονειρεύονται κάποια στιγμή να τη μοσχοπαντρέψουν. Δίπλα τους μένουν η Πωλίνα, αδελφή της Πένυς, με τον άντρα της, Βασίλη. Και αυτοί εύποροι, κάνουν καλή παρέα, αν και υποφαίνεται ανταγωνισμός μεταξύ των μπατζανάκηδων, που πηγάζει από ζητήματα κληρονομικά, αλλά και μια ζήλια ανάμεσα στις δύο αδελφές, που το λέει η καρδούλα τους σε όλα! Όταν μαθαίνουν ότι στις διακοπές του Πάσχα η Λίζα έρχεται από την Αγγλία με τον Άλφρεντ, ενθουσιάζονται, σίγουροι ότι ο Άλφρεντ είναι Άγγλος. Όμως ο Άλφρεντ είναι Αλβανός και, πριν καλά καλά το συνειδητοποιήσουν, καταφτάνουν και οι συμπέθεροι από τα Τίρανα. Και ξεκινάει ένα ρεσιτάλ απίστευτης πλάκας, με ωραία πλοκή, ατελείωτο γέλιο, χιούμορ και το στοιχείο της έκπληξης.

Εξαιρετικοί διάλογοι, με την πονηριά και το σουρεαλισμό του νεοέλληνα νεόπλουτου, με τον μεταμοντέρνο του ρατσισμό και τον λαϊκισμό μιας κοινωνίας που βουλιάζει στη διαπλοκή – επίκαιρο πάντα και αυτό το έργο στην Ελλαδάρα μας!

Το έργο άρα δικαίως χαρακτηρίστηκε «ελεγεία του κιτς».

Οι ηθοποιοί είναι όλοι ένας κι ένας, με την Βίκυ Σταυροπούλου να αντικαθιστά επάξια και καλύτερα ίσως την προκάτοχό της Ελισάβετ Κωνσταντινίδου στο ρόλο της μάνας και να δίνει ένα μοναδικό ρεσιτάλ. Απανωτά ρεσιτάλ ερμηνείας έκαναν το γέλιο να ρέει αστείρευτο και η αεικίνητη κατά γενική ομολογία Βίκυ Σταυροπούλου κέρδισε το περισσότερο χειροκρότημα. Οι αυτοσχεδιασμοί της θα μας μείνουν αξέχαστοι και τα σχόλια περί ομοιότητας στην ερμηνεία με την Ρένα Βλαχοπούλου! Μπράβο της.

Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, πληθωρικός κι αυτός σαν τον Παύλο Κοντογιαννίδη, μπαίνει στο ρόλο του επαρχιώτη, αν και όχι πάντα τόσο μα τόσο πειστικά και στο ρόλο του πατέρα όταν η μάνα τού σκάει το μυστικό.

Η Τζόυς Ευείδη στο ρόλο της Πωλίνας, με καρδιτσιώτικολαρισαϊκή λαλιά, μια νεόπλουτη σε κρίση μεγαλείου και κρίση γενικώς με το άλλο φύλο, με τον Δημήτρη Μαυρόπουλο στο ρόλο του απολαυστικού μπατζανάκη.

Πολύ καλοί και οι συμπέθεροι Μπουκουράν και Κλαμπέτα ως λόρδοι της… λόρδας, με παλιόρουχα που τα βλέπουμε ως Burberry και Vivian Westwood άμα λάχει, αλλά και τα παιδιά (Κώστας Καζάκας, Νατάσα Κοτσοβού, Νικόλας Μακρής, Δήμητρα Στογιάννη, Χρίστος Τριπόδης).

Μέσα από το κείμενο των Ρέπα-Παπαθανασίου, διακωμωδείται όλη η νεοελληνική κοινωνία, η διαπλοκή με το κομματικό σύστημα και η αρχοντοχωριατιά των Ελλήνων. Ο γάμος τελικά γίνεται, αν και, σωστά μεν, αλλά δεν αποκαλύπτεται ένα μυστικό: η σχέση της μαμάς Πένυς με τον Αλβανό συμπέθερο Μπουκουράν. Είναι ο μυστικός σύνδεσμος που κρατά το έργο και οδηγεί και στην αποδοχή του γάμου και από τους δύο. Η αποκάλυψή του θα ήταν μια άλλη ιστορία για τους Ρέπα – Παπαθανασίου… Η παράσταση ανεβαίνει και σήμερα στην Ξάνθη γιʼ αυτό σπεύσατε!

«Από τον ʽΑλβανό τουρίσταʼ

στη Ρούλα Βροχοπούλου…»

Η Ελλάδα, από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι και τη δεκαετία του ʽ70 υπήρξε μια χώρα εκροής μεταναστών. Τα σημάδια της μετανάστευσης είναι ακόμα νωπά στην κοινωνία μας. Οι φωνές του Στέλιου Καζαντζίδη και του Στράτου Διονυσίου, που ήταν οι τελευταίοι που τραγούδησαν τη νοσταλγία και τον πόνο του γκαστερμπάιντερ, είναι ακόμη ζωντανές στʼ αυτιά μας. Και ξαφνικά από παρίες του δυτικού κόσμου βρεθήκαμε να είμαστε μια «εύπορη» χώρα υποδοχής μεταναστών. Το σοκ ήταν τεράστιο και το ερώτημα αυτόματο. Είμαστε θεσμικά, πολιτιστικά και ηθικά έτοιμοι να δεχτούμε ξένους;

Από το 2000, την εποχή που γράφαμε το έργο «ο Έβρος απέναντι», μας δημιουργήθηκε η ιδέα να γράψουμε μια κωμωδία με το ίδιο ακριβώς θέμα, το ρατσισμό, όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα τα είκοσι τελευταία χρόνια. Το αποφασίσαμε πέρσι. Επτά χρόνια αργότερα, το χειμώνα του 2007 προς 2008 γράψαμε τους «συμπέθερους», ενώ στις τηλεοράσεις παιζόταν το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, οι Ινδοί στο αναψυκτήριο του Μαγγίνα και η δακρύβρεχτη ιστορία της Ρούλας Βροχοπούλου με τον ωραίο αδιάφορο Φραν. Θέματα με την πρώτη ματιά άσχετα με το έργο μας, που ξαφνικά άρχισαν να παρεισφρύουν στις σκηνές και να διαποτίζουν τους διαλόγους χωρίς να το θέλουμε. Το έργο άρχισε να απορροφά την επικαιρότητα με έναν τρόπο αυτόματο και σίγουρα πέρα από τις προθέσεις μας. Γιατί η κωμική μυθοπλασία δεν έχει στόχο να σχολιάσει την τρέχουσα επικαιρότητα, αλλά να εκφράσει και να αποκαλύψει το βαθύτερο αίσθημα της κοινωνίας διαχρονικά. Η επικαιρότητα είναι το πεδίο της επιθεώρησης. Αλλά όταν η επικαιρότητα ξεπερνά κάθε μυθοπλασία και παράγει πλοκές και ήρωες τόσο πυκνωτικά αντιπροσωπευτικούς της κοινωνίας, όταν οι μηχανισμοί εξουσίας, αλλά και οι μηχανισμοί ελέγχου της εξουσίας ταυτίζονται και αυτοαποκαλύπτονται τόσο κωμικά και ξεδιάντροπα, όταν η ειδησεογραφία γίνεται φάρσα, η κωμωδία δεν έχει παρά να «μαγνητοφωνήσει» και να «υποκλέψει» το υλικό της από την πραγματικότητα. Έτσι με κεντρικό άξονα το μεταμοντέρνο ρατσισμό μας, που έχει ταυτίσει τη λέξη «Αλβανός» με τη λέξη «ύποπτος», άρχισε να προκύπτει από μόνο του ένα έργο που αφομοίωσε όλο αυτό το κομφούζιο της διαπλοκής και του λαϊκισμού, που εκ πρώτης όψεως είναι άσχετα με τον ρατσισμό, αλλά αποτελούν συμπτώματα της ίδιας παθογένειας. Σεισμικές δονήσεις που έρχονται από τα ίδια γεωλογικά ρήγματα. Ρήγματα σε ένα υπέδαφος που κινείται πολλές φορές επικίνδυνα και βίαιες ανακατατάξεις σε μια επιφάνεια όπου τα όρια του Έλληνα και του Ελληνάρα συγχέονται καταστροφικά. Γιʼ αυτό εδώ πρέπει να δηλώσουμε ότι τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου μας είναι μεν φανταστικά αλλά κάθε πιθανή ομοιότης με πραγματικά ήταν σίγουρα ακούσια αλλά οπωσδήποτε αναπόφευκτη.

Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.