Γερασιμος Γεννατας: «Καταγομαι τελειως απο τον θεατρικο χωρο»

Μετέχοντας στο «μολιεροκρατούμενο» φετινό καλοκαίρι, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Βέροιας παρουσιάζει τον «Ζωρζ Νταντέν», 335 χρόνια μετά την επίσημη πρεμιέρα του, με τη βεβαιότητα ότι το καυστικό σχόλιο του κορυφαίου Γάλλου δραματουργού περί γάμου και σχέσεων «μιλάει» άνετα και στους σημερινούς θεατές. Με αφορμή, λοιπόν, την παράσταση που παρουσιάζεται σήμερα το βράδυ στο Λιμάνι του Αγίου Χαραλάμπους στη Μαρώνεια, ο «ΠτΘ» συνομιλεί με έναν εκ των πρωταγωνιστών της, Γεράσιμο Γεννατά, ως Κλείτανδρο στο έργο.

Ο Γεράσιμος Γεννατάς είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Βεάκη, συμπληρώνει φέτος 13 χρόνια επιτυχημένης πορείας στο θέατρο και αργά αλλά σταθερά χτίζει μία πορεία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Αποφάσισε φέτος το καλοκαίρι να αντισταθεί στους πειρασμούς του εμπορικού θεάτρου γι’ αυτό και διάλεξε να πρωταγωνιστήσει στον «Ζωρζ Νταντέν». Υπήρξε από τους υποσχόμενους ηθοποιούς που το ταλέντο του από τα πρώτα κιόλας βήματα τον έχρισε πρωταγωνιστή. Δηλώνει πάντα ηθοποιός θεάτρου και παραδέχεται ότι κατάγεται τελείως από αυτόν τον χώρο.

Είχαμε ξαναμιλήσει πριν από τρία χρόνια, όταν έπαιζε στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη στο ΚΘΒΕ, και εκείνο που επιδιώκει ακόμα σε κάθε νέα του δουλειά είναι να «αρπάζει» κάθε φορά την ευκαιρία να ανακαλύπτει κάτι καινούργιο και λίγο πιο έξω από εκείνον.

Γεράσιμος Γεννατάς όμως…

ΠτΘ: κύριε Γεννατά, ακόμη ένας «κωμικός» ρόλος έρχεται να προστεθεί στο προσωπικό σας οπλοστάσιο, αυτός του «Κλείτανδρου» στο έργο του Μολιέρου «Ζωρζ Νταντέν»…

Γ.Γ.: Ναι, είναι ένας κωμικός ρόλος, θα έλεγα όμως ότι είναι από τους ρόλους που πρέπει ευτυχώς ή δυστυχώς να εφεύρεις πάρα πολλά πράγματα για να τους υποστηρίξεις. Όλοι αυτοί οι ρόλοι των ερωτευμένων είναι λίγο ελλειπτικοί, είναι λίγο ρόλοι που συνήθως περνάνε απαρατήρητοι και πρέπει κανείς να τους εφεύρει πολλά στοιχεία για να τους δώσει μια σοβαρή υπόσταση.

ΠτΘ: Δεν είχατε την ευκαιρία να δοκιμαστείτε σε χαρακτήρες μολιερικούς;

Γ.Γ.: Στο παρελθόν είχα παίξει στον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου στο Λευτέρη Βογιατζή. Βέβαια, έκανα έναν πολύ μικρό ρόλο, αλλά το να είσαι στο θέατρο του Βογιατζή, ακόμα κι έναν πολύ μικρό ρόλο να έχεις, είναι μεγάλη μαθητεία. Όταν κάνεις οχτώ μήνες πρόβα κάτι δείχνει αυτό…

ΠτΘ: Προϋποτίθενται ειδική παιδεία και ειδικοί τρόποι για τον Μολιέρο;

Γ.Γ.: Ο Μολιέρος είναι σαφώς ένας από τους κλασικούς συγγραφείς, παίζεται εδώ και κάποιους αιώνες, αλλά έχει την καταγωγή του, τις αναφορές του σ’ ένα πολύ λαϊκό θέατρο, στην Κομέντια Ντελ’ άρτε. Αυτό υπογραμμίζει και υπαγορεύει έναν τρόπο προσέγγισης, αλλά μέχρι εκεί. Η ενασχόληση μ’ ένα έργο, δηλαδή, είναι μία υπόθεση πολύ προσωπική και σύγχρονη, με την έννοια του ότι καταπιάνεσαι με κάτι που έχει γραφτεί πριν από τρεις αιώνες, αλλά αυτό που κάνεις πάντα είναι να δώσεις τη δική σου επικοινωνία μ’ αυτό το πράγμα. Οπότε, αυτός είναι ένας κοινός παρανομαστής για όλα τα έργα και για όλα τα είδη θεάτρου.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι οι «μολιερικοί» ρόλοι χρειάζονται τον κωμικό καρατερίστα, αλλά και το μεγάλο ρολίστα ή εκείνο που αφορά πάντα τον ηθοποιό είναι να κατεβάσει στο θεατή τα αισθήματα που κρύβονται κάτω από ένα κείμενο χωρίς τους διαχωρισμούς τύπου «έτσι παίζεται ο Μολιέρος, έτσι ο Μπρεχτ, έτσι ο Ίψεν»;

Γ.Γ.: Αυτό, το δεύτερο, είναι η πιο σωστή άποψη, να παρουσιάζεις δηλαδή ανθρώπινες συμπεριφορές και τον δικό σου τρόπο με τον οποίο επικοινώνησες μ’ αυτό το κείμενο κι όχι να πεις «θα παίξω μ’ αυτόν το συγκεκριμένο τρόπο».

ΠτΘ: Τι επιδιώκετε σε κάθε νέα σας θεατρική δουλειά;

Γ.Γ.: Να βγω λίγο παραπάνω, να βγω λίγο περισσότερο έξω από τον εαυτό μου και να ανακαλύψω ένα «άλλο» κομμάτι του εαυτού μου που δεν ήξερα. Επειδή έτσι, θα έλεγα, τον βαριέμαι πάρα πολύ τον εαυτό μου, οπότε προσπαθώ να αρπάζω κάθε φορά την ευκαιρία να ανακαλύπτω κάτι καινούργιο και λίγο πιο έξω από εμένα.

Για μένα αυτό το παραπέρα βήμα είναι μία μόνιμη επιδίωξή μου, ακόμα και στην τηλεόραση, όπου προσπαθώ κι εκεί να το αντιμετωπίζω με τον ίδιο τρόπο. Προσπαθώ να παίζω δηλαδή έναν ρόλο κι όχι να πλασάρω τον εαυτό μου.

ΠτΘ: Όσον αφορά στη συνεργασία σας με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της Βέροιας, πώς ήταν; Θα λέγαμε ότι η παράσταση απαρτίζεται από ανθρώπους εξαιρετικούς και σημαντικούς στο χώρο του θεάτρου.

Γ.Γ.: Είναι ακριβώς, όπως το λέτε. Είχα πολλές προτάσεις ξαφνικά, για κάποιες ενδεχόμενες συνεργασίες, οι οποίες πραγματικά ένιωθα ότι είναι πολύ έξω από τον δικό μου τον χώρο. Κάποια κεντρικά θέατρα της Αθήνας, επί της οδού Αλεξάνδρας, μου πρότειναν κάποιες δουλειές, τις οποίες βέβαια αρνήθηκα γιατί θεωρώ ότι δεν είναι ο φυσικός μου χώρος. Ο φυσικός μου χώρος νομίζω ότι είναι αυτός, με κάποιους ανθρώπους, όπως η σκηνοθέτης της παράστασης Έρση Βασιλικιώτη, που είναι λίγο πιο καλλιτέχνες, πιο πνευματικοί άνθρωποι. Γι’ αυτό και είπα ναι σ’ αυτή τη δουλειά, παρ’ ότι είναι ένας ρόλος πιο μικρός από κάποιους άλλους που μου προτείνανε. Θεώρησα ότι οι συνθήκες της συνεργασίας και της δουλειάς, αλλά και οι άνθρωποι που αποτελούν αυτήν την δουλειά, ανήκουν στο χώρο μου. Αυτόν που εγώ θεωρώ θεατρικό μου χώρο.

ΠτΘ: Είναι γεγονός, και κάτι που σας τιμά παράλληλα, ότι πολλοί σας επιλέγουν σε θεατρικές δουλειές όχι λόγω της έντονης δημοσιότητας που πήρατε και μέσα από τις σειρές της τηλεόρασης όπου συμμετείχατε, αλλά λόγω του ότι έχετε κάνει σημαντικά βήματα που διακρίνονται από την ποιότητα και κυρίως από το ότι δίνεστε στους ρόλους που ερμηνεύετε, παίζετε με το σώμα σας και σας ευχαριστιέται το κοινό καθώς εμπνέετε καλλιτεχνικό ήθος…

Γ.Γ.: Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια. Πάντως, είναι κάτι το οποίο το υπερηφανεύομαι κιόλας, έχω να το «παινευτώ». Θεωρώ ότι κατάγομαι τελείως από τον θεατρικό χώρο και η δουλειά μου σ’ αυτόν τον χώρο έστρεψε τα τηλεοπτικά μάτια πάνω μου και με πήραν για κάποιες δουλειές στην τηλεόραση. Δεν έπαιξα για παράδειγμα ένα σίριαλ κι εχρίσθην ξαφνικά πρωταγωνιστής μέσα από ένα σίριαλ κι αυτό έχω, έτσι, λίγο να το λέω.

ΠτΘ: Να έρθουμε λίγο και στο ρόλο σας. Μιλήστε μας για τον «Κλείτανδρο» που ερμηνεύετε στην παράσταση…

Γ.Γ.: Είναι ένας «Δανδής», ένας άνθρωπος της αυλής, ένας άνθρωπος που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει την καθεστηκυία τάξη, την αυλή, το παλάτι. Αυτούς τους τύπους τους σατίριζε πάρα πολύ έντονα ο Μολιέρος σε όλα του έργα, κάποιους μαρκήσιους. Αυτός δεν είναι μαρκήσιος, αλλά είναι κάτι παρόμοιο. Είναι αυτοί οι πολύ υπερόπτες και αλαζόνες άνθρωποι. Είναι μία εποχή στην οποία γεννήθηκε η διπλωματία και ανδρώθηκε αυτή, ταυτόχρονα με την υποκρισία. Αυτός συνδυάζει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, είναι ένας υπερόπτης και αλαζονικός τύπος που νομίζει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα και ο οποίος φλερτάρει, κορτάρει μία νέα γυναίκα, την γυναίκα του Ζωρζ Νταντέν και το κάνει αυτό μ’ έναν τρόπο πολύ φανερό. Εκείνο που προσπάθησα να κάνω εγώ είναι να δώσω το δικό μου σχόλιο πάνω σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Θα δούμε αν το έχω καταφέρει. Συνήθως όμως, αυτοί οι ρόλοι θέλουν λίγο περισσότερο κόπο για να τους δώσεις μία πραγματική υπόσταση.

ΠτΘ: Το γεγονός ότι σας έχουν αποδώσει την ταμπέλα του κωμικού ηθοποιού, σας ενοχλεί;

Γ.Γ.: Όχι δεν μ’ ενοχλεί, απλώς προσπαθώ να ακούω όλα τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου και σε κάθε ευκαιρία μπορεί κανείς να ξεκρεμάει τις ταμπέλες και να προσπαθεί να αποδείξει και κάτι περισσότερο από το πόσο μπορεί να χωρέσει μία ταμπέλα, να το κάνει λίγο πιο ουσιαστικό το πράγμα. Τώρα, αν τα καταφέρω, αυτό θα το δείξει ο χρόνος…

ΠτΘ: Έχετε συνεργαστεί κατά καιρούς με πολλά ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της χώρας μας, όπως της Πάτρας, του Βόλου, των Σερρών, για δεύτερη φορά με αυτό της Βέροιας. Ποια η άποψη σας γι’ αυτόν τον θεσμό;

Γ.Γ.: Η άποψή μου είναι αυτή που νομίζω ότι έχουν οι περισσότεροι συνάδελφοί μου. Είναι ένας θεσμός που απέδειξε ότι άντεξε στο χρόνο. Νομίζω ότι θέλει ακόμα μεγαλύτερη βοήθεια γιατί έχω την αίσθηση ότι έχει υπάρξει μία στασιμότητα που έχει να κάνει και με το οικονομικό κομμάτι. Τι να κάνουμε, ο πολιτισμός είναι ακριβό πράγμα και δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε σαν προϊόν, παρά να το βοηθάμε χωρίς όρια. Ο πολιτισμός είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε αυτήν τη στιγμή και αυτά τα θέατρα, αυτοί οι πυρήνες, που λειτουργούν σε κάποιες σχετικά μικρές επαρχιακές πόλεις, είναι εξαιρετικά πολύτιμα κομμάτια και δεν πρέπει κανείς να τα αφήνει στη μοίρα τους. Αντίθετα πρέπει να βοηθιούνται ακόμη περισσότερο.

ΠτΘ: Τελειώνοντας θα ήθελα να μας βάλετε λίγο στο κλίμα της παράστασης του «Ζωρζ Νταντέν» του Μολιέρου που παρουσιάζεται και στον νομό μας, αύριο Τετάρτη στην Μαρώνεια από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. της Βέροιας.

Γ.Γ.: Έχουμε κάνει μία παράσταση, η οποία είναι ευχάριστη, έχει μία «δόση» καλλιτεχνίας παρ’ ότι πιεστήκαμε λίγο χρονικά, οι πρόβες δηλαδή κράτησαν λιγότερο απ΄ όσο κανονικά θα έπρεπε να κρατήσουν. Το συγκεκριμένο έργο είναι από τα πρώτα του Μολιέρου και είναι- όχι λόγω αδυναμίας αλλά συνθήκης- λίγο εύκολο, με την έννοια του ότι το θέμα του και η γραφή του είναι αρκετά κοντά στην Κομέντια Ντελ’ άρτε, δηλαδή σε κάποια πάρα πολύ γνωστά μοτίβα, τα οποία παιζόταν κατά κόρον, πάρα πολύ συχνά και πάρα πολύ εύκολα από τους «μπουλουκτσήδες» της εποχής εκείνης. Ο απατημένος σύζυγος και η νεαρή κυρία, ο υπερόπτης εραστής, ο χαζούλης υπηρέτης και η καπάτσα υπηρέτρια, αυτά ήταν πολύ γνωστά μοτίβα στην Κομέντια Ντελ’ άρτε και πάρα πολλοί συγγραφείς αυτό που έκαναν ήταν ελαχίστως να καταγράψουν αυτά τα σκετσάκια που παιζόντουσαν. Το έργο αυτό είναι μία μικρή συρραφή τέτοιων πολύ γνωστών σκηνών. Εδώ όμως, παρ’ ότι ναι μεν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα σχετικά απλό έργο, επειδή είναι απλοϊκό, απαιτεί από τον ηθοποιό να εφεύρει πολύ περισσότερα πράγματα για να του δώσει μία πλήρη υπόσταση. Νομίζω ότι αυτές οι συμπεριφορές είναι που έχουν εν τέλει και ενδιαφέρον. Τελικά αυτό είναι που υπάρχει πάντα στο θέατρο, το να βλέπεις γνωστές συμπεριφορές.

ΠτΘ: Είναι ένα έργο επίκαιρο, γιατί υπάρχουν στοιχεία που συναντώνται στο σήμερα…

Γ.Γ.: Εγώ νομίζω ότι όλα τα πράγματα που έχουν να κάνουν με τους ανθρώπους έχουν τόσο μικρή ιστορία που όλα είναι σύγχρονα. Αυτά δηλαδή που απασχολούν τον άνθρωπο είναι τα ίδια πράγματα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Το αν έχουν αλλάξει λίγο οι συνθήκες εμένα δεν μου λέει τίποτα.

ΠτΘ: Όσον αφορά στα σχέδιά σας για τον επόμενο χειμώνα; Ποια είναι αυτά;

Γ.Γ.: Τον επόμενο χειμώνα, δυστυχώς, δεν θα δουλέψω στο θέατρο. Ήταν μία επιλογή για λόγους προσωπικούς. Θα κάνω μία σειρά πάλι με τον Πάνο Κοκκινόπουλο που θα ξεκινήσει τα γυρίσματά της τέλος Αυγούστου και θα είναι ιδίου ύφους με το «Αχ και να ΄ξερες». Το νέο αυτό σίριαλ θα είναι ένα βήμα πιο πέρα από το «Αχ και να ΄ξερες», ένα προχώρημα. Θα λέγεται «Πεθαίνω για σένα» και νομίζω ότι θα είναι πιο καλό και ελπίζω να αγαπηθεί εξίσου από το κοινό…

ΠτΘ: κύριε Γεννατά, σας ευχαριστούμε πολύ για την υπέροχη κουβέντα και καλή επιτυχία στην πορεία σας και στις δουλειές σας που διακρίνονται πάντα από σοβαρότητα και ποιότητα.

Γ.Γ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ.

Μπάμπης Καλπάνης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.