Η ανοιξη του ερασιτεχνικου θεατρου

Παρουσιάστηκε την Παρασκευή στην αίθουσα εκδηλώσεων ξενοδοχείου της πόλης μας το έργο του σύγχρονου Τούρκου συγγραφέα Μουζντάτ Γκεζέν «Ο ανόητος γιος μου» από τη θεατρική ομάδα του Συλλόγου Επιστημόνων της Μειονότητας «Σπόρος».

Κατάμεστη η αίθουσα είχε την τύχη να απολαύσει, παιγμένη εξαιρετικά από το σύνολο των ερασιτεχνών ηθοποιών, μια ιδιαίτερα έξυπνη «σύγχρονη» στον πυρήνα της κωμωδία, στηριγμένη εντούτοις σ΄ ένα παραδοσιακό, σε πολλές κοινωνίες, μηχανισμό «μαγειρέματος» γάμων, το προξενιό.

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και διευθυντής σχολής θεάτρου στην πατρίδα του ο συγγραφέας Μουζντάτ Γκεζέν «έπαιξε» έξυπνα, κι έγραψε μια συναρπαστική κωμωδία, αξιοποιώντας το μοτίβο του παραδοσιακά «καλού άντρα».

Ο ήρωας Ταρτσίν ξεκινά έτσι την πορεία του ως άντρας παρουσιάζοντας μια ήρεμη και πράα ανδρική φύση, που έρχεται κόντρα στα καθιερωμένα και γίνεται αφορμή οι οικείοι του, ο πατέρας, ο φίλος του Ραγκήπ και ο προξενητής Χαμδή να ζητήσουν τη συμβουλή γιατρού.

Ο Ταρτσίν μεταβάλλεται σε έναν παραδοσιακό σκληρό άντρα, που απογοητεύει όμως την άμεσα ενδιαφερόμενη Σελβινάζ.

Στο τέλος όμως ο Ταρτσίν ανακαλύπτει «το μέσο όρο του ανδρισμού» και γίνεται ζευγάρι με την γλυκιά Σελβινάζ, αφού, κοντά στα άλλα, εξουδετερώνει και τον αντίπαλό του Χάμζα, γιο χρυσοχόου, ο οποίος μαζί με τους γονείς του έχει πειστεί ότι όλα, ακόμη και έρωτας, δια του «χρυσού» εξαγοράζονται.

Σύγχρονη κι έξυπνη κωμωδία «Ο ανόητος γιος μου» του Μουζντάτ Γκεζέν, είχε την τύχη να παιχτεί από την καλογυμνασμένη θεατρική ομάδα, που για τέσσερα χρόνια καθοδηγεί με επιδεξιότητα η συμπολίτισσά μας Σουκράν Ραΐφ, σε μια ιδιαίτερα δεμένη θεατρική παράσταση που επέμεινε στη διαγραφή των χαρακτήρων και, κατά συνέπεια, στην απόδοση των ερασιτεχνών ηθοποιών, χωρίς να καταφύγει σε λαϊκισμούς κι απλοϊκότητες χάριν του εύκολου γέλωτος.

Δύσκολη επιλογή η προαναφερθείσα για τη σκηνοθέτιδα κι αυτής της παράστασης της θεατρικής ομάδας «Σπόρος», Σουκράν Ραϊφ, η οποία όμως επέτυχε τελικά λαμπρές υποκριτικές αποδόσεις από τον Σεμπαχεδίν Γκαζίλ που έπαιξε το ρόλο του γλυκού γαμπρού Ταρτσίν, τον Ερδέμ Αχμέτ που είχε το ρόλο του προξενητή, την Αϊσέ Μεχμέτ που είχε το ρόλο «του μήλου της έριδος», μεταξύ Ταρτσίν και Χάμζα, όντας η Σελβινάζ, τον Νιχάτ Μπινμπασί που είχε το ρόλο του Χάμζα, του αντίπαλου στον Ταρσίν γαμπρού, την Αϊσέ Χουσεΐν που έπαιξε το ρόλο της φίλης της Σελβινάζ, Ματσιντέ, τον Ερσίν Βελή, που έπαιξε τον πατέρα του γαμπρού Ταρτσίν, Πιισικάρ, την Οζλέμ Μπαϊράμ που είχε το ρόλο της γυναίκας του χρυσικού, τον Ριτβάν Ντουράν που είχε το ρόλο του χρυσοχόου και πατέρα του μάγκα γαμπρού Χάμζα, τον Σεζέρ Κοβαλάκ και τη Ζεϊνέπ Τουνέι, που έπαιξε το ρόλο της μητέρας της Σελβινάζ.

Στην παράσταση τα σκηνικά που απέδιδαν ρεαλιστικά τους διάφορους χώρους ήταν του Μεχμέτ Χατίπογλου, το μακιγιάζ του Μουσταφά Αρίφ, η επιμέλεια ήχου του Τανέρ Νταούτ, ενώ το ρόλο του υποβολέα είχε ο Οζνούρ Μεχμέτ.

Η ιδέα της διαμόρφωσης του σκηνικού χώρου, τα κοστούμια, οι φωτισμοί και η μουσική της παράστασης είναι αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας της ομάδας.

Η υποδοχή της παράστασης ήταν ομολογουμένως θριαμβευτική και οι ερασιτέχνες ηθοποιοί, η σκηνοθέτης, ο συγγραφέας του έργου και όλοι οι υπόλοιποι συντελεστές της χειροκροτήθηκαν κατ’ επανάληψη και μετ’ επιτάσεως.

Δικαιολογημένα κάποιος έχει την αίσθηση τελευταία ότι στον τόπο μας μια διαφορετική εποχή αρχίζει.

Μια εποχή που η τέχνη, αναπόσπαστο τμήμα της ζωής των ανθρώπων, γίνεται αναγκαίο συμπαρακολούθημα της ζωής μας.

Μέσο έκφρασης και απελευθέρωσης, φιλαλληλίας και σύμπλευσης, μονοπάτι που οδηγεί βαθμιαία σ’ ό,τι ορίζουμε ως ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, ανάπτυξη, πολιτισμό.

Έναν πολιτισμό με αυτοπεποίθηση και παρρησία, έναν πολιτισμό που αφήνει περιθώρια στην έκφραση και τη δημιουργία. Ιδιαίτερα πλούσιο και αφαντάστως γόνιμο, ως πολύγλωσσο, καμωμένο από διαφορετικές παραδόσεις, μύθους, κουλτούρες, παρελθόν.

Τ.Β.

Σουκράν Ραϊφ:

Στέγη στα όνειρα

Όταν η πόλη που ζεις δεν εξασφαλίζει στέγη για τα όνειρά σου και τους δημιουργικούς σου μόχθους τότε η ελληνοτουρκική φιλία φαντάζει να είναι το παν..

Το σημείωμα της Σουκράν Ραϊφ στο πρόγραμμα της παράστασης, γι’ αυτό ομιλεί και ας προορίζονταν για άλλα…

Γιατί όμως ακόμη αγώνας για ένα χώρο- στέγη μιας παράστασης;

«Ε, εσείς οι απέξω» που θα έλεγε και ο Τενεσί Ουίλιαμς…

Aγαπητοί φίλοι της τέχνης

Σουκράν Ραΐφ

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.